Hep bir sonu var, hep karanlık, çok karanlık (!?) http://forum.tabut.net Sat, 11 Feb 2012 21:16:58 +0000 30 http://forum.tabut.net/topic/98484-goelgenin-ruhu/ Ranzasına uzanmış tavandaki gölgelere bakarken bir taraftan genlerinin gelme nedenlerini sorgulamaya başlamıştı Mera. Neden bu kadar mutsuzdu? Bu mutsuzluk hali genetik olabilir miydi? Mutsuzluk ve mutluluk… Acaba bu ikisinin genleriyle oynanıp melez bir duygu yaratılabilir miydi? Melezlik ne kadar yakışırdı kim bilir bir gölgeye…

Yurda yerleşeli tam bir ay olmuştu. Bir koca ay… Burada var olma sebebini hiç kimsenin varlığına bağlamamıştı . Kimse umrunda değildi kendinden ve gölgelerinden başka. Evet gölgeler ve onların suretleri… İçindeki suya küs bir testi gibi kırılmayacaklardı kendiliğinden.

Belki de yurdun koca popolu müdiresi onun gölgelerinden korktuğu için onu tek kişilik odaya vermişti. İlk başlarda yalnızlık düşüncesi kalabalıklaştırsa da korkularını, zamanla böylesinin onun için daha iyi olduğuna kanaat getirdi. Çünkü bir gölge kimseyle paylaşılmazdı ki.

Gülümsedi birden gölgelerden biri yer değiştirip ayak parmaklarına doğru süzülürken. Yanılıyor dedi, yanılıyor müdire. Yalnız değilim. Kedim beni çok seviyor. Bakın yine ayak parmaklarımı yalıyor. Gri ojelerimi ne zaman sürsem, ayak parmaklarımı fare sanıyor.

Derken her zaman yerli yerinde olan bir gölge daha yer değiştirdi. Altın sarısı saçlarına davetsiz bir esmerlik düşürmüştü o gölge. Dedi kendi kendine; sevgilim, sevgilim… Saçlarımı okşuyor yine. Saçlarım evet saçlarım…Hiç kestirmemiştim onları onun son dokunuşundan bu yana. Kulağıma eğildi ve “Epey uzamış ama aynı kokuyor, değiştirmemişsin ısırgan otlu şampuanını” dedi. Belli ki beni çok özlemişti.

Tam kafamı kaldırıp onu öpecekken, yanağımda sert bir tokat hissettim. Elimdeki aynayı suratıma doğru götürdüm. Yaşlı bir gölge sağ yanağıma çöreklenmişti. Annem dedim bu annem…

Yine makyaj malzemelerini kullandığımı anlamıştı. Hâlbuki ne çok yakışırdı bana onun kırmızı ruju ve siyah sürmesi... Yeniden uslu kız olma vakti gelmişti çünkü uslu duran kızlara gölgeler kızmazdı.

Şimdi de gölgelerini sorguluyordu işte Mera. Bilmiyordu ki hiçbir şizofrenin gölgeleri suretsiz değildi. Gölgeler evet gölgeleri… Onları da melezleştirebilir miydi ki?

jir]]> Sat, 11 Feb 2012 21:16:58 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98484-goelgenin-ruhu/ http://forum.tabut.net/topic/98461-naz-ile-nazym-size-ne-lazym/ Naz ile Nazım, ek iş olarak yaptıkları gezici psikiyatr servisi için gazeteye yine ilan vermişlerdi. Aldıkları para tatmin edici olmasa da, işlerine çok yarıyordu. Aslında yaptıkları tek şey, sahte diplomalarıyla hastaların evine gidip soğuk bir şekilde onları dinlemek ve anlattıklarının doğru olup olmadıklarını kontrol etmekti.

Nazım, TEDAŞ memurları gibi eve girip kaçak elektrik kullananlardan para toplamaktan sıkıldığını söyleyince, Naz psikoloji bölümünde okurken aldığı altı kitaba bakıp; “Öyleyse eski işimize dönmeliyiz” dedi.

Nazım gülümsedi. Yatağın altından ruhsatsız tabancasını çıkartıp; “İşimizi her zamanki gibi ciddiye almalıyız. Belki ötenazi gurubundan birileri çıkar ve ben de bu parabellumu ilmi amaçlar doğrultusunda kullanırım” derken, tabancanın kurşunlarına bakıyor, sağını solunu üfürerek temizliyordu. Namlunun içinde toz kalmış mı diye bakarken , Naz “Baammm!” diye bağırınca, Nazım korktu ve elindeki tabancayı yere düşürdü. Yüzü sapsarı olmuştu.
“Eğer” dedi Nazım eğer… (usta vuruşlarıyla dilini damağında şaklatarak) O tabancanın içinde kurşun olsaydı ve sen bağırdığında ben o korkuyla tetiği çekmiş olsaydım, ne yapardın?

Polise gidemezdin, seni hemen tutuklarlardı. Beni bir gece yarısı yüklenip kimse görmeden (ki bu neredeyse olanaksız) apartmandan çıkarıp kuytu bir yere de atamazdın. Haydi bunları yaptın, diyelim; benimle tanışmadan önce, anneannenden kalma bu evin neredeyse bütün eşyalarını satmıştın. Benim eşyalarım olmasaydı nasıl yaşayacaktın? Ben olmasam hiç tanımadığın bir adamla eve çıkacaktın. Peki ona kira bedeli olarak ne sunacaktın? Söyle şimdi Allahın cezası söyle. Ben olmasam sen ne yapardın?.”

Naz, alt dudağı titretip yutkunarak, yaşlı gözlerle, terler içinde kalan dostuna sarıldı “Sağ ol dostum ! Sağ ol!”

Nazım, şortundan çıkarttığı ezik kağıt mendilleri dostuna uzatırken; kes ağlamayı ve beni dinle şimdi. “Ölçü ve uyumluluk! Neymiş? Ölçü ve uyumluluk, bizim iki ilkemiz. Ölçüyü kaçırırsan uyumu kaybedersin, uyumu kaybedersen ölçüyü tutturamazsın. Bak, Can ve Canan yakalandı. Niye? Çünkü onlar bizim gibi ölçü ve uyumun dengesini sağlayamadılar. Daima her şeyin fazlasını istediler ama ellerindekileri de kaybettiler. Ne kendilerine ne de dostlarına güven duyuyorlar artık. Bir de onlar güven tazelemeyi bilemediler.
Nazım, Naz’ a bakarak; ”Al şu kalemi ve şu kâğıdı imzala.” der. (Naz boş kağıdı imzalar )

Ardından;
“Aferin, bak bu boş kağıda niçin imza atıyorum, diye sormuyorsun bile. Bak şimdi, sen bana güveniyorsun, ben de sana. Onlar bizim gibi değildi. Bunun için sakın bir daha ölçüyü kaçırma! “diye bağırır.

Naz daha bir nazlanır ses tonunun yükselmesiyle Nazım’ın. Ağlayacak gibi olur.
Nazım; “Hadi ama uzatma porno dergilerimle, cd’lerimi sattığın zaman sana kızmış mıydım? Hayır, kızmamıştım. Bir daha böyle bir şey yapmaman için sana bağırmam gerekiyordu, alınma hemen hatun.”

Naz; “Ama çok aç kalmıştım on gün sonra dönerim diye gittiğin memleketinden tam yirmi beş gün sonra döndün hayvan herif! Yirmi beş gün…”
Nazım, bilgisayara porno bir film koymuş, sevdiği sahneyi bulmaya çalışıyordu. “ Gülerek, tamam, hadi kapatalım bu konuyu” dedi.

Telefon çaldı. Nazım Naz’a baktı; “Gezici masör ilanı mı, yoksa psikiyatr ilanı mı verdin?” diye sordu. Naz; “psikiyatr” diye yanıtladı.

Telefonu açan Nazım, kendinden emin, tok bir sesle “Psikiyatr Ruhi Rahat’ın yazıhanesi. Sekreterimi kovduğum için bugünlerde telefonlara ben bakıyorum. Ne emretmiştiniz?
Ah, tabii. Yardım edebilirsem ne mutlu. Sekreterimi mi neden kovdum? Öyle despot biri değilim farklı düşünmeyin hanımefendi ( Bir taraftan monitörde düzüşen doktor ve hemşireye bakıyordu.) ama burada hastalarımla çalışanlarımın cinsi münasebette bulunmalarına asla izin veremem!

Rica ederim, önemli değil. Hak vereceğinizi biliyordum. Adınız lütfeder misiniz? Lütfen Kader Hanım, beni aseksüel, biseksüel, transeksüel falan sanmayın, bu tür tercihlere de anlayış gösterebilirim ama burası bir iş yeri ve o benim sekreterim. Rafet Beyin altında ne işi var, değil mi?

Tamam, onu bir kez affettim ama bu sefer de iki gün geçmeden; (O sırada, doktorun odasına giren laboratuar teknisyeni kılıklı bir adam, bir eli penisinde hemşireyi süzüyordu.) hem Rafet Beyin, hem de Sadık Beyin altında ne işi var, değil mi? Burası iş yeri mi, onun fantezilerinin dekor yeri mi, bu yüzden burada o tür caz eserlerini dinlemeyi yasakladım saygıdeğer hanımefendi.

Haklısınız ama ilk başlarda nasıl bir kız olduğunu anlayamadım. Sekreterimi bir görseniz öyle saf (Genç nesilden, dişleri pırıl pırıl parlayan doktor, seksi hastasına soyunmasını söylüyor ve kadın elbisesini çıkardığında ütülenmiş bir piliç gibi..) öyle hanım hanımcık öyle itaatkar, masum bir kızdı ki…

Bu sefer erkek bir sekreter alacağım. O zamana kadar telefonlara ben bakmak zorundayım. Tabi, tabi neden olmasın? Adresini verirseniz öğrencinizin… Kesinlikle size bu konuda dönüt veririm.”

Nazım gülerek telefonu kapattı ve Naz’a “İyi ki erken yatalım, demişsin. Sabaha kadar internette muhabbet etseydik, değil bu telefonun sesini, yanımızda atom bombasını patlatsalardı duymazdık. Gazetede ilan çıkar çıkmaz, o gün sabah sekizden öğle bire kadar arayan arar; daha sonra arayanlar sağlam pabuç değildir”.dedi.

Ardından; “Hedefimiz,” dedi Nazım hedefimiz “Kader Saf adında bir kadın.”

Naz; “Sorunu ne?”

“Fantezi roman yazabilmek için pis işlere bulaşmış ve biz de onu ejderhaların ve sahtekarların elinden kurtaracağız.”
“ Hah hah hah! ”

jir-]]> Thu, 09 Feb 2012 08:35:32 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98461-naz-ile-nazym-size-ne-lazym/ http://forum.tabut.net/topic/98460-sadakat-ethidhi/ Pencereden yarı yarıya sarkmış etrafı izlerken kapı çaldı. Adının Saki olduğunu söyleyen biri girdi içeri. İlk önce yanlış odaya giren biri sandım, ki bu her motelde görülebilen bir durumdu. Motelin uşağıymış meğerse. Motelin uşağı buysa, müdürü kim bilir nasıldır, diye düşünmeden edemedim, çünkü adam o küçük boyuyla her türlü sinir harbine hazır gestapo subaylarını andırıyordu: Bilinmeyen bir uygarlığın, bilinmeyen derinliklerinden gelen ayın gölgesini oluşturan biri gibi, ne bileyim sanki yeryüzü balıklarını yüzdüren ve bu sırra vakıf tek insanmış gibi sarsılmaz bir gururla, tükenmez bir inançla gözlerimin ta içine bakıyordu.

Hiç ilgisi yokken “Körler derneği,” dedim. Saki denilen bu adamı tanımlayamamak beni korkudan dondurmuştu sanki. Avurtları çökük, küçük bir yelde tersi yüzüne dönecekmiş gibi duran bu incecik adam, gururdan ibaretti yalnızca. Kimliksiz, coğrafyasız, anlaşılmaz bir oyun oynuyordu; oyunundaki ciddiyet, motelin kasvetli görünüşüyle çarpılınca tedirginliğe eşitleniyordu. Bakışlarıyla meydan okuyordu ve şöyle diyordu sanki “Ben her türlü kavgaya hazırım, istediğin gün ve saatte, benim için fark etmez.”

Motelin yapılış amacı önceden farklıymış. Turistik bir otel yapmayı kafasına koyan adam, aylar geçtikçe, amacının dışına çıkmış, fırına çevirmiş burayı. Fırının iyi bir fikir olmadığını anlayınca, motelin biçimine hayvan sever bir bakış açısı getirmiş. Hayvanları sevmediğini anlayınca da bu sefer bir dağ evinin görüntüsünü vermiş motele. Burası kalın kaplı bir yara gibi otobanın tali yollarının birinde, bakımsız çiftliklere çevrilmiş yüzüyle insanda bir kaşıntı hissi yaratıyor, yeryüzünün durmadan döndüğünü anımsatan kötü dalgalar yayıyordu etrafına.
Bakımsız çiftlikleri çevreleyen seyrek kavak ağaçları ise, bu uyuz duruşu destekliyordu.

Yatağımın altındaki bond çantayı çıkarıp yatağın üstüne koydum; kumaş pantolonumun kırışacağını bildiğim halde, bir ayağımı bükerek yatağın üstüne yerleştirdim, diğer ayağımın titremesine engel olamadığım için kunduramın sesi, neredeyse boş olan odada ritmik olarak yankılanıyordu. Karyolanın metalik sesi, keskin bir es yarattı. Dedim ki: “Ben, avukatım. Müvekkilim bana buranın adresini verdi. Sanırım körler derneğinde ya da körler derneğinin çıkışında dayak yemiş. Adı... adı…” bond çantamı açarak ona not defterimde yazılı adı söyledim “ Malcolm ”.

“Mr. Malcolm ” diyerek düzeltti Saki. “Bazen yanında İngiliz aristokratlarını andıran bir kadınla gelir” kimsenin duymasına izin vermemek için kulağıma kadar eğilip “çeşitli fantezilerini gerçekleştirir” dedi.

Uşaktaki gediği yakalamanın sevincini belli etmeden “Bu beni ilgilendirmez! Basit bir uşağın sözlerine kanıp müvekkilimi küçümsemem! Ayrıca bugün soğan yediğiniz apaçık ortadayken, ağzınızı burnumun dibine kadar sokmanız büyük terbiyesizlik!”

Uşak, kapının yanında uzun boylu durmaktan sıkılmış olmalı ki, oturduğum tek kişilik portatif karyolanın yanındaki tahtakurularından nasibini almış etajere sağ kolunu yasladı. Söylediklerimi duymamış gibi: “ Mr. Malcolm’un her zaman yanında taşıdığı bir valiz vardır. Bazen onu liseli genç kızlar gibi giyindirip bu duvarlar arasında sıkıştırır. Görseniz! O kadar komik oluyor ki kadın, hani liseli bir kızdan çok, emekli fahişeleri andırıyor.”

