Bu konuda 108 yorum var.

[Efsane]

Eskiden yokluğunu düşünmeye bile tahammül edemezken, yanımda olmadığını yeni yeni anlıyorum...
Bazı şeylerin sebebi yok ve hala yokluğuna tahammül edemiyorum. (Ona bunu söyleyemememin nedeni... )
Anladığımızda neden hep geç kalmış oluyoruz merak ettin mi Gece?
insanlara, şehirlere, geleceğe, hayata...
Düşündün mü?

Bir şeyleri yaparken ya da yapmaya çalışırken kendi istediklerimizle ilgileniyoruz.
Sonrasını düşünmüyoruz, o anla yetiniyoruz.
Çoğul yalnız kalıp, tekil ağlıyoruz.


İnsan, birini öldürmeye önce gözlerinden başlamalı; bakışlarını hatırlamak can yakıyor.
insan, birini öldürmeye kendinden başlamalı; içimde gidişini ihtiyata sığdıramayan bir yer var.




Son2.

[Kâmuran Esen]

Çok kırılgan ifadelerdi.
Beğendim.
Sevgiyle.

[Efsane]

Kâmuran Esen'de 05 February 2012 - 01:41 AM şöyle dedi:

Çok kırılgan ifadelerdi.
Beğendim.
Sevgiyle.

Beğenmenize sevindim Kâmuran Abla.
Teşekkür ederim.
Şiirle. =)

[Efsane]

''Giderken ne götürebilirim, diye bakındım bu sabah.
Gittiğim yer neresi olursa olsun götürecektim onu da. ''

Gittiğim yer neresiyse peşimden sürükleyecektim bütün ahları, bütün kavgaları, bütün anıları; biliyordum...
Bilmek kabullenmek değil aslında biliyorsun değil mi? Biteceğini bilmen, gideceğini bilmen hatta belki bir gün adını bile duymak istemeyeceğini bilmen seni bir son için hazırlamıyor. Ben de hazır değilmişim hiç, anladım.

Kokunu almak istedim en çok. Hani ''Biri öldüğünde en çabuk kokusu unutulur.'' demiştim sana. Sonra sesini, sonra yavaş yavaş...

Sesini unutmadan konuşalım mı?




Not:
Hayat, adil diyorlar…
Ne dersin bir daha görür müyüm seni?
-Boşver, ben de inanmıyorum zaten.

Dipnot:
Gitmek, sadece bir kelime olmuyor bazen.


Efsane.
Bolu.

[Efsane]

''İçinde adının geçmediği her şey eksik.''


Son telefon konuşmamızdı sanırım. Ondan gitmem gerekiyordu, benden gitmesi gerekiyordu ve bir şehirde arkamızda bir aşk payı bırakmamamız gerekiyordu. Nedenini hatırlamıyorum. Nedenler yaratmayı artık sevmiyorum. Çünkü onu benden ayrı kılabilecek bir neden yokken, şuan ona dokunamamamın da nedeni yok. Bunu yaşamanın ve yaşatmanın bahanesi yok, haklı.

Gitmek istedim, beni bırakmasını istedim ve bıraktı. İnsan böyle zamanlarda ''seni bırakmam!'' cümlesinin gerçek olmasını ne kadar istiyor; o zaman anladım. Gerçekten gitmek miydi tüm istediğim yoksa beni bırakmayacağını mı bilmekti, hala anlayabilmiş değilim.

Neyse, bugün aklıma geldi.
Tüm yazdıkları ve o.
Gülümsedim.




Not:
Hala 'yaşıyor' olsaydı, maviyi severdi. Nereden biliyorsun, deme. Biliyor olmamı değiştirmez bu soru.

Dipnot:
Unutma, kendimize rağmen yaşıyoruz.

Dibindibinot:
Herkes unutulurmuş, öyle diyorlar.
Ne dersin, bir daha hatırlar mıyım seni?
-Boşver, benim de halim yok zaten.