“Anlamadınız galiba, müvekkilime ilişkin... Neyse… Siz bunları nereden biliyorsunuz peki?” Duvarlara dikkatlice baktım, oturduğum yerden kalkarak duvardaki şüpheli yerleri ellerimi sürterek kontrol ettim. Ellerimle kontrol etmenin bir anlamı yoktu, ama bu konularda bilgili görünmek her zaman insanın işine yarar.

“İyi bir avukat olmadığınız kesin! Önce herkesin bulabileceği basit varsayımlardan yola çıkıyorsunuz ve sonra da bunun gerçekliğini kontrol ediyorsunuz. Oysa iyi bir avukat olsaydınız hayal ederdiniz. Evren, bir bakkal çırağının öğle arası uykusunda gördüğü basit bir düştür ve gerçek, varsayımlarla karmakarışık bir hale getirilemeyecek kadar basittir. Sizin basite indirgemeniz, çorbayı susuz pişirirken, benim basite indirgemem, çorbaya yeni baharat eklemeye benzer.”
“Bu yüzden benim bir mercedesim, sizin ise yayı bozulmuş bir çeneniz var. Bir uşak olarak, üstünüzdeki üniformanın hak verdiği sınırları aşıyorsunuz!”

Uşak, saklamaya bile lüzum görmediği küçümseyen bir ifadeyle: “Pahalı bir araba, iyi bir iş, son model cep telefonu ve sözde ahlaklı bir karının arkasına saklanacak denli korkak değilim! Siz seçilmişleri seçerken de korkaktınız, seçtiklerinizi korurken de!”

Sinirden ellerim titriyordu. Cep telefonumu etajerin üstünden aldım. Parmağımdaki yüzüğü çıkarmaya çalışıyordum: “Ne yapmalıydım peki! O orospu çocuğuyla ben mi ona yat, dedim. Evlenmeyi o istedi ve aynı istekle altında kıvrandığı o piçle ben mi ona bu ucuz motelde düzüş, dedim! Ama görecek o! Boşanma talebiyle mahkemeye başvurduğumda, görecek! Ne sanıyor beni, bir asalak mı? Bir… Bir… zarf açacağıyla geberteceğim o bokböceğini! Bir de karıma liseli kızların giysilerinden giydiriyor ha! Beni de kendine avukat tutuyor! Utanmadan odama casusunu gönderip... ”

“İsterseniz size video bantlarını verebilirim,” dedi uşak. “Eğer ilginç gelmezse, elimde en iyisinden kasetler de var; şişman bir çiftin sevişmesini öneririm. Potlaç motelde (moteli vurgulayarak) herkese ve her keseye göre bir şeyler bulunur.”

“Bir de utanmadan üçümüzün birlikte yaşamasını istiyor!” diye geçirdim içimden.

“Peki, neden ilk başta Mr. Malcolm’un adını hatırlayamadınız? Bir insanın karısının sevgilisinin adını yanlış anımsayan insanın sayısı, matematikteki kareköklü sayıların kapladığı yerden daha azdır.”

Bacaklarım gövdemi taşıyamıyordu. Hantal gövdemi yatağa bıraktım: “Adı değişirse, içimdeki ağırlığı azalır sandım. Ona adıyla hitap etmek, ona saygı duymak gibi oluyordu. Bir lağım faresinin nasıl adı olabilirdi ki!”
“Karım benden sekiz yaş büyük olmasına rağmen evlendim, çünkü o hayat doluydu. Onun yaşama sevincinden çalabilirim, diye düşündüm; didaktik bir ağızla yaşamanın ağırlığını kimse benden daha iyi bilemez. Onun yaşama sevinci, içimdeki soğuk duvarlara çarpıp parçalanıyordu. Gittikçe mutsuzluğa gömülüyordu ve ben, bunları gördüğüm halde hiçbir şey yapmıyordum. Boşanma davasına ben bakmıştım. ”

“Sende de var bir hinlik; eminim onu aldatmışsındır.”

“Hayır,” dedim “aldatmadım; yani Okşan’la Bade’ı saymazsak aldatmış sayılmam. En azından liseli kızlar gibi eteklik giydirmedim. Çürümüş bir toplum bu, çürümüş!” Aklıma karımın liseli kızlar gibi giyinmesi gelince çıldıracak gibi oluyordum. Bir taraftan da uşağın Malcolm tarafından odaya gönderilmiş bir ajan olabilitesini sorguluyordum.

Birden çağrı cihazının sesi sessizliği bıçak gibi kesti…
Saki, avukatın genel geçer laflarına kulaklarını tıkayarak odadan çıkarken tek bir cümle kurdu;
-Yav, hepiniz Pavlov’un köpekleri gibi aynı acılara aynı tepkileri veriyorsunuz, sanki acınızı kainata yayınca üstünüzdeki ağırlığı azalacak sanıyorsunuz! Söyleyin şimdi kahve mi getireyim, liseli mi?

JİR]]> Thu, 09 Feb 2012 08:30:04 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98460-sadakat-ethidhi/ http://forum.tabut.net/topic/98455-siyah-ve-yaz/ Yıllar sonra bir gün karşılaşırız ve filmlerdeki bütün sahneleri aratır bizim buluşmamız.
Hatta sen farkına bile varmazsın bu durumun.
Yanımdan geçip gitmen bile gerçekleşmez.
Sen karşıya geçmez ve yoluna devam edersin.
Bir elimde çocuğum diğer elimde eşim de olmaz.
Her hazin aşkın sonunda aklı başına gelmiş bir adam doğmaz.
Okulum bitmemiştir, yedinci yılın sonunda hala üçüncü sınıf bir barda aynı vasat müziklerle geçinip gitmekte;
Haftanın dört günü hala o yorgun, alkol ve ter kokan halimle uyumaktayımdır.
Uyku düzenim de bozulmuştur üstelik.
Doğru düzgün bir sevgilim de yoktur...
Uzun süre yalnız kaldıktan sonra aşırı dozda kalabalık almak gibidir, benim için insan içine çıkmak.
Zaman geçer üzerimizden...
Her sabah traş olan, gıdısı hafif sarkmış, saçları seyrelmiş ve hafifçe yana doğru taranmış ikinci sınıf kolonya kokan bir adam olurum.
Otuzumu deviririm sarılıp belinden...

İşin en acı yanı eski olan hayatımı zamanla hep yenilerin alıyor olmasıdır.
Yeni arkadaşlıklar, yeni anılar hatta yeni şarkılar...
Her yeni insana seni anlatmanın zamanla amansız, anlamsız ve bir o kadar da acı olduğunu anlarım.
Seni anlatmanın seni eksiltmek olduğunu da...
Konuştukları insanın aslında içinde bir ceset taşıdığını hiçkimse farketmez o saatten sonra...
Bir gece iş dönüşü yine biraz alkol, biraz ter kokarım.
Her şeyi tam da unutmuşken, su yürür ayaklarıma bir yol kenarında.
El ele yürüdüğümüz ömrümün en mutlu günleri yürür.
Bir çocuk ağlar durakta;
Bir baba sigarasından çekip uzaktaki kızını düşünür...
Bir anne ölür hasta yatağında...
Otuzunda bir adam artık yalnız büyür...]]> Wed, 08 Feb 2012 19:09:36 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98455-siyah-ve-yaz/ http://forum.tabut.net/topic/98446-ay-karanlyk-bulamadym-yolumu/ Üşüyordum, kollarımdaki jilet kesiklerine baktıkça kaybettiğim litrelerce kan aklıma geliyor, daha çok üşüyordum.

Muzaffer Akgün ile orospuluğumun 10.yılını kutlarken biraz derin kaçırmıştım bu sefer kesikleri. Pezevengim de konfetiler eşliğinde alıp beni kucağına doğru acil servis kapısına…

İlahi Fahriye dedim; sövme içten içe o adama. Pezevenk de olsa yıllar sonra ilk kez bir adam şefkat gösterdi sana.
Hala üşüyordum ama…

Yataktan kalkıp geçtim aynanın karşısına. Bakıp yıllanmış bir kaşarlıkla o aynaya; bu sefer de ölmedin kızım, biraz daha yaşamalı ve yeni adamlar tanımalı, onlara belki de yeni hikayeler anlatmalısın…

Kar beyazı paltomu giyinip yürümek istedim sonra. Üşümek belki de daha çok üşümek…

Aynada son kez baktım kendime, paltomun kollarındaki kan lekelerine, sonra da bileklerimdeki derin kesiklere… Kuru temizlemeciye versem mi diye düşündüm paltoyu. Kan lekeleri çıkardı, peki ya geçmiş… Geçmişi de temizler miydi bir kuru temizlemeci inatçı lekeler gibi...

Amaaan dedim, vazgeçtim. Çıktım dışarı.

Taksim’in dar sokak aralarında yürürken, üzerine her gün binlerce kişinin tükürdüğü, onlarca kedinin köpeğin pislediği kaldırım taşlarının yerine koydum kendimi. Ne farkım vardı onlardan? Daha da çok üşüdüm şimdi…

Etrafıma bakındım, beni ısıtacak bir şeyler bulmalıydım. Derken bir tabela ilişti gözüme “ Başka geçmişlerin şık yaşantıları satılır ” yazıyordu üstünde. Düşündüm sonra; acaba benimkileri alıp yerine ne verebilir diye.

Girdim dükkandan içeri. Modernizme ayak uydurmuş bir eskici dükkanıydı burası. Eski 33’lükler, 45’likler, taş plaklar ,kelepir kitaplar , ahşap eşyalar ve korsan cd’ler…Gülümsedikçe altın iki dişi gözüken eskici ve mavi renkli bir palto…

Hemen çıkarttım üzerimdeki kanlı eskiyi ve denedim mavi renkli diğer paltoyu. İlk kez üşümediğimi hissettim başka bir yaşanmışlığın içindeyken.

Belli ki paltonun benden önceki sahibi hayatında hiç üşümemişti. Bileklerini de hiç kesmemişti o şarkının eşliğinde…

Aynada kendime bakarken eskici de çorabı kaçmış bacaklarıma bakıyordu…

Hatırı sayılır yeni son bir bedel ödedim eskiciye, satın almak için o paltoyu.

Başkasının sıcaklığı üzerime tam oturmuştu.
Tüm yaşanmışlıkları bıraktım çıkarken o dükkanda, daha şık bir yaşanmışlık kuşanarak sırtıma.
Sonra mı? Sonra hiç üşümedim...

Paltonun içinde bir kadın olduğunu fark ettim birkaç adım sonra. Bana hiç benzemiyordu ama o da çıplaktı.
Gülümsedi. Örtündük birbirimizin tüm çıplaklığını.

jir]]> Tue, 07 Feb 2012 19:12:27 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98446-ay-karanlyk-bulamadym-yolumu/ http://forum.tabut.net/topic/98431-denklem/ İki gündür bir cenaze resmine bakıyorum perspektifsiz duygularla. Tabut çok küçük ve üstünde oyuncak bir bebek var.. Muhtemelen bir çocuk hayatın içinden çok erken koparılmış diyorum. Yaşadığım aşırı duygusallıkla ilişkili bir duyarlılık ile o resmi, 103 yaşında Çinli bir kadın resminin tam yanına asıyorum.

Sonra rutubetli duvardan bir adım uzaklaşıp o iki resme son kez bakıyorum. Uzun ya da kısa, alınan nefesler arasında yaşamdan ölüme her şeyin bir geçişme içinde olduğu düzlemler görüyorum.

Sınırlar keskin ya da açıkça tanımlanmamıştı ama geçitler vardı; “Allah uzun ömürler versin” ile “Allah çektirmesin” arasında . İşte tam o anda bir perspektif oluşuyor gözlerimin önünde. Olabildiğince dar.

Adına “şans” deyip , tek kaçışlı iki damla gözyaşı döküyorum; X ve Y…
jir]]> Mon, 06 Feb 2012 22:34:06 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98431-denklem/ http://forum.tabut.net/topic/98428-uyanyth/ Uyandım, kadınları vardı sağımda solumda. Farklı şehirlerde yaşayan, farklı tanrılara tapan, farklı yasalara uyan, farklı sevişen ama hep aynı yolla tüketen pek çok kadın… Her birinin uzun uzun öyküleri vardı; dumanlı, kahkahalı ve benimkilerden daha kösnül öyküler…

Onun hayatında öyküsü en kısa olanlardan biriydim belki de. O konuştukça bir toplu iğne başı gibi büzülürdüm karşısında. Kendi içini çevreleyen bir sessizliği içerdim. İçtikçe beni güden bir korku boş midemi doldururdu. En kötünün korkusu…

Aldatılmaya, böğüre böğüre ağlayarak aşk acısı çekmeye, vakitsiz bir kürtajın sancılarına, uzaklığa yani sonlu olan her şeye katlanabilirdim. Öykümü kollarında daha da süsleyebilir daha da uzatabilirdim; inansaydım ruhu olduğuna.

Onunla girdiğim yatakta, kusursuz bir sevişmenin tam ortasında; yarın ne giyineceğimi, tırnaklarıma hangi renk oje süreceğimi, bir sınavın akıbetini ve göndermek zorunda olduğum onlarca maili düşünebiliyordum. İşte bu en kötüsüydü!

jir]]> Mon, 06 Feb 2012 22:17:43 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98428-uyanyth/ http://forum.tabut.net/topic/98421-sadece-oeptum/ “Sadece öptüm onu.” dedi. “Sadece öptüm!”
Onunki sadece yalnızlık değil, içgüdüsel bir aymazlığın taşmasıydı belki de. Civa gibi hareketli olmakla kalmayıp, tatlı bir cilveye de sahipti. Bakışları bazen herhangi bir geceye gözlerini açan gri bir baykuşunki kadar ürkütücüydü. Teni eski yunan tanrılarından herhangi birinin heykeli gibi soğuktu; geçmişi büyük ateşlere tanık olsa da.
Işık dolu iki elle ona dokunmaya çalıştım. Buzdan bile daha kaygandı düşünceleri. O vakit en sevdiğim otacıları düşünmeye başladım. Ona da yardımcı olabilirlerdi. Ona ve sanrılarına…
O, bana kusursuz cümleler arayan herkesten farklıydı. Beni sırtına alan herkesten…
Her geçen gün yüzeyden merkeze doğru daha da yaklaştığımı düşünürken birden ayaklarımın altından şaşkın bir toprak parçasının hızla akıp gittiğini hissettim. O an, bir karınca ile bir gergedanı çiftleştirdim. Bu öyle onarıcı, öyle dinginleştirici bir şeydi ki iç organlarım bile şaşırmıştı bu halime.
Bedenimin her yanını lavaboda yıkadım. Bazı iç çamaşırlarını çöpe attım. Birlikte içtiğimiz son sigara paketinin içine ciğerlerime yapışan en koyu balgamı bıraktım. Vaz geçtim diyetten. Kendime koca bir kase keşkül ısmarladım. Garip bir huşu içindeydim şimdi. Kalbimi daha da hissediyorum. Uygun adım insan ritmi…
Dedim ki kendi kendime; tenimin tüm ağırlığıyla özümü hissedebilmek için gereksiz bir kalabalığın içine girmeme hiç gerek yokmuş. Günlerce aynı şarkıyı dinlememe...
Kalbime bir bıçak girdi evet ama baktım aynaya tenimde hiç iz yok. Evde ne kadar iğne varsa batırdım memelerime. Ne kadar jilet varsa doğradım kollarımı. Hiç iz yok, hiç kan yok. Hiç acı yok… Babamdan kalma Canik 55 marka fabrika yapımı tabancayı tam şakağıma dayamıştım ki; telefon çaldı…
“Sadece öptüm onu!”
“Sadece öptüm”
İşte bu çok acıttı!]]> Mon, 06 Feb 2012 17:02:18 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98421-sadece-oeptum/ http://forum.tabut.net/topic/98420-sunepe-ix/ Tekdüzelik; yalnız sıklıkla tekrarlanan eylemleri ifade etmek için kullanılırsa, gerçek anlamından uzaklaşır, diyorum. Sözlerine seneler sonra bir muhatap bulmuş insanın cümleleri nasıl bir aceleyle art arda savurabileceğini tasavvur edin, tasarrufun hiç sırası değil. Yani şimdi ben, seni uzunca bir süredir her gün takip ettiğimi itiraf etsem burada, çok monoton bir hayatım olduğunu mu ileri süreceksin, tabii delilikle suçlayacak kadar kör değilsen beni. Kör değilsin, değil mi?

Kör değil, görüyor. Bir yaya geçidi mesafe var aramızda, takip mesafesinden başka mesafe birimleri de müdahil olabiliyor artık ilişkimize, yine de sırtı dönük olmayışını sükûnetle karşılamaktan uzağım henüz, her şey çok yeni. Dünya çok yeni, yaşamak çok yeni, nefes alıyorum, kalbim atıyor, her zamankinin aynı değil, bir başka. Olanların bir başkalığı, beni de başka biri mi yapıyor; tekdüzelik yitiriyor anlamını. Saçlarına, ensesine, omuzlarına, baldırlarına aşinayım çoktan, ama burnu yabancı geliyor hâlâ, tanımak istiyorum onu da. Kudret Bey’in burnu gibi bir roman karakteri de onun burnundan yaratılabilir mi, merak ediyorum. Burnunun, kendisinden bağımsız bir karakter olabilmesi ihtimali bile heyecanlandırıyor beni, umurumda değil fikrin orijinalliği. Diz kapaklarını tanımak istiyorum sonra, kaşlarını tel tel saymak, ağzının içine düşmek edepsiz. Arka yüzünü okuyup aldığım bir kitap o, içeriğine bakma vaktinin geldiğini düşünüyorum. Ve yaya geçidi çekiliyor aramızdan, öyle güzel istiyorum.

Buluşmanın gerçekleşmeyeceğine dair içimde var olan, gittikçe büyüyen, şiddetini artıran, sonunda alevlenip bir yangına dönüşen şüpheyi, nihayet görüşmeye bir buçuk saat kala telefon ederek gidermeyi akıl ettim. Rehberimde henüz bileklerini kesen kadın olarak kayıtlı değil, bir ismi var o zaman. Başlangıçta herkesin bir adı olur çünkü, sonra unutulur. İnsan sırtındaki onca yükün yanında, bir de adını taşıyamaz. Merhaba, ben şey için aramıştım diye girebildim söze, beklemediğim kadar hızlı açınca telefonu. Neden yaptığım hiçbir prova karşılığını bulmaz yaşarken, neden aynı’lar bile bir başka olur zamanla, söz konusu zaman otuz saniye önceyi kapsıyor olsa dahi. Anneler annedir örneğin, iki kere iki kadar dört bu. Ama onlar da değişirler, kaynana olurlar misal. Zamana kimse karşı koyamaz. Görüşüp görüşmeyeceğimizi öğrenmek için aradığım, bu basit ifadeyi karşımdakine aktarmadan önce kafamda asgari yirmi yedi kez tekrarladığım halde, sonunda yine şey için aramış oldum. Şey’in içerdiği anlamı izah edeyim derken iki kere daha şey dedim. Kusursuz olma zahmetine girdikçe, kapana kısılıyorum kendi dudaklarım tarafından. Sanırım insan olmadığı bir şeyi, gerçekten de olamıyor. Neyse ki tutukluğuma daha fazla müsaade etmeden, bir değişiklik yok en geç iki saate oradayım dedi bir solukta. Peki, görüşürüz kısmını duraksamadan, ayaklarım yere basarak söyleyebildim. Bunun haklı gururunu yaşarken bir yandan, aklıma bir soru daha geldi istemsiz. Şey, bir şey daha vardı dedim, kapatmış olmasına ne kadar şükretsem az.

Niyetim; gün, saat ve yer koparmak. Alabildiğine ayaküstüyüz, başka bir yere sözü varmış, benimle konuşurken saatini kontrol etmelere başlarsa kahrolurum, kekelemeyi bırakıp hızlandım, vaktim az. Salı müsait misin diye sordum düşünmeden. (Aklıma ilk o günün gelmesinin sebeplerine, o yanımdan ayrılır ayrılmaz kafa yoracağım. Bu eylem, saatlerimi alacak). Biraz düşünmenin ardından, olur yanıtı verdi. Düşünmesi canımı sıktı, olmama ihtimali var ama oldurmaya çalışırım manasına geldiğini anlıyordum duraksamasından. Daha önce kimsenin benim için bir şeyi oldurmaya çalışmasına şahit olmadığım için, bu riski göze alamazdım. Çarşamba da olur, salı zor olacaksa senin için dedim. Çarşamba için daha uzun süre kararsız kaldı, sonunda, olabilir fark etmez dedi. İçimi bir türlü rahatlatmıyor. (Çarşambayı işin içine karıştırdığım için kendime bilahare kızacağım birazdan. Şu anın önemini bir anlasa. Yapmam gereken bütün işleri erteliyorum işte). Hemen geri adım attım, neyse salı olsun o zaman, bana da daha uygun hem, akşam sekiz uygun mu diye sordum. Bana bütün günler uygun hâlbuki, yalanlara başladım hemen, ilişkilerin nasıl yürütüleceğine dair sezgisel bir ipucu mu yakaladım, bunu da düşüneceğim iki dakika içerisinde. Yedi olsun dedi, burada buluşuruz, şimdi gitmem gerekiyor. Ve gitti. Müdahale edemeyeceğim kadar hızlı bir karardı, uygulanmaya başlandıktan sonra alınmış gibiydi hatta. Sonucu bir yıkım daha olabilirdi benim için, neyse ki yapacak işlerim vardı birikmiş.

Sonunda, aylardır her fırsatta yapmaya yeltendiğim, fakat bir türlü cesaret edip de yanına gidemediğimden uygulamaya geçiremediğim o ilk adımı atmış, gözlerini tüm dikkatiyle benliğimde toplamayı başarmıştım. Yılların birikimiyle edindiğim tüm fikirlerim, yazdıklarım, söylediklerim, bir milisaniye içerisinde kendini yalanlamıştı; yaşıyordum, var olduğumu iliklerime kadar hissediyordum. Bir bakışı tedirginliğiyle, masumiyetiyle, samimiyetiyle, yani olabileceği her türlü şekliyle kendi çehremde toplamak, beni bir yüzüm olduğuna hemen o an ikna etmişti. Karşısında uzun süre dikili kalmanın bana bir yarar sağlamayacağını, karşısında uzun süre dikili kaldıktan bir süre sonra fark ettiğimden, aklımdan geçen ilk cümleyi daha fazla vakit kaybetmeden seslendirmeye karar verdim. Aslında o ilk cümlenin önceden, tekrar tekrar kurmuştum hayalini, ancak bu anı kafamın içinde hiçbir canlandırışımda, cümlenin devamı gelmiyordu. Düşümde, bir başlangıç yetiyordu, fazlası gerekmiyordu. Hemen en kolay yola saparak, otobüse, sesine ilk aşina olduğum yere döndüm. O sırada o da bozulması zaruri duran bu sessizliğe bir hamle yapmıştı. Hala tanışmadık, isminiz nedir diye sordu. Ben de aynı saniyede aylardır kafamda gerili bir şekilde bekleyen o oku fırlattım. O gün ben… diyebildim, sonra o anı hatırlatmaktan ani bir kararla vazgeçtim. Çünkü cümle, paslanır, çok bekletilmeye gelmez. O, bileklerini kesen kadın, benim cümlemi kestiğim yerde tekrar söze girdi. Memnun oldum, ben de... Bu yanlış anlaşılmaya engel olamadım, belki de isteyerek olmadım, bir adım olması hoşuma gitti belki de. O gün bugündür, Ogün kaldı adım. Yeni bir yol çizildi ömrüme, yeni bir isim verildi. Tekdüzelik anlamını yitirdi.

Uyku gereklidir, yemek, içmek, işemek lazımdır, bunların sürekli tekrarı, genel bir kabul olarak, nasıl monoton bir hale getirmiyorsa hayatı; benim de seni takip etmem aynı şekilde bir ihtiyaçtı diyorum, kurgu başa dönüyor, dünya boşa dönüyor, söylediğimi bir yere bağlamanın yersizliğini fark edip susuyorum o an. Kör değil, görüyor.]]> Mon, 06 Feb 2012 16:55:00 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98420-sunepe-ix/ http://forum.tabut.net/topic/98292-red/ Sonunda uyanmıştı. Uyurken yatağın dışında kalan üşümüş sol elini, pijamasının içindeki sıcak sağ eliyle birleştirdikten sonra gözlerini rutubetten çürümüş, bu haliyle kötü bir ressamın tablosunu andıran tavanda gezdirdi bir süre. Arada sırada yeniden dalacak gibi olduğunda başına çektiği yorgandan gelen keskin ve çok kötü bir koku buna izin vermiyordu. Göz kapakları sarhoş bir adam gibi sürekli düşüp kalkıyordu. Uyarıcı bir etkisi vardı bu kokunun. Yoksa sokakta top oynayan çocukların çıkardığı müthiş gürültüyü duymuyordu bile.

Dedesi de duymuyordu. Çocukken dedesine bir şey söyleyecek olduğunda yanına kadar sokulur, kendisine doğru eğilen uzun boylu dedesinin kulağına söylemek istediği şeyi bağırırdı. Fazla kelimelerle uzun cümleler kurmak gerektiği için, dedesine neden kulağının tam olarak duymadığını hiçbir zaman sormadı. Bu kadar cümleyi o kadar yüksek sesle bağıramayacağını, gırtlağının buna yetmeyeceğini düşünürdü hep. Annesinden ya da nenesinden bununla ilgili dinlediği hikayeler vardı. Aynıydılar. Askerde komutanının attığı bir tokat yüzünden böyle olmuştu. "Annem de bu hikayeyi nenemden dinlemiş olmalı" diye düşündü. Annesi ve babası aynı köydendiler. Köyün diğer insanları bu konuyla ilgili kimbilir neler söylemişlerdi. Ama annesi tüm söylelenleri kulak arkası etmiş gibi kaynanasının söylediklerine inanmıştı birtek. Neden sorgulamamıştı? Neden köyün diğer kişilerinden duyduklarını gelin olduğu eve taşımamıştı? Bilmiyordu. Bir cevabı yoktu buna verebilecek. Su götürmez bir gerçek vardı yalnız; kaynana ile iyi geçinmek gerektiği bu köyde de uzun yıllardır yazısız bir kural olarak işliyordu memleketin diğer her yerinde olduğu gibi.

Zorlukla doğruldu yataktan. Dün geceden kalma yarım bıraktığı suyunu içti. Bardağın etrafındaki yüzlerce küçük baloncuğa aldırış etmeden yaptı bunu. Hiçbir işi yoktu yapacak. Ama sanki bir yere geç kalmış bir acelelikle yatağın dışına attı kendini. O an korkunç bir acı hissetti bacaklarında. Ve yatağın bir metre yanında olduğu yere yığılır gibi oturdu. O anki acının ifadesi hala suratında ve dişlerindeydi. Sol ayağını iki eliyle kavrayıp altını görebilecek şekilde çevirdi. Üç yerden su toplamıştı tabanı. Bu şeffaf şişikler yenidünyayı andırıyordı. Dokundukça ağrı dizkapaklarına kadar vuruyordu. Bir davul gibi gerilmişlerdi. Sol ayağını bırakıp sağ ayağına baktı suratındaki ifadeyi eksiltmeden. Onda da şişikler vardı. Ama sol ayağına göre küçük şişiklerdi bunlar. Suratındaki ifade eksilmişti.Dün çok fazla yürümek zorunda kalmıştı yağmurun altında. Anne tarafından bir akrabası telefon etmiş

“ Eminönü'nde Fethi'yi bul, ben görüştüm. Sana göre bir şeyler bakacak” demişti.

Kahvaltı etmeden çıktığı o sabah Fethi'yi bulmuş ama Fethi sanki böyle bir olaydan hiç haberi yokmuş gibi davranmıştı. Daha sonra durumu anlayıp toparlamaya çalışana kadar Rıza uzaklaşmaya başlamıştı mekandan. İşsizdi.

Sağ ayağının üzerinde sekerek iğnelerin bulunduğu çekmeceye doğru birkaç adım attı. İkinci çekmeceyi açtığında yorgandan gelen kötü kokunun aynısını hissetti. Ve biraz daha uzaklaştı uykusu gözlerinden. Askerlik Şubesinden gönderilen 3 zarf vardı çekmecede. Kaçak göründüğü ve yakalandığı ilk yerde askere alınacağı yazıyordu herbirinde. Zarflara hiç dokunmadan iğneyi aldı. Ortasına kadar kararmış bir iğneydi bu. Daha öncede ayak tabanları su toplamış ve iğneyi mikrobunu kırmak için ateşe tutup kıpkırmızı kesilene kadar beklemişti. Her defasında aynı şeyi yapıyordu. Ama bu sefer bunu yapmak aklına gelmedi. Ya da 13 gündür boş olan tüpgazını dün değiştirdiğini unutmuştu. Teker teker patlatmaya başladı şişiklerini. Her iğneyi batırışından sonra çıkan sıvıyı halıya silerek doğruldu olduğu yerden. İnce bir sızının dışında ağrısı kalmamıştı artık. Banyoya doğru yürürken eline geçireceği ilk parayla tabanı eskimiş ayakkabasını değiştirmesi gerektiğini düşündü. "İnsanın herşeyi değiştirmeye gücü yetmiyor" dedi aynada kendine bakıp. "O halde değiştirilmesi mümkün şeyleri elimize geçirdiğimiz ilk anda değiştirmek en mantıklısı" diyerek kendi kendine konuşmaya devam etti. Tam yeni bir şey söyleyecek gibi olduysa da suratına çarptığı suyun kokusunun yorgan ve çekmeceden gelen o kötü kokuyla aynı olduğunu farketti. Biraz daha ayılmıştı artık.

“Demli bir çay çek” diye bağırdı kahveci ocağın başındaki yaşlı adama. Kendisi küllükleri boşaltıyordu diğer elinde tuttuğu mavi leğene. Daha önceden tam söndürülmemiş izmaritleri atmış olacak ki birkaç yerinde erime başlamıştı leğenin. “Rıza” dedi. “ Nasıl oldu babanın durumu ha? İş bulabildin mi sen?” Rıza sobaya en yakın masada oturmuş kahvenin kirli camından yağmurun ıslattığı sokağa bakıyordu. Kafasını azıcık çevirerek tok bir sesle “yok!” dedi. Kahveci bu üç harflik kelimedeki kızgınlığı görebiliyordu. Mahalledeki herkes Rıza'nın hasta babasıyla görüşmediğini biliyordu. Kendi de biliyordu bunu sorarken. Çok çenesiz olduğundan buna aldırış etmeden konuşmaya devam etti:

“ Askerlik işi ne oldu senin ya? Bak, işin yok gücün yok var git şu askere. Ekmek elden su gölden oğlum. Bak bir gün yakalarlarsa anarşik diye içeri atacaklar seni. Hoş öyle bir şeyini Allah var görmedik. Ee koca devlet gelip sorar mı heç bize bu nasıl biri, namuslu mu diye?"

Rıza dinlemiyordu kahveciyi. Ama bunu belli etmemek için tam bir şey söyleyecekti ki kapıdan hışımla iki adam girdi. Kahveci elindeki leğeni Rıza'nın masasının altına atar gibi bırakıp, yüksek ama normal konuşmasına biraz daha İstanbul ağzı katarak

“ iki az şekerli çek ustacım” dedi ocağın başındaki yaşlı adama. “Yanına lokum da koy”
Kahvecinin heyecanına heyecan katan bu adamlar karşı sokaktaki bankanın müdürü ve müdür yardımcısıydılar. Rıza, ayaklarına kadar uzanan kalın palto giyinmiş bu adamların sobaya kıçlarını dönüp ısınışlarını izledi. Zamanında Rıza da az şekerli içmişti bu kahvede. Hatta şekersiz içmişliği de vardı. Ama ne birinde kendisine lokum vermişti kahveci ne de böyle yüzü gülüp heyecan yapmıştı. Ocağın başındaki yaşlı adam ilkin garipsemesine rağmen bu çenesiz kahvecinin huyunu suyunu hemencecik öğrenmişti. Ses tonundan gelen müşterinin önemli olup olmadığını anlayabiliyordu. Kahvecinin ses tonuyla önemli ilan ettiği kişiler için ayrı bardak ve fincanlar vardı tezgahın altında. Eğilip iki tane fincan çıkardı. Kahvenin hemencecik hazır olmasını isteyen kahveci yaşlı adamın yanına gelip, bu kadar kısa sürede hazır olmayacağını bildiği halde “tamam mı” dedi. Boynuna attığı havludan kirli gömleğinin yakası görünen yaşlı adam bu soruya alışık olacağından hiç ses çıkarmadı. Kahveyi ateşe bırakıp birkaç yerinde küçük yamalar olan yeleğinin sol cebindeki saatine baktı esneyerek. Müdür ve yardımcısı ısınmış olacak ki cam kenarından bir masaya oturuverdiler. Kahveci koştuğu gibi elindeki küçük süpürge ve faraşla masanın etrafını silmeye başladı. Müdür yardımcısı “tozutma bırak” diye bağırana kadar aynı yeri üç kere sildi.

“Aman beyim temiz olsun buralar, siz geldiniz olur mu heç”

dediyse de kahveci, müdürün suratındaki sert ifade bir an önce durması gerektiğini anlatmaya yetiyordu kahveciye.
”Kahveler ne oldu” diye kükredi kahveci. “Hazır” diye bir ses geldi ocak tarafından.

Tüm bunlar olurken Rıza yanan sobanın da etkisiyle mayışmış bir halde müdür ve yardımcısına bakıyordu. İkisininde kalın paltoları ve parlak botları vardı. Aynı yerden alışveriş yapmışlar herhal diye geçirdi içinden. Yan masasında oturan mahallenin manavı Basri yüksek sesle “Allahasımarladık” deyip kalkmıştı. “Biz geldik diye mi yapıyor böyle” dedi müdür az şekerlileri getiren kahveciye. “Yok beyim, olur mu heç? İşi vardır. Ondan gitmiştir” dediyse de kahveci, aslında müdür ve yardımcısı geldi diye gittiğini kendi de biliyordu. Geçen Pazar günü kahve ağzına kadar doluyken Basri, bu bankanın dolandırıcı olduğunu, kendisine 1 vermelerine karşın 3 istediklerini bağıra çağıra söylemişti çünkü. Her ne kadar “Basri etme eyleme” dediyse de kahveci Basri susmamış, konuşması bitene kadar konuşmuştu. Haftada 5 kez az şekerli içen birkaç banka çalışanı için koca bir mahalleyi karşısına almayı ticari olarak doğru bulmamıştı kahveci. Ama olay birgün patlak verdiğinde en azından “ben yapma, etme dedim beyim” diyebilmek için Basri'ye karşı dirençsiz bir güç göstermişti. Bu mahalledeki insanların çoğu günlük yövmiye işlerde çalışıyordu. Kışın gelmesi onlar için işsizlik demekti. Birkaç kuruş için böyle bir şeyi cüzi bir rakam karşısında isteyen kişiye çok rahat anlatabilecek insanlar olduğunu 12 senedir aynı yerde kahvecilik yapan kahveci de çok iyi biliyordu. Rıza, Basri'nin kalktığı masadaki gazeteyi alıp karıştırmaya başladı. Bunu gören kahveci

“ bak bak, belki iş bulursun. Bak, sana diyom gezen tilki yatan aslandan eyidir. Git gez dolaş. Gazeteden iş bulmak okumuşların işi, bize göre değil”

dedi yarı gülerek.

Mahallenin geneli ilk okuldan terk olduğundan Rıza'nın liseyi bitirmiş olduğunu unutmuştu kahveci.

“ Ama dikkat et geçen haftanın gazetesidir o” dedi biraz daha sırıtarak. Bu ikinci gülüşünde kahvecinin önden iki altın dişi görünmüştü. Ağzının sağ tarafındaysa neredeyse diş kalmamıştı artık. Rıza'nın kahveciye vermediği karşılıklar kahveciyi iyice geriyor ve daha fazla konuşmaya itiyordu sanki. Öyle ya, koskoca banka müdürü bile kendisi bir şey söylediğinde cevap veriyordu. Olumsuz olması umrunda değildi. Önemli olan söylediğine bir karşılık verilmesiydi kahveci için. Rıza'da sevmezdi bu bankacıları. Birgün olsun o bankanın kapısından içeri girmişliği yoktu. Ama mahallelinin söyledikleri yetmişti kendisine. Her ne kadar kahvecinin “iyi adamlardır, kötülükleri yoktur. Ne yapsınlar onlar da yukarıdan emir alıyor” demelerine rağmen mahalleli kararını çoktan vermişti. Rıza mahaleliye inandı. Bir tek kasap Avni

“he, valla bakın bu kahveci doğru söyler”

diyerek kahveciye destek olmuştu koca mahallede. Onun durumu da farklı değildi kahveciden. Banka müdürü her hafta en az 5 kilo kemiksiz et siparişi verirdi kendisine.Özel günlerde etin kilosu artar 15-20 ye çıkardı. Banka çalışanları da arada uğrardı. Geçenlerde Avni, yeni yıl kutlaması için kendisine 8 kilo et siparişi veren müdüre hediye amaçlı, etle beraber yüklü alışveriş yapan müşterilerine vermek için hazırlattığı yeni yıl takvimlerinden bir tane göndermiş Yılbaşından sonraki ilk mesai gününde müdür Avni'yi bankaya çağırtmış. Bunu yeni bir sipariş haberi olarak gören Avni gülerek gittiği bankadan suratı beş karış bir halde ve elinde gönderdiği takvimin bir parçası ile çıkmış. Müdür, Avni'nin kendisine gönderdiği inekli takvimi “benimle alay mı ediyorsun ulan” diyerek Avni'nin gözü önünde yırtmış. Avni'yi de iyice haşlamış dediklerine göre. Avni kasap dükkanına döndüğünde elinde bir parçası kalan takvime bakıp “müdür haklı” demiş. “neymiş efendim, boz renkli inek konur mu heç takvime. İnek dediğin siyah beyaz olur. Avrupalı inek, Alaman inek o”
Rıza milli piyango sonuçlarının olduğu sayfayı açıp iç cebindeki kırışmış biletini çıkardı. Uzun uzun baktı ama yine bir şey yoktu. Aynı bilete üçüncü bakışıydı bu Rıza'nın. Üç sene önceki bir yılbaşı gecesinden önce gece yarısına bir iki saat kala seyyar satıcılardan birinin “son bilet abi, belki sana çıkar” diyerek sattığı biletti cebinden çıkardığı bilet. Ne o gece büyük ikramiye Rıza'ya çıkmıştı ne de seyyar satıcının Rıza'ya verdiği bilet o gece sattığı son biletti. Rıza şaşırmıştı yine kendisine büyük ikramiyenin çıkmamasına. Halbuki amorti bile yoktu. Olsa bile o bilete yasal olarak ödül verilmeyeceğinin de farkındaydı. Ama şaşırıyordu. Sabah ki kokuyu anımsadı. Yorgandaki, çekmecedeki ve sudaki kokuyu. “Ne zaman dinecek bu yağmur” diye geçirdi içinden. Soba kızılcık gibi olmuştu sıcaktan. Yaş kütüğü tutuşturduktan sonra üzerine önceden poşetlenmiş kömürlerden bir poşet atmak böyle olması için yeterliydi.
“Allahsız bunlar müdürüm” diye bağırdı müdürün yardımcısı. Rıza irkildi. Kahveci kahvelerin kötü olduğunu düşünüp ocağın başındaki yaşlı adama pis bir bakış attıktan sonra masalarına doğru seyirtmeye başladı. Müdür bile şaşırmıştı buna. Sonradan mahçup olduğunu belli eder bir ses tonuyla “insan hiç askerden kaçar mı müdürüm ya? Vatan borcu değil mi o. Dedelerimiz bunlar için mi öldü?” Durumu anlayan kahveci yarı yoldan geriye doğru dönüp bahaneyle bir iki odun attı sobaya. Kahve kötü değildi sonuçta. Bunun için bağırmamışlardı. O halde kahveci için herşey yolunda demekti. Bunun rahatlığıyla “bu da benden olsun” diyerek bir odun daha atıverdi alev topuna dönen sobaya.

“Bunlar bir şey mi” dedi müdür. “Şimdi vicdanı red diye bir şey çıkarmışlar. Bunlar Ermeni dölü Haluk. Neymiş ben askere gitmeyi vicdani olarak doğru bulmuyormuşum. İnsan öldürmek günahmış. Onlar insan mı be terörist! Terörist! Bunlar ülkeyi bölecekler Haluk gör bak.”
“Namussuz bunlar beyim” diye bağırdı sobanın yanında duran kahveci. Ne müdür ne de yardımcısı dönüp bakmadılar bile kahvecinin bu sözüne. Yalnız Rıza bakmıştı kahveciye ve bunu gören kahveci de Rıza'ya “sen hariç” deyivermek zorunda kaldı. Müdür askerliğini komutan şoförü olarak İstanbul'da yapmış ve askerliği boyunca hiç üşenmeden kaç kere direksiyon başına oturduğunu saymış ve ailesine keyfinin yerinde olduğunu, kendisi için tasalanmamaları gerektiğini yazdığı mektuplarında belirtmişti:13.

Müdürün yardımcısı ise askerliğini askeri hapishanede yapmış disco diye tabir edilen yerde dövmeli ve komutanın onay verdiği askerlere etmediği işkence kalmamış biriydi.Hatta birkaç kere işkence ettiği askerlerden birkaçı şikayetçi olmuş. Ama her seferinde salıverilmiş tekrardan. Bunları övüne övüne anlatırken yumruğu hep sıkılı dururdu müdür yardımcısı Haluk'un. Şimdi de sıkılıydı. “Bunları asacaksın müdürüm!” dedi yine bağırarak. Rıza sabahki kokuyu duydu yine. Ama bu sefer tam olarak nereden geldiğini kestiremedi. Müdür yardımcısı Haluk gazete okuyan Rıza'yı hiddetli bir şekilde işaret ederek

“bak orada işte dedi”

gazeteyi biraz aşağı indiren Rıza iri işaret parmağının kendine doğru dikildiğini görünce tedirgin oldu.

“Yazık değil mi müdürüm şu gençlere? Sarmışlar tabutları yine şanlı bayrağa?”

Rıza olayın kendisiyle ilgili olmadığını anladığı anda dizlerindeki küçük titreme kesilmişti. Gazeteyi bırakıp hemen çıkmak istedi yinede oradan. Gazeteyi masaya bıraktığında gazetenin ilk sayfasında bayraklara sarılmış tabutlar ve çoğunluğu kadınlardan oluşan ağlayanları gördü. Neden ölmüştü bu insanlar? Bu koku nereden geliyor? Ne zaman diner ki bu yağmur? Rıza üşümüşcesine ellerini biraz ovuşturduktan sonra parkasının yakalarını iki yana kaldırıp hızlı adımlarla çıktı kahveden. Yine bir yere yetişecekmiş, sanki bir işi varmış gibi acele ediyordu. O kadar hızlı ve selamsız çıkmıştı ki kahvenin camına bayrak asmaya çalışan kahveciyi görmedi bile. Durumu fark eden kahveci biraz içlenmiş ama müdürün “iki az şekerli” işaretini görünce unutmuştu her şeyi. Rıza ertesi gün uyandığında yağmur hala yağıyordu.]]> Sun, 15 Jan 2012 10:28:59 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98292-red/ http://forum.tabut.net/topic/98241-sunepe-viii/ 2005’te Nobel alan İngiliz yazar derdim, 2008’de, hakkın rahmetine kavuşmuştur.

Yazmak amatör bir eylemdir ve bütün yazılanlar, başkaları tarafından teyit ve takdir edilmeyi beklemek üzere bir sırada konuşlanmışlardır. Takdir gören eser, bulunduğu sıradan kendini bir adım öne çıkarıp sonunda bir şey olur, kalanlar halen hiçtir. Kafanızda bir hiç tasarlayın ve bu hiçin var olmak üzere bir kuyrukta sıkıntıdan patladığını düşünün. Karanlığın, varlığını ışığın yokluğu ile tanımlıyor oluşu gibi, hiçlik de varlığın değillenmesi ile var olur ve hiçliğin olmayanı tanımladığını söyleyen, karşısında beni bulur. Çünkü ben o kuyruktaki hiçim. Yok değilim, var olmayı bekliyorum. Çok uzun süredir bekliyorum.

Cümlelerin yanıltıcı olduğunu, sözcüklerin salt anlamı kirletip yozlaştırdığını, ikili ilişkilerimde her zaman, gürültü alışverişi olmaksızın anlamanın ve anlaşılmanın peşinde olduğumu artık biliyorsunuz, buna rağmen tekrarlamakta beis görmüyorum. Çünkü tekrar, bunaltır. Ve ben, bunalın istiyorum. Nobel edebiyat ödülünü alanlardan bahsederken işime yarayacak bilgileri seçmede nasıl titiz davrandığımı, ödülü otuz yıl önce almasına rağmen hala dünyaya kazık çakmakta ısrarcı olan Gabriel Garcia Marquez’den bahsetmeyişimden anlayabilirsiniz. Kendisinin yazdıklarını sevemeyişimin bir sebebi de budur zaten. İnsan, miadının dolmuş olabileceği ihtimalini her zaman göz önünde bulundurmalı. Seksen üç yıl, kendini ifade etmek için fazlasıyla yeterli bir süredir. Yettirememek, hala kürsüdeki mikrofonun peşinde olmak, zamanı verimli kullanamamakla alakalı bir durumdur. İyi-kötü yazarlık bu denklemin dışında kalır. Burada devreye yine ben giriyorum, zaten dünya üzerindeki herhangi bir olguyu nalıncı keseri gibi kendime yontmak konusunda oldukça ihtisas sahibi olduğumdan, tam bu noktada sahneye çıkmamam mümkün değil. Zamanı verimli kullanabileceğime dair inandığım bütün değerler üzerine yemin edebilirim, fakat beklemekle mükellef olduğumdan, zamana müdahalede bulunmam imkân dâhilinde olmuyor. Zaman çizgisi yaşam çizgime paralel, ortada buluşulmuyor.

Sürekli otobüs maceralarımdan bahsetmemin de bir sebebi var; bu sebep elbette ki, insanların zorunlu haller dışında benimle konuşmaya yanaşmamasından başkaca değil. Bakkala ekmek, süt, yumurta, sigara, gazete gibi gündelik ihtiyaçlarımı karşılamaya yönelik, tamamen pragmatist bir yaklaşımla gidiyor olmama rağmen, şu hayatta müşteri olmanın getirdiği velinimetliği bile hissetmeme fırsat verilmemesi canımı sıkıyor. Saydıklarımın fiyatını, aldıklarım genelde değişmiyor olduğundan ezbere biliyorum ancak bazen gördüğüm bir çikolatayı, bir bisküviyi de almak isteyebiliyorum, bunun için de ayrıca özür diliyorum canım insanlar. Tüketim konusunda kesin ve net bir tavra sahip olduğumdan, aldığım ürünün fiyatını mutlaka sorarım. Muadili olan ürünlerin tercihinde, esnaf çocuğu olarak büyümüş insanlar için ucuzluk, kaliteden önce gelir çünkü. Elimde bir gofret tuttuğumu tasarlayın ve bakkala dönüp bunun fiyatı nedir diye sorduğumu düşünün. (Bir an Spinoza gibi konuşmak hoşuma gittiğinden tekrarlandı bu biçem, fazlası olmayacak; bu kadarını bari çok görmeyin). Bakkaldan bu durumda beklediğim sadece, bir lira yirmi beş kuruş gibi sayısal bir değer. Dünyaları kurtarmasını, final ödevimi yetiştirmeme yardım etmesini, araba kullanmayı öğretmesini, ev kiramı ödemesini istemiyorum. Tüm haklarından sorumlu olduğu bir ürün hakkında bilgi vermesini talep ediyorum sadece. Gözlerini ve kaşlarını kullanarak birtakım garip hallere bürünüyor karşımda, elimdeki gofreti tanımlayamadığını düşünüyorum uzaktan, bu gofret diyorum, kaç para. Bakkalın kaşları, gözleri ve ikinci kez soruşuma ödül mahiyetinde bu kez burnu da oynamaya başlıyor ve hepsi hep bir ağızdan arkamdaki rafı işaret ediyorlar, adamın bunu nasıl yaptığını tarif etmeye benim gücüm kuvvetim el vermez, ancak o sırada yirmişer tane gözü, otuz beş tane kaşı göğsümde yumuşatmaya çalıştığıma yemin edebilirim, burnu en az on beş. Neymiş, arkamda, rafta yazıyormuş gofretin fiyatı, bir lira yirmi beş kuruş demek bu kadar zor geliyorsa, orada yazıyor da diyebilir insan pekâlâ. Üzerlerine bu kadar düşüp, haklarında uzun uzun konuşabildiğim için kızıyorum bazen kendime. Neticede insan, -buna çare yok- insandır. Ve bu izah, uzun sakallı amcaya ithaftır.

Benimle hiç iletişim kurulmaz mı, kurulur tabii. Nerelerde, sayayım. Çocuklar mahallede top oynar, zemin katta oturduğumdan ve balkonum kale olarak kullandıkları otopark kapısını cepheden gördüğünden, oynadıkları top balkonuma kaçar, mahallenin bütün çocukları üşenmeden kapıma dayanır; kaldı ki bunlar, bayramlarda para istemek için bile kapımı çalmayan çocuklar. Ya da yine bir gün, bileklerini kesen kadını takipteyimdir, dinlenmek üzere bir çay bahçesine girdiğini görmüşümdür, peşinden tam ben de girecekken sokaktan geçen yolunu şaşırmış bir çift arkamdan pardon bakar mısınız diye seslenir, ben sahipsiz bütün pardon’ları, şişt’leri, hoop’ları kucaklayabilecek potansiyelde olduğumdan hemen döner karşılık veririm, benden gidecekleri adresin tarifini isterler, tarif ederim, teşekkür bile etmeden apar topar yollarına devam ederler. Ya da ödeme yapmak veya alacağımı tahsil etmek üzere kalabalık bir kuyruktayımdır, arkamdaki kişi, çeşitli mazeretlerle (genelde bir yere yetişmek gerekliliği kozu kullanılır bu tip durumlarda) yerini ona devretmem için ricalarda bulunur ve bunu öyle bir şekilde söyler ki, dediğini yapmazsam dünyanın en kötü kalpli, en vicdansız insanı ben olacakmışım gibi bir his belirir içimde. Bu hissin orada bulunan herkeste de belirdiğine emin olurum o an. Emrivaki ile kaybettiğim bir iki sıranın lafını edecek değilim de burada, şu asıl üzücü olan. İnsan kimseyi sevmeyerek yola koyuluyormuş ya hani, sonra genellikle herkesi seviyormuş, daha sonra onlardan birkaçını seviyormuş, sonra yalnızca birini, sonra hiçbirini. Bileklerini kesen kadın kalmıştı hayatımda bir, onun da adını bile bilmiyordum, bana adımı sorsa ne cevap vereceğimi bilmiyordum, tanışsak ne konuşacağımı bilmiyordum vesaire. Velhasıl önümde bilinmeyen, merak uyandıran, vereceğim kararların önemli olabileceği, yaşanmaya değer bir geleceğin beni bekleme ihtimali varken, insanlar sizin yüzünüzden, sonunda ne olacağını biliyordum. Asıl üzücü olan şey bu; hiçbirinizi sevmiyorum.

Bir ödül almış olsaydım eğer bu hayattan, ki vermediniz; onunla ne yapacağım en başında yazılıydı. Okumadınız.]]> Thu, 05 Jan 2012 01:19:46 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98241-sunepe-viii/ http://forum.tabut.net/topic/98204-sunepe-vii/ beni anlamıyorlar cümlesine ne kadar da bel bağlamışım. Sonradan farkına vardım ki, insanların beni anlamak gibi bir dertleri yoktu. Yoksa annemin ne oldu yavrum canını sıkan bir şey mi var gibi yerinde sorularına bir açıklama getirmem mümkün olamazdı. Benimle bir derdi olan, sadece yüzüme bakarak dahi anlayabiliyordu ne hissettiğimi. Zor bir insan hiç değildim, içimle dışım birbirinin matematiksel eşiti, ve hiçbir teyzeyi otobüs denkliğinde sol tarafa atıp da yalnız bırakmadım. Çünkü onlar yanlarına oturacakları birini illâ ki bulurlar.

Bir gün yine otobüsteyim. İlk yetiştiğim otobüste oturacak yer kalmadığı için binmeyip bir sonraki otobüsü beklemişim, ardından gelen otobüste de kimseye zararım dokunmadan oturuyorken, genç olduğum konusunda yolcu komitesi başkanlığı tarafından oy çokluğuyla mutabakat sağlanıp yerimi orta yaşlı bir teyzeye vermek zorunda bırakıldığımdan, bir sonraki seferi beklemek üzere araçtan inmişim; -yani oturmak, konfor, yalıtım; benim için bu derece önemli bir konuma sahip- ön kapıdan bir başka ruh emici biniyor emin ve ağır adımlarla. Yirmi saniye içinde boşalacak dolu bir koltuğun kokusunu daha cüzdanından AKBİL’ini çıkarmadan alma yetisine sahip bu cinsten Darwin, Türlerin Kökeni adlı eserinde uzun uzun bahseder. Çevre koşullarına en iyi uyum sağlayan canlılar en fazla ürerler ve bunun sonucu daha az uyum sağlayanlar yaşam alanlarından itilirler. Bunu bilmiyor olsaydım, teyzelerin nasıl bu kadar çoğalabildiklerine dair bilimsel bir açıklama getiremeyebilirdim. Artık tüm taşlar yerine oturuyor. Doğal seçilim iyi, doğal seçilim güzel. Hep benim seçilmem değil.

Teyze dik ve mağrur gelince yanıma, haliyle korktum. Korktuğum zaman sadece köpeklerin algılayabileceği bir koku salgıladığım, daha geceleri altıma işediğim vakitler öğretilmişti bana. Çömelirsem bir şey yapmayacakları da. (Doğruluğunu hiç sorgulamadığım bu bilgiyi aldığım gibi hayatımın en önemli anlarında referans olarak kullanmaya başladım. Korkan insan, kokar). Hâlbuki teyzelerden kimse bahsetmemişti bana. Bu bakışlara ve oğlum kalk da ben oturayımlara dayanacak bir cengâver geliştirilip geliştirilmediğinden haberim yoktu, gündemi takip etmiyordum. İnsanoğluna o özelliğin henüz yüklenmediği tahmininde bulunup bir an kahraman olmak istedim. Neden sen oturasın teyze dedim, ilk duraktan biniyorsun, neden sen oturasın. Bu ikinci vurguyu konuşmamın bitirici vuruşu olarak tasarlamıştım. Beklediğim alkışı alamamak beni ne kadar şaşırtmadıysa, teyzenin genç olacaksın bir de utan utan, biz senin yaşındayken ile başlayıp sonsuzluğa uzanan tiradını dinlemek de o kadar şaşırtmadı. Alkışı tabii ki teyze aldı.

Hep tadı kaçmasın diye düşünerek yaşadığım hayatımı daha fazla alttan alarak, görmezden gelerek, susarak, göz yumarak idare edemeyeceğimi fark ettiğim an, teyzeye neden sorusunu sorabildiğim o ana tekabül eder. Kaçmasın diye düşündüğüm tadın aslında hiç olmadığını fark etmem ise, beni teyzenin şerrinden kurtarmak için yetişen bileklerini kesen kadını ilk gördüğüm ana. Bu iki an, aynı güne, ve hatta aynı saate, ve hatta aynı dakikaya denk geliyor olmasına rağmen, aralarında matematiksel bir eşitlikten söz edilmesi mümkün değildir. Teyzeler kimseyle eşit değildir.

Bileklerini kesen kadınla, o gün, o otobüste tanışmadık. Orada sadece, ikisi ona ait üç orta uzunlukta cümleden oluşan bir diyalogdan, seslerden ona ait olanını ayıkladım ve düşündüğümün doğruluğunu hiç sorgulamadan, hayatımda duyduğum en güzel sesin bu olduğuna şüphe götürmeyecek bir inançla bağlanmaya başladım. Sahiplenilmeye, savunulmaya ne kadar ihtiyacım olduğu; bir içten gülümseyişe, sözcüklere gerek duyulmaksızın konuşulup anlaşılmasına nasıl hasret kaldığım; o günün ardından aylarca, onu sanki sırtında bir doğum lekesiymişim gibi nasıl takip ettiğime bakılarak anlaşılabilir. Tabii bu da büyükçe bir yalandır, anlaşılabilmem bu şartlar altında mümkün değil.

Benim hayatımda üstlenilmez hiçbir edilgen fiil.]]> Sat, 31 Dec 2011 13:36:15 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98204-sunepe-vii/ http://forum.tabut.net/topic/98198-hamam/ Kristin üç hafta önce evden gitmiş, Sinem'i bana bırakmıştı. Daha önce hiç yıkamadığım için banyo yaptırmadım; bu süre boyunca annesinin eve dönmesini bekledim.

Önem verdiğim şeyleri en çok üç hafta bekleyebiliyordum. Kristin'le on yıl önce on üç mart günü saat dört buçukta buluşmak alış veriş yapmak üzre randevulaştık. Üç nisanda saat dört buçukta saat kulesinin altından ayrıldım. Kristin gelmedi. Bir işi çıkmış olmalıydı.

Sinem'in dudaklarının çevresinde kurumuş ketçap, mayonez, çorba, çikolata kalıntılarından oluşan kabuğu neyin çıkartabileceği hakkında şimdilik tek fikrim ılık suydu.

“Kızım,” dedim, elimdeki bira şişesini aniden sehpanın üzerine bırakarak “Hamama gidiyoruz.”

Sinem, elindeki boş bira kutusunu yaşlı kedi Ruh'un kuyruğuna bağlarken kalakaldı.

“Hamam ne Chao Baba?”

“Bilmiyorum kızım. Gidince göreceğiz.”

Evden çıktık.

Temiz bir mekana benziyordu. Afyon mermeri kurnalar, göbek taşı, havuzu, bakır tasları... Kubbedeki havalandırma delikleri göğü izleyebilme şansı veriyordu. Göbek taşında Kristin'le sevişmek isterdim, diye geçirdim içimden.

Buhar hemen ciğerlerime yapıştı. Birer peştamal verdiler, ne işe yaradığını soramadım. Ne yapacağımızı diğer müşterilere bakarak öğrendim. Sinem'e ve kendime doladığım peştemallarla boş bir kurnanın başına gittik. İçerde bizim dışımızda iki kişi vardı.

Dalgalı siyah saçları buharla ıslanan Sinem, bembeyaz tenine işlenmiş kocaman gözlerini uzun kirpiklerini kırpıştırarak açtı.

“Ben yıkanmak istemiyorum Chao...” diye itiraz etti.

“Sakin ol kızım.” dedim “Ben de istemiyorum ama yüzündeki yemek kalıntıları küflendiler bu da gözümü korkutmaya başladı.”

Bataryalardan gelen sıcak su neredeyse kurnaya değmeden buharlaşıyordu. Kollarıma sıçrayan su damlaları küçük kırmızı izler bırakarak etimi yakıyordu. Soğuk suyu da açarak ısıyı dengeledim.

Hamamın diğer ucundaki adam

“Bey bey karını da getirseydin...” dedi

Klişelerin bozularak yeni klişeler haline getirilmesini yaratıcılık zannedenlerden nefret ediyordum. Bu şekilde şiyir yazan şayirleri şair sananların sayısı hiç de az değildi. Yurdumun ortalama zeka seviyesini aşağı çekenlerden biri yine karşımdaydı.

“Bir saniye tatlım...” dedim kızıma işaret parmağımı göstererek.

“Nereyeeee?” diye sordu sesini incelterek.

Gözlerimde ne zaman öfke pırıltısı görse küçük kalbi hızlanıyor ve sevimli olmaya çalışıyordu. Olduğundan çok daha sevimli...

“Çöpü döküp geleceğim kızım.” dedim.

Buharı yararak adamın yanına gittim. Ayağa kalktı. Uzun, örgülü çene sakalını tutup bacaklarının arasına dizimi yerleştirdiğimde inleyerek katlandı. Başını kurnanın sabunluğuna sertçe çarptıktan sonra akan suyun yalnızca sıcak tarafını açarak kurnanın dolmasını bekledim. Şakağında benim şakağımdaki döğmenin aynısının olması huzursuz ettiği için şakağını yeniden kurnanın yanına çarptım. Döğmesinin bulunduğu yer açıldı.

Kanı sabundan daha kaygandı.

Başını kaynar suya soktum. Su kızıla döndü. Saçları, genişleyen gözeneklerden ayrılıp kurnanın içine dolarken etinin değişen rengini izleyebiliyordum.

Sol elimin yanması canımı sıkmıştı. Eğer hapse girmezsem üzerinde çalıştığım romanı tek elle bitirmem zaman alacaktı.

Sudan çıkardığımda başı nar tanesi gibi parlıyor, göğüs kafesi nefes almanın verdiği rahatlamayla inip kalkıyordu. Göğsündeki döğme göğsümdekinin aynısıydı. Suyun sıcak yanını kapatıp soğuk tarafıyla doldurduğu kurnada kendini boğmaya çalışmaya başladı.

Elimi soğuk suyun altında bekletirken Sinem'in çöpü döküp dökmediğimle ilgili sorusunu başımı sallayarak yanıtladım.

Kızım adamı dikkatle izlemeye koyuldu.

“Chao Baba, adam sen olmaya başladı.” dedi.

“Korkma kızım, ben bile ben olamıyorum...”

Adam başını soğuk sudan çıkardığında soluğunu bıraktı. Ona seslendim;

“Adını söyle?”

Melbourne
Saat 19:25

Osbourne Caddesi'nden Giffard Caddesi'ne dönen Ford kamyonet ışıklarını söndürerek Williamstown Botanik Bahçesi'ne girdi. Yoldan çıkarak göl kenarına doğru engebeli toprak üzerinde giderken, gün ışığı sık dokulu ormandan çekilmişti. Kamyonetin gürültülü motoru sustu. Çene sakalı iman tahtasını izleyerek tek örgülü kızıl sarı bir yılan gibi midesine inen kel kafalı sürmeli gözlü şakağında arapça harf döğmeli adam arabanın kapısını çarparak indi. Botlarına bulaşan çamura tiksintiyle baktı. Arabanın kasasına yöneldi. Lacivert brandayı kaldırdı. Altında elleri arkadan bağlı adamı saçlarından tutup arabadan indirdi. Çamurun içinde diz çökmesini sağlamak için dizlerinin arkasını tekmeledi.

“Adın?”

“İle Mer...”

“Fransız mısın?”

Adam korkuyla hayır anlamında başını salladı.

“Farketmez. Bu benim ilk cinayetim olacak. Yani her cinayetimi ilk günkü heyecanla... Gönül isterdi ki stadyumda yapabileyim. Binlerce izleyicinin önünde fakat ne yazık ki izleyicilerimiz kuşlar ve ağaçlar olacak.”

“Lütfen... Ne istiyorsun?”

“Sohbeti bıraksak? Konsantre olamıyorum. Yanlış anlama seri katil değilim. Öylesine bir eşitlik sağlıyorum yalnızca.”

“Ben ölünce ne eşitlenecek?”

“Toprak ve sen. Ondan geldik ona gidiyoruz. Bu parktaki bir çok canlının ihtiyacı olan protein vitamin falan gibi şeylere sahipsin. Sağlıklısın ama kendini zavallı gibi göstermeyi seviyorsun. Doğallıktan uzak bu davranışı doğala özdeş hale getridiğimizde senin bu zavallı sorununu da dize getirmiş olacağız. Sana bir iyiliğim dokunsun İle Mer.”

“Ben evliyim, çocuğum var onlara acı...”

“Ah zavallıcık... Eğer onlara acıyor olsaydım onlar da burada olurdu. Ben sana acıyorum. İzin ver bu acıyı bitireyim.”

“Neden ben? Neden bir evsiz değil, onlar dileniyorlar zavallı olduklarını benden daha fazla iddia ediyorlar.”

“Çünkü onlar oynamıyorlar zavallı Mer.”

Belinden çıkardığı colt anaconda'nın gümüşi namlusunu Mer'in ensesine kırk beş derece açıyla dayadı.

“A-a-adın nedir?” dedi korku içindeki Mer.

Adımı söylemeden bir şiir okuyayım sana;

istinad boşluğu alınan hayat,
horozu düşürdü,
düşenin gagası bir mermiyi yerinden etti
döne döne
böyle itti kavimler
kavimleri
çocuklarından
çocukluklarından”

Döne döne namludan çıkan kurşunun ucu ensesine dokunduğunda başının arkasını matkapla deldiklerini düşündü. Omurgasını parçalayan mermi sol gözünden çıktı.

“El Kahnâr...” dedi yüzü çoktan iyileşmeye başlamış adam.]]> Fri, 30 Dec 2011 13:20:54 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98198-hamam/ http://forum.tabut.net/topic/98197-sunepe-vi/ tamam, bu dünyadan beklediğim ve istediğim şey yalnızca buydu, yaşayacağım geri kalan her şey fazlalık olacak diye düşünüp fişini çekemez miyim kendimin. İnsanın aklında ilk olarak, hep daha iyi bir gün geçirebileceği ihtimali beliriyor. Çünkü bir beklenti karşılandıktan sonra, yerini yenisiyle doldurma ihtiyacı gelir ardından. Bu, dünyaya gelişimizin bir amacı olduğunun dayatılmış öğretisidir. Nefes almamın amacı bunlar ve bunlardı, hepsini gerçekleştirdim, hepsini yaptım. Şimdi yeni bir amaç edinmeliyim, yaşamım buna bağlı. Bir insanın varoluşuna tutunması aşağı yukarı böyle olmalı. Değilse vahim.

İnsan Sartre olunca varoluştan yedi yüz elli sayfa bahsedebiliyor, benimki hepi topu bu kadar. Tabii bunda okunuyor olmasının da payı büyüktür şüphesiz. Benim o garantim yok. Derdimi iki sayfada anlatma hakkım olduğundan bile emin değilim. İkinci sayfaya geçtiğim an, sıkıcı biriyim. Bunun yanı sıra Pamuk, beş yüz doksan sayfa boyunca, bir müzeyi anlatabiliyor. Meselem Orhan’dan daha büyük, kredim Orhan’dan daha az, yetmiyormuş gibi, bir de hiçbir şey yapmamaktan, hiçbir şey yapmaya fırsat bulamayışım var. İkinci sayfaya istesem de geçemiyorum. İntihar düşünmeye devam.

Evet, hayatımın en mutlu anıydı ve bundan adım gibi emindim. Bunu kendisine de söyledim. En az üç kez. Ağzıma ve burnuma su verir gibi, başımı mesh eder gibi, secdeye kapanır gibi söyledim; o an beni gören kimse ibadet etmediğimi iddia edemezdi. (Oysa iddia etmeye ne kadar da muhtaçtırlar; biliyorsunuz işte). İliklerime kadar duyumsuyordum mutluluğu ve birazdan biteceği duygusuyla tadını çıkaramıyordum. Mutluluğun tadının nasıl çıkarıldığını bilmiyordum. Mutluluğun tadını bilmiyordum.

Gözlerinin içine baktım. Bir şeyler söylememi beklediğini gözlerine bakınca görebiliyordum. Benim de gözlerim pekâlâ onunkiler gibi konuşabilirdi, neden ağzımın içine düşüyordu ki. Hem ne söyleyecektim. Ses böyle anlarda, gürültüden başka bir şey değildir; bilmiyor mu bunu. Bilmiyor. Herhangi bir suskunluk anı, karşımdaki bunu bozmayı düşünmediği sürece sonsuza dek sürebilir benimleyken. Çünkü cümle, daha önce söylemedim ama, baş da ağrıtır. Bunu da bilmiyor.

Israrına çok da fazla direnemedim gözlerinin. O da en az benim kadar güzel susuyordu ve insanın böylesi bir suskunluğa kayıtsız kalması düşünülemezdi. En azından ben, düşünmedim. Seni hiç bırakmayacağım dedim tereddütsüz. Yalandı. Edindiğim tecrübeler beni yanıltmıyorsa, yanında geçireceğim her fazladan dakika o güzelliği bozacak, beni o mutluluktan biraz daha uzaklaştıracaktı. Çünkü tekrar, bunaltır. Daha fazla yaşayarak bu anı kirletmek istemiyorum demeli, yaşattığı aşka duyduğum minneti alıp yanıma, gitmeliydim. Ölmeliydim. Fakat takdir edersiniz ki insan, insandır; ve ben sünepe.

Onu, bileklerini kesen kadını, orada değil ama, bir başka yerde bıraktım. Ben bırakılmaya alışkınım, o da alışır sandım. O kadın gerçek miydi ya diye sormayın, o benim inanma ihtiyacım.]]> Fri, 30 Dec 2011 12:41:20 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98197-sunepe-vi/ http://forum.tabut.net/topic/98186-sayycy/
İçimden saymaya başladım. Ara sıra ebenin memelerine bakmak istiyor olmama rağmen kapıya mutlak bir sadakatle bağlanmıştım.

Bir önceki bebeğin dışarı çıkartılışından sonra kapı on yedi hamlede kendi kendine kapanmıştı.

"Chaotica burada mı?" diye bağırdı metalik sesli ebe.

Gözümü kapıdan ayırmadım, içimden sayıyordum. Cevap vermedim.

"Chaotica burada mı?"

"On yedi, on sekiz, on dokuz, yirmi..." kapı durmuyordu.

"Chaotica sen değil misin?" dedi yanımdaki...

"Yirmi yedi, yirmi sekiz..."

Dışarda bir yaprağın sararıp dalından düştüğünü hissettim. İlk karın düşüşünü, papatyalaın açtığını, bazı çocukların bellerinde şişme simitlerle denize koştuğunu, bazılarının boğulduğunu, annelerinin ağladığını, sustuğunu...

Kapı altı yüz elli yedide durdu. Ebenin memeleri sarkmıştı, yüzü kırışmış, pe-haş dengesi bozulmuş, ellerinin üzerinde iri lekeler oluşmuştu.

"Müjde" dedi ebe, sesi artık metalik değil sevecendi "Bir babanız oldu."

"Ah..." dedim, "Ne şanslıyım. Artık ben de bir ototriteye tabiiyim"

Babamı kucağıma verdi. İşaret parmağımla çenesine dokundum "Agucuk..." dedim yüzümü şekilden şekle sokarak. Gülmesini istiyordum, çok ciddiydi, melekler bile güldüremiyordu.

"Eşşoleşşek" dedi "İnsan babasını öyle mi sever?" tokadı yapıştırdı.

"İnsan babasını nasıl sever?" diye sordum.

“Böyle sevmez.” dedi.

Onu bir daha öyle sevmedim. Büyüdü. Öyle çabuk büyüdü ki, önce beni geçti.

Herkesin önce beni geçmek gibi bir huyu vardı. Geçilme noktasında bir referans noktasıydım. Her şey değişiyor, gelişiyor, büyüyor, ben yerimde sayıyordum. Saymak güzel şey.

Saydığım şeye konsantre olmak... öyle çok şeyi bir anda unutabiliyorum ki sayarken. Önce ebenin memelerini unuttum mesela.

Ertesi gün bizi hastaneden çıkardılar. Kaybolmasın diye babamın elini tuttum.

“Eşşek kadar oldun, kendi kendine yürümeyi öğren.” dedi.

“Ben sadece kendi kendime sayabiliyorum.” dedi.

“Ne sayıyorsun?” diye sordu.
“Ölümleri ve doğumları...” dedim

“Senin yaşındakiler para sayıyorlar.” dedi

“Öyle mi? Bunu bilmiyordum, ben sadece...”

“Sus!” diye payladı “Sayıyormuş... kıçımın kenarı.”

Yürüdük, bir otobüse bindik. Parayı vermeme izin vermedi. Elimden alıp şöföre kendi uzattı. Cam kenarına isterse oturabileceğini söyledim, ters ters bakınca ben oturdum.

Dışarıyı seyrekoyuldum, içimden saymaya devam ettim. Otobüsten inene kadar yedi bin dörtyüz otuz sekiz kişi öldü, babam benimle hiçbir şey konuşmadı.]]> Thu, 29 Dec 2011 14:41:14 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98186-sayycy/ http://forum.tabut.net/topic/98135-adyny-hatyrlamayan-adam-2/
Terzi iğneyi biraz daha bastırdı.

Başı yeni kesilmiş bir hayvan gibi çırpınıyor olmam tayın da, kedinin de, terzinin de işlerini görmelerine engel olmuyordu.

“Ne nakşettiğimi görmek ister misin?” dedi Terzi.

Ağzımdan salyalar püskürterek görmek istediğimi söyledim. Sorusuna olumsuz bir yanıt vermem durumunda, canımın daha çok yanmasından korkuyordum. Kovadan sıçramış istavrit kadar çaresizdim.

Başımda çömeldi ve kasnağı burnuma kadar soktu. Tanrının yüzünü silmiş, yerine benim yüzümü nakşetmişti.

Yanımdan kalkarken şaha kalkmış tayın ayağının tabanını ve küçük kedinin demir pençelerini artık saklayamayan patilerini gördüm. Her ikisinin de simsiyah tüyleri, içeri sızan ışıkla alev alev parlıyordu.

Güçlü ayaklar ve pençeler yüzümde patladı. Bir anda kırılan kemik sesleriyle birlikte gelen karanlık...

Ayıldığımda, “Adını anımsadın mı?” diye sordu Terzi.

“Adım yok benim.” dedim. Öksürdüm. Ciğerlerimden gelen kan, soluklandıkça taştı.

“Herkesin bir adı vardır.” diye bağırdı Terzi.

“Doğduğumda konan adın hükmü yok, o bebek değilim ben. Her gün değiştim. Artık bana konmuş o adın sahibi de değilim, taşıyıcısı da...”

Terzi adımı hatırlamamamla birlikte hiçbir şey olmamış gibi yine yüzünü kapıya dönerek elindeki kasnağıyla ilgilenmeye başladı. Islıkla türkü çalıyorken, tay tüm hırçınlığıyla tekmelemeyi sürdürüyordu.

Bir süre sonra tay durdu. Sırtüstü uzanırken hangi kemiklerimin kırıldığını anlamaya çalıştım. Bedenimin hiçbir noktası kıpırdamıyordu. Tavanı izlerken aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Yalnızca göz bebeklerim kıpırdadığı için, çok sınırlı bir alanı görebiliyordum. Göğsümün üzerinde adımlarını hissettim. Piyano çalan parmaklar gibi coşkulu, seri ve kandırıcı... iman tahtamın üzerinde oturup temizlenmeye, yalanmaya başladı.

Tanrı mucizevi bir şekilde hızla iyileşti. Tanrılar mucizevi hızlarla iyileşiler... Ayaktaydı ve bana benim yüzümle bakıyordu. Kaşlarını çattı, burnunu çekti.

“Zavallı.” dedi bana.

Halime acıyıp acımadığını anlamak, ses tonundan mümkün değildi. Çektiğim acıya karşılık samimi bir yüzle sarfedilmiş buzlu bir sözcük.

Gözbebeklerimin artık birbirlerine bağlı olmadıklarını hissetmeye başladım. Son derece hızlı ve kendi başlarına hareket ediyorlardı.
Terzi ıslık çalmayı bıraktı. Başıma geldi. Tanrıyla omuz omuza durup yüzüme eğildiler.

“Adını hatırlamıyormuş zavallı.” dediler.

“Ona bir ad verelim mi Terzi?” diye sordu.

“Bir ad da biz iddia edelim?” dedi, gülümseyerek bana döndü ve bir çocuğa sorar gibi “İster misin canım?” dedi.

Göz kapaklarım hareket etmediği için sadece göz bebeklerimi hareket ettirebildim. Biri hayır biri evet diyorlardı. Onlar "evet"i tercih ettiler.

Tanrı ve Terzi aynı anda kedinin başını okşadılar. Terzi kediyi aldı. Kulağına bir şeyler fısıldayıp bıraktı. Kedinin gözlerinin parladığını gördüm. Sağ patisini kaldırıp boğazımdaki çukura pençesini sapladı. Kesik bir çığlık atmaya yeltendim. Üzerimde yavru bir kedi değil onlarca aslan vardı sanki. Pençesiyle göğsümü yarmak için bir hamle yaptı. Kemiklerimin parçalandığını duyabiliyordum. Yüzüme kendi ılık kanım sıçradı.
Tavla kısa süre sonra kan gölüne döndü. Göğsüm boydan boya açılmıştı.

“Şimdi...” dedi Tanrı.

Kedi büyük bir iştahla kalbime saldırdı. Küçük keskin dişleri ile her hamlesinde bir parçasını kopartıyordu. Bir süre sonra kalbim yoktu.
Terzi, savaşmaktan yorulup uyuyakalmış yavru kediyi uyandırmadan, kalbim olması gereken yere koyup, göğsümü dikti.

Hızla kendime geliyordum.

“Adın artık Cattus Magnanimosque...” dedi Tanrı, “İçindeki kedi seni iyileştirecektir.”

"Peki ben onu?" diye sordum, yattığım yerde.

"Kum akacak, dolacak bir yer bulacak." dedi Terzi.

Birkaç saat içinde göğsümde “I” şeklinde bir iz dışında bir şey kalmamıştı.

Tanrı saman balyalarının üzerine oturmuş kucağındaki ölü tayın yelelerini okşuyordu. Tayın gözlerindeki kum saati döndü.

Tavlanın kapısına yürüdüm. Terzi yüzünü güneşe dönmüş katatonik bir halde kırı izliyordu. İkisi de ben giderken benimle konuşmadı. Eşikten dışarı adımımı attım. Ayağım, eskiden kalma içi su dolu bir ayak izinin içine girip ıslandı. Kalbimden gelen ses kulağımdaydı,

“Kendi yolundan Cattus Magnanimosque, sadece kendi izinden...”]]> Fri, 16 Dec 2011 17:07:54 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98135-adyny-hatyrlamayan-adam-2/ http://forum.tabut.net/topic/98118-adyny-hatyrlamayan-adam/
İçerinin havası genzimi yaktı.

Saman yığınlarının üzerinde ölü gibi hareketsiz yatan tanrı, kör bir tayın ayakları altında eziliyordu. Küçük siyah bir kedinin etinde açtığı yarıktan kum akıyordu.

“Küçük bir sıyrık.” dedim kendi kendime “Tanrıya bir şey yapmaz.”

Kum aktıkça canımın yanmaya başladığını farkettim.

Baygın tanrı gözünü açtı. Kırık boynunu ve çenesini toplamakta zorluk çekerek bana baktı. Göz beyazlarına kan oturmuş, öfkenin dinmesini bekliyordu.

Kapıdaki Terzi, kasnağına içerdeki sahneyi resmediyordu, henüz bitmemişti.

“Daha ne kadar sürecek?” diye sordum manzarayı kastederek.

“Her tanrı cezasını çektiğinde...” dedi.

“Canı yanıyor.” dedim.

“Her tanrı acır.” dedi.

Tayı biraz olsun sakinleştirmek için başını okşamaya çalıştım. Gergindi. Okşatmadı. Kedi daha masum görünüyor olmasına karşın, tanrının kum kaybına en çok o neden oluyordu. Bastığı zemine dahi demir pençeleriyle tutunuyordu.

Onu kucağıma almaya çalıştığımda, kıpırtısız, kaderine razı olmuş tanrının, yalvarır gibi bana bakması karşısında kediyi kucaklamaya çalışmaktan vazgeçtim. Kedinin pençeleri tanrının ciğerlerindeydi ve ben zorladıkça canı yanıyordu.

“Pisi pisi... hooo kızım... pisiii, gel kızım...”

“Onların adları var.” dedi Terzi.

“Mutlaka.” dedim.

“Benim de hep bir adım olduğu iddia edilmişti. Fakat...”

“Senin adın nedir?” diye sordu Terzi.

“Unutkan.” dedim, canım yandı, yüzümü buruşturdum. “Adım Unutkan. En çok adları unuturum, ardından yüzleri. Bakın...o yüzden yüzümde binlerce yüzün simgesini taşıyan döğmeler taşıyorum.” Kramp girmiş gibi acıdı canım.

“Onları yüzüne istersen nakşedebilirim.”

“Çok sevinirim, lakin önce ölü tanrının kum kaybını durdurmalıyız. Siz ne dersiniz?”

“Kum kaybı duramaz, kıyam olur.”

Terzi bunu söylerken diline sapladığı iğnelerden birini çekip, deliğine seri bir hareketle ipliği geçirdi. İğnenin ucundaki kan saten üzerinde dağıldı.

“Yüzüne önce hangi yüzün simgesini nakşetmek istersin?”

“İnandığımın adından başla, sığındığımdan.”

“Yüzünde o ad yok.”

Gözbebeğimi sağa ve sola kaydırdırdığımda göz akımın üzerindeki simgeleri gördü. Başını çevirip tanrıyı parçalamaya çalışan kediye baktı, sonra yeniden işaretlere...

Kedinin tısladığını duydum.

“Hep ardında söndürülmüş hayatlar mı bırakırsın?” diye bağırdı tay arka ayaklarının üzerine doğruldu tanrının başını ezdi.

Korktum.

“Akreptir, yılandır, çiyandır... varlığı başlı başına baldırandır...” dedi kedi sapladığı etten çuvaldan çektiği patisini diliyle temizlerken.

“Hey...” dedim, “Tanrıya mı söylüyorsunuz bunu.

“Muazzez tanrıyla konuşmaz... Soft da sadece... bir canı daha eksildiğinde, o da kibarca. ” dedi Terzi.

“O zaman?”

Terzi, derin gözleriyle beni tepeden tırnağa süzerken, gözünden çıkardığı iğnenin ucunu şakağıma dayadı.

“Adını hatırlıyor musun şimdi?” diye sordu.

“Bunu istediğimi sanmıyorum.”

İğneyi bastırdı. Canım acıyordu fakat tensel bir acı değildi bu.

Tay şaha kalkıp tanrının ağzına indirdi ayaklarını. Dökülen dişlerinin dilinin yardımıyla dudaklarının üzerinden düştüğünü ve zorla gülümsemeye çalıştığını gördüm.

“Tayı durdur, kediyi de...” diye bağırdım.

“Adını hatırla önce...” diye bağırdı.

Vücudum seyreltilmiş aside batmış gibi ağır ağır yanıyordu. Çığlık çığlığa bağırmaya başladım.

“İğneyi çıkar!!!” “Adım Unutkan. Tanrıyı kurtar Terzi!. Tanrım ne olur... tanrıyı kul acısından kurtar...”]]> Tue, 13 Dec 2011 14:19:11 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98118-adyny-hatyrlamayan-adam/ http://forum.tabut.net/topic/98055-sunepe-v/ bunları daha önce de söylemiştim insanlar, neredeydiniz deme isteği. Sonuçta sorularıma cevaplar verecek, bana sorular yöneltecek, uzlaşamadığımız noktada açıklama yapmamı zorunlu kılacak bir okuyucu kitlesi yok karşımda. Karşımda kimse yok. Yanımda da. Sorumlu olduğum kimse yok. İnanıyorum ama. İhtiyacım var inanmaya.

Ne kadar zor bir işe kalkıştığımı size şöyle anlatayım. Yani kendime şöyle anlatayım. Yazar olarak, (bu sözcüğü sadece yazma eylemini gerçekleştiren kişi mahiyetinde kullanıyorum) söylemek istediğim bir şeyler olduğunu fark ettiğimde (bu her zaman olmuyor, bundandır, olunca önemsiyorum), sesimi de vaktiyle omuz omuza verip küçülttüklerinden, harflerime sığınıyorum. Bu harfler hiçbir zaman benim o an söylemek istediğim şeyleri tam ifade etmiyor. Karşılamıyor. Çünkü romancıyla okur arasındaki ilişkiyi bilirsiniz, romancı kitabı yazar, anlatmak istediğini anlatır, söyleyeceklerini bitirir ve o dakikadan itibaren yazdıklarıyla bağını koparıp hayatına başka bir kulvarda, ne bileyim başka bir romanda devam eder; okuyucuysa kitabı alır, okur, gözünde canlandırdığınca bir şeyler anlar, ama romanla ilişkisi orada bitmez, her zaman onu tekrar okuma, her okuduğunda başka türlü anlama, farklı bir yönünü keşfetme hakkını saklı tutar. Yazar aynı romanı tekrar yazamaz. Başka bir şey yazmaya niyetlenip, yine aynı eseri ortaya koyarak kendinin ucuz bir taklidi olabilir, ama yazılmışta eksikler bulup onu geliştirmek, düzenlemek için yeniden kaleme almaya kalkarsa, o başka bir şey olmaz, şimdiki aklım olsa öyle yazmazdım ne büyük yalandır. İşte benim kendimle aramdaki ilişki bu. Kalabalıklar için değil, bir derdim, bir savaşım olduğu için yazdığım bir yazıyı, dönüp de okuyacak kişi yine benim. Başkası yok. Karşımda yok. Yanımda yok. Bu savaşı niye verdiğimi ve ne kadar süre sonra sonlanacağını bilememe sebebim, kendimim. Yazdığım, benimdir. Doğrusunu isterseniz, yani istersem; yazdıklarımı dönüp okuduğum zamanlarda, yazıldığı andakinden başka anlamlar çıkarmamam gerekir, çünkü ben benim ve kendimi, orada ne anlatmak istediğimi, bir yapıt (bu sözcüğü sadece yapılmış, gerçekleştirilmiş olan mahiyetinde kullanıyorum) ortaya koyarken yapmayı düşündüklerimi bilmeliyimdir. Ama unutuyorum. Her şeyi unutuyorum. Zaman içerisinde fikirlerde gelişim gösterilebileceğinden, yazdıklarımdan okudukça farklı anlamlar çıkarıp bir bakıma bir önceki kendimi yalanlamanın bu nedenle normal karşılanabileceğinden dem vurup yanlış düşünme ihtimalimi yüzüme vurmak isterdim. Fakat aradan zaman da geçmiyor. Gelişmiyorum. Mesela daha yeni: her şeyi hatırlıyorum.

Talihi, unutulmak olan insanlar var. Bu insanların varlıklarını çok uzun süre fark etmezsiniz. Onlar o süre zarfında, eksilirlerse belki yokluklarının farkına varılacağını ümit ederek, olmamaya çalışırlar. Bunu bir seferde becerememelerinin de tabii ki öngörülebilir sebepleri var. Yoksa altmışla değil yüz kırkla giden bir aracın önüne atlarsın, hapları üçer üçer değil onar onar yutarsın, apartmanın üçüncü katından değil on yedinci katından atlarsın. Bu liste uzar, ama gerçek değişmez. İntihar, sık sık vurguladığım ve vurgulamaya da devam edeceğim ben buradayım’ın, eyleme dökülmüş bir diğer halidir. Onlar, yolunda gitmeyen şeyleri yoluna sokmaya çalışıp bunu başaramadıkları zaman yarışmadan çekilmeye karar veren insanlar değildirler. Yarışmalar ve yolunda gitmeyen şeyler onların umurunda bile değildir. Onların umurunda olan şeyleri soracak olursanız (burada kendimden ikinci çoğul şahıs olarak söz ettiğimi umarım artık anlamışsınızdır; anlamışımdır demek istiyorum), hiçbir fikrim olmadığına dair hepinizle iddiaya girerim. Ben, talihi unutulmak olan bir insanım ve hatırlanmak için kaybetmeye ihtiyacım var. Bunun için de bol bol iddiaya girmem gerekiyor. Yaşadığım yerde, ortada bir bahis olmadan kaybetmeme kimse müsaade etmiyor. İnsan, kendisine yenilemiyor.

Hal hatır sormayı, merhabalaşmayı da bıraktım; yanından geçerken yüzüne baksınlar, bir tebessüm etsinler diye yıllarca kendini paralayıp, en azından bu acımak da olsa bana karşı bir his duyumsasınlar, yaşadığımın artık farkına varsınlar, bir yer kapladığımı görsünler diye düşünerek bileklerini kesen bir kadın tanıyorum. Çok düşünmenin sonunun nerelere vardığı konusunda Van Gogh ve kulağından ötürü bir fikre sahipsiniz sanıyorum. Hâlbuki kulağını keserken bir an bile düşünmemiş olabilir, yani aslında bir çıkarımdan fazlasını bilmiyoruz. Çünkü bir olay yaşanıp bittikten sonra, geriye sadece onunla ilgili bir başkası tarafından kurulmuş cümle kalır. Cümle, aldatır. Parçaları birleştirin.

Bahsettiğim kadın, kan kaybından ölmekle birileri tarafından kurtarılmayı beklemek arasında geçen sürede de intihar ettiğini haber verecek kimseyi bulamadığı için hastaneye kendisi gitmek zorunda kalmış. Yola çıkmadan önce bileğindeki ağrı-sızı azalsın diye alelacele bulduğu bütün ağrı kesici hapları yutmuş. Hastaneye giderken, kan kaybının ve içtiği ilaçların etkisiyle zayıflayan görme yetisi yüzünden farkında olmadan yola fırlayıp bir aracın altında ezilmiş. Ölmek isteyen birinin yapabileceği her şeyi böylesi küçük bir alana sığdırmaya çalışan bu kadını, hala hayatta olduğu için kimse suçlayamaz. Yazın konusundaki durumumu da ben, anlattığım bu olaya benzetiyorum. Siz yine de bana inanmayın. Çünkü cümle; yalan söyler, kandırır. Şunu diyorum, aslında nasıl bir yaşantım olduğundan haberdar değilsiniz, beni tanımıyorsunuz, öykü karakteri miyim, gerçek miyim, kaç yaşındayım, ne iş yapıyorum hiçbirini bilmiyorsunuz. Bileklerini kesen kadın misal, gerçek olamayacak kadar saçma bir hikâyede adı geçiyor, muhtemelen inanmıyorsunuz, ama inanmaya da ihtiyacınız var bir yandan.

Süreya hiç sabunluyken ağlamadı öte yandan.]]> Sat, 03 Dec 2011 01:14:03 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98055-sunepe-v/ http://forum.tabut.net/topic/97873-gelecedhe-mektup/ Parmaklarım kaskatı olmuş. Her bir kemiğimin sesini duyabiliyorum. Bu yaşlandığımı mı gösteriyor, yoksa acıdan tükendiğimi mi? Kalbim inatla bütün bunlar bir hayal demek istiyor, hayat bastırıyor kalbimin sesini, “hepsi gerçek.” diye fısıldıyor kulağıma.


Aynanın karşısına geçip delikanlılığıma bakıyorum. Aynalarda saklı hayaletler geçiyor birer birer. Kimisi göz kırpıyor, kimisi dilini çıkarmış sırıtıyor arsızca. Yine de o aynadan alamıyorum gözlerimi... Annemi arıyorum bazen, bazen eski bir okul arkadaşımı, babamı mesela.. Kardeşim Suat'ı arıyorum, pek çokları gelip geçmiş aynalardan.

Kızım bile yok artık, “baba amma da abarttın.” deyişi kulaklarımda. Para istemek için yanımda dururken sırtımı sıvazlayışı hatırımda, benim aslan babam deyişi... Okula gidişi, makyaj yaptığı için annesiyle didişmesi kulaklarımda. Bana sığınıp, baba annem olacak cadıdan kurtar beni deyişi, sonra kahkahalarla gülüşü...

Aynalara tutkundu... Uzun siyah saçlarını tararken: Baba derdi, anneme söyleme ama, ben birini seviyorum. Öylece bakardım yüzüne. Kızım derdim, bunu bana değil annene anlat, aaa rollerimizi karıştırdın herhalde..


-Ama baba derdi, ona söylesem şimdi dünyanın sonu gelmişçesine kırk saat nutuk dinle. Sen öyle değilsin ki...


-Peki derdim Yasemin'e, anlat bakalım neyin nesiymiş bu hergele...


-Ama babaa, öyle deme. Gerçi daha bir hafta oldu çıkmaya başlayalı, ama galiba onu seviyorum..


-Hoppala... İyi yakında evlenin de bitsin bu iş.


-Nasıl yani? Baba daha okul var, ne bu acelen..



ikimiz de kahkahaları patlatırdık muzurluklarımıza. Gelir belime sarılırdı, babacım iyi ki sen varsın dercesine... Git annene de sarıl derdim, o olmasa ben mi doğuracaktım seni? Yine aynı mutlulukla gider annesine de sarılırdı. O her şeyden habersiz, “kız, ne o seviş ayın mı geldi yine? “derdi Yasemin'e. Bilmezdi çevirdiğimiz dolapları.


Aynalar, işte o anlarda acı veriyor bana. Hani hayaletleriyle bana gülümsediğin de, bir gün için o anlara dönmeyi dilediğimi biliyorlar, ama iştahla benimde diğerlerine katılmamı bekliyorlar sanki. Onca yitip gidenin ardından yas tutmaktan başka bir şey gelmiyor elimden. Yüreğim nasır tuttu adeta, ellerimde buruşturup durduğun resimler artık bakılmayacak halde. Bir koltukta uyuklamak, arada biraz şu içmek, birkaç lokma yemek yemek dışında yaşamak çok ağır artık ama katlandıklarım bundan ibaret olmadı hiç.

Kızımı bir uçak kazasında kaybettim. O hiç bitmesin diye dilediğim son birkaç dakikamız, geri kalan ömrümün her günü ve gecesi oldu. Sürekli hafızamda bir ileri bir geri sarıldı. Bir film şeridi gibi geçip durdu gözlerimden.


-Babacım ağlama, birkaç ay sonra geri geleceğim nasılsa. Anneme iyi bak, o kadar okudum gurbette, sesin çıkmadı da, şimdi niye bu korku? Ha Ankara, ha Amerika... Sen böyle yaparsan ben nasıl huzurla çıkarım yola? Senin kızın olmak kolay değildi. Kendimi kendime emanet etmeyi öğrendim. Hadi ağlama artık...


Bu onun son sözleriydi. Belki yaşadığının son kanıtıydı, kulaklarımın duymayı istediği son şeydi. İşte ölmekle yaşamak arasındaki o kısa çizgi böyle bir şeydi. Canıma kıymayı beceremedim. Hep Yasemin'i düşledim, bana ne kadar kızacağını... Tanrıyla hesaplaştığımızda bile, ona hesap verememek değildi korkum, kızıma öğrettiklerimden sonra, böyle çekip gitmeyi yakıştıramamıştım kendime.

Uçak düştüğünde, tek bir kurtulan olduğunu söylediler. Saatlerce adını öğrenmek için çabaladım ama herkes sözleşmişçesine dudaklarını mühürlemişti sanki. Çok dua ettim, bilemezdim bütün o duaların boşuna olduğunu. Zaten hayatımda ettiğim son dualardı onlar. Bir daha kimse beni tanrıyı konuşurken görmedi. Evet ona inandım ama hepsi bu. Küskün çocuklar gibi, hep dedim ki ona içimden; “neden Yasemin, neden ben değil? Neden bir başkası ya da... Ama cevap verenim hiç olmadı. Olduysa da ben o cevapları hiç duyamadım. Belki de sağırlığımdan, dünyaya kendimi kapattığımdan...

Odası hep o günkü gibi durdu. Uzun zaman mezarına da gidemedim. Ne acı ki, mezarında yatan hiçbir şey yok. Ruhu belki hep gülümsedi bana, ama yitip gitmedi burnumdan o çiçek kokusu. Elimize verdikleri kül ve yanmış kemik parçalarından başkası değildi ama onu toprağa verdiğimizde, ne kadar çok seveni olduğunu gördüm. Ne kadar çok şey biriktirdiğini, onu sevmekle ne kadar iyi bir şey yaptığımızı... Annesinin gözlerini hiç unutmadım. Orada dururken, bana nefretle bakıyordu. Belki onunla daha çok vakit geçirdiğimiz için kızgındı bana, belki uğurlamaya gelemediği ve son kez ona sarılamadığı için... Belki, onunla yeterince zaman geçiremediği için... Ama bir suçluya ihtiyacı vardı; içindeki yangını hafifletmek için, yaşamaya devam etmek için, kendini affetmek için... Ben gözlerimi onun gözlerinden çektiğimde zaten hayatımdan çıkıp gittiğini biliyordum. Karımla kısa bir süre sonra ayrıldık. Nedenini hiç sormadım. Ben kadere hep inandım. Gitmek istediğinde bir yürek onu bağlasan da gidecektir, kalmak isteyen bütün dünyaya rağmen kalacaktır zaten.


Artık yaşamak için bir sebep aramadım. Yaşamak için; ölmeyi beklemek diyordum, sıramı beklemek... Evimi kapattım başka bir şehre taşındım. Orada hayatıma yeniden başladım. Bu bir şeylere başlamak değildi aslında, bir şeyler bitmeden önce kısa bir molaydı belki, belki kendimden sıyrılmaktı, belki kaçmaktı..


Hiçbir arkadaşımla görüşmedim bir daha. Israrlı sorulardan, nasılsınlardan, kaçamak bakışlardan yorulmuştum. Biraz acı çekmek ve acılarımı sevmekti istediğim. Yasemin'i sevmekti... Acılarım biterse onu sonsuza dek kaybedecektim. Buna izin vermedim hiç. Bir daha evlenmedim de... Elbette yaşadığım ilişkiler oldu, günü birlik, bazen birkaç saatlik, ama sonrası üzerimden sıyırıp attığım bir yüktü. Bedenimi hafifletip, ruhuma yer açıyordum. Ruhum içeri de, o küçücük yerde sıkışıp kalmıştı bir kez.


Sonra bir gün, hani yaşam tamda ağır aksak ilerlediği bir anda, bana belki son bir oyun oynadı. Tüm umudum, inancım, tutkum sönmüşken, çalışmaktan başka bir şey beni avutmuyorken, eskilerin anmamak için bütün geçmişimi silmişken, sildiklerimden dolayı hiç silinmemişken, belki yalnızlıktan ödüm koptuğu halde, yalnızlığımı sevmişken...

İşte bütün bu boşluğun tam da içindeyken oyun oynadı hayat bana. Bir akşam üzeri, yine aynı saatte arabamı garaja park edip sırtım çok ağrıdığından asansörle çıktım kendi katıma. Anahtarlarımı bir türlü bulamadım sonra. Ceplerimi karıştırırken küçük kağıtlar, sonra bir sakız, biraz bozuk parayla rastlaştım, hep aynı şeyler diye düşündüm. Kendime kızdım ama yüksek sesle düşünmeden de edemedim

-Hay kahrolası şey, bu kaçıncı kez yaşanıyor, kaçıncı kez şu anahtarı bulamadığın için bekledin şu kapıda...


Ben kendimle yüksek sesle dalaşırken, asansörün kapısı açıldı ve kapıcımız Musa belirdi biraz şaşkın bir halde kiminle konuştuğuma bakındı önce. Sonra kendi kendime konuştuğumu anlamış olacak ki; belli etmemek için gözlerini yere indirdi ve


-Efe bey, her zamanki gibi siz yokken mektuplarınızı ben aldım. Postacıda huyunuzu bildiğinden posta kutusuna atmıyor artık dedi ve üç ayrı zarf uzattı.


-Teşekkür ederim Musa, sana da zahmet oluyor ama bilirsin ben kapımın anahtarını bulmakta zorlanırken birde posta kutusu için çilingir aramak zorunda kalmayalım dediğim de, Musa bıyık altından gülüyordu.


-Bilmem mi Efe bey, bana zahmet falan olduğu yok. Siz takılmayın bunlara, işimiz ne... Keşke herkes sizin gibi güzelce rica etse.


-Hadi o zaman sen bak işine, bende artık eve girip bir şeyler yiyeyim öğlenden beri tek lokma girmedi mideme deyip Musa'yla olan ayaküstü sohbetimize ara verdim. Bir yandan da geldiğimden beri bulamadığım lanet anahtarları arıyordum. O sırada elimdeki mektuplar yere düştü. Tam eğilirken anahtarların nerede olduğunu anımsadım tabi, iş yerinde masamın üzerinde duruyorlardı. Bir elim yerde, aklım anahtarlarda mektupları almak için uzandığımda ellerim titremeye başladı, gözlerim karardı ve olduğum yere çöktüm. Musa yetişmiş ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Önce ellerimdekileri almaya çalıştı, bense o beyaz zarfa öylesine yapışmıştım ki, değil Musa, yedi yüz kişi gelse söküp alamazdı onu, onlar bilmiyorlardı derken kendimi kaybettiğimi anımsıyorum



O günün üzerinden tam üç yıl geçti. Artık daha mutluyum. Uzun bir aradan sonra yaşadığım, doğduğum o şehre geri döndüm. Bu temelli bir dönüştü. Ev oldukça eskimişti, bir sürü tadilatın ardından artık bahçesinde dostlarımla bir akşam yemeği yiyebileceğim kadar güzel bir yer olduğunu söyleyebilirim. Zaten birazdan gelmeye başlarlar. Aslında içten içe garip bir huzur duyuyorum. Tam atmış yaşında, hayatının uzun yıllarını karanlıkta geçirmiş biri olarak bu huzur bana yabancı bir duygu, yine de onu bağrıma basmaya hazırım. Tıpkı dostlarımın beni bağırlarına bastığı gibi. Tıpkı, eski eşimin beni affettiği gibi, tıpkı, kendimi sevmeye hazır olduğum gibi...



Şu an ikinci katta kızım Yaseminin eski odasındayım. Eski odası çünkü ben yeniden evlendim. Eşimle tanışalı bir yıl oluyor, o hep aradığım insanmış gibi geliyor bana, çok geç bulduğum ama ölürken bile gözlerinde boğulmayı dileyeceğim biri. O sevmeyi yeniden öğretti bana, unuttuklarımı hatırlattı, bütün ezberlerimi tek tek bozdu, işin en güzel yanıysa, yeniden baba oldum. Bir kızımız var, adını hiç düşünmedik, adı doğmadan çok önce yazılmıştı kalplerimize, adı Yasemin. Odasının duvarında çerçeve içinde bir mektup var, onu ablası yazdı, hem de ölmeden bir gün önce, tam tamına 15 yıl önce..



O kapıda yere yığıldığımda elimden bir türlü çekip alamadıkları mektuptu o. Geleceğe postalanmıştı, kızımın kokusu sinmişti satırlarına. Yasemin bana bir kez daha ne kadar güçlü, ne kadar geleceği görebilen bir kız olduğunu kanıtlamıştı. Belki, tanrı ona gideceğini haber vermişti bir şekilde. Ya da tanrı bana yaşamak için bir sebep sunmuştu. Kızımın aslında ölmesinin imkânsız olduğunu anlatmak istemişti, bir gün onunla tekrar karşılaşacağımızı, kader denilen şeyin gerçekten var olduğunu...


Yasemin hiç sevmediği halde, uçağa binmeden birkaç saat önce bir mektup yazıp postaya vermişti. Tam on beş yıl sonra alıcısına teslim edilmek üzere hem de. O incecik yazıyı zarfın üzerinde gördüğüm gün, gözlerim bana oyun oynuyor sanmıştım. Öyle bir oyundu ki, kalbim buna dayanmak istememişti birkaç dakikalığına. Kalp masajı yapılmamış olsaydı şu an hayatta olmayacaktım ve o mektup tıptı benim ölümüm gibi anlamsız bir kağıt parçası olarak kalacaktı sonsuza dek.


Kapıdan başını uzatan kızım, baba derken boğazıma takılan yumru ilk kez mutluluktan. Şimdi eskileri anımsama ama yenilere “merhaba” deme vakti. Şimdi Yasemin'i büyürken yeniden seyretme vakti. Gözlerimdeki fer henüz dünyayı görmeye yeterken, ona yetişmek ve kaldığım yerden devam etme vakti. Vakit dostlarıma hoş geldin deme vakti.



Talan Ayşe Kanca]]> Tue, 15 Nov 2011 17:00:09 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97873-gelecedhe