Efsane.
-İstanbul'a bir kala.










İnsan sorgulamadan unutabiliyor bazı şeyleri ve bazı şeyler insanın canını hep acıtıyor...

Bu ileti Efsane tarafından düzenlendi: 08 February 2012 - 10:30 PM

[Efsane]

Çok kar yağıyordu.
İnsanlar yaşamak telaşına düşmüş oradan oraya koşuşturuyorlardı.
Öyle söylemiştin.
O sırada düşmen bende ufak çaplı bir gülme krizine yol açtığından ve arkandan ben de yere yuvarlandığımdan, unutup gitmişim.

Aynı şehir, aynı tarih, farklı saat.

Kırmızı şapkalı bir kız düştü yere. Paldır kültür oraya koşan sevimli bir adam gördük. Gülmemeye çalışıyoruz tabi bu arada, ayıp olmasın. Hemen yanımda, sağ koluma girmiş olan yakın arkadaşıma kikirdeyerek ''aa, benim şapkamdan gördün mü? bahtım benzemesin.'' diyorum. Çocuk kızı bileğinden kavrıyor sıkıca, bir hamlede kaldırıyor.
İnsanlar bulanıklaşıyor sonra. Gözlerim kararıyor, kulaklarım uğulduyor... Mümkünse orada düşüp kalmak istiyorum; kalmamak üzere! Bir yandan kızcağız durumu benden önce farketmiş, beni oradan uzaklaştırmaya çalışıyor. Diğeri dikkatim dağılsın diye saçmalamaya tam gaz devam ediyor. Bir diğeri, en çok bilen, sadece susuyor. Hiçbir şey düşünemiyorum. Hiçbir şey için kızamıyorum. Hiçbir şey için halim yok. Götürüyorlar beni apar topar her zaman gittiğimiz o cafeye.

Sonra mı?
Sonra ona söylediğim ilk şarkı geliyor aklıma.
Sahi, sonrası yok ki...


Efsane.

Bu ileti Efsane tarafından düzenlendi: 10 February 2012 - 10:24 PM

[Efsane]

Pimini çekip aramıza bıraktığı bu şey, aşk/tı.

Not:

Öyle güzel kanıyorum ki sana, durdurmasın diye kimseyi sevmiyorum.

Dipnot:

Yılların değiştiremediği sakarlığını özlüyorum,

kirli sakallarını özlüyorum,

vedalaşırken düşen sıfatını özlüyorum,

‘’banane, biraz daha kal’’ları özlüyorum.

Dibindibinot:

Ben, kitabının arasında unuttuğun bir ayraçta bıraktım tüm gerçekleri.

İçim üşüyor Devrim...

Efsane.

Yıllar geçtikçe sıradan mı olacaksın,

Yoksa yenilmeyip zamana, sevdiğim gibi mi kalacaksın...

Merak ediyorum?*

Bu ileti Efsane tarafından düzenlendi: 12 February 2012 - 12:17 AM

[Dehriyyun]

Ne zaman seni okusam benimle konuşuyorsun...
Bunu bir de Andre Gide'in Isabelle kitabındaki o çocuk yapmıştı bana adı Casimir'di sanırım.
Çok candan, içten bir günlük...

[Efsane]

Dehriyyun'de 12 February 2012 - 06:09 PM şöyle dedi:

Ne zaman seni okusam benimle konuşuyorsun...
Bunu bir de Andre Gide'in Isabelle kitabındaki o çocuk yapmıştı bana adı Casimir'di sanırım.
Çok candan, içten bir günlük...

Teşekkür ederim Dehriyyun. Hoş sohbetini Gece de sevdi. =)
Yine bekleriz.
Bu arada Isabelle tam bir şeytandı. Onu hatırlamama yardım ettiğin için de teşekkürler.
Bi' de;
emin ol, o da özledi.

[Efsane]

-Peki bundan sonra ne olacak?

+Bundan sonra mı?

Boşversene, varsın ya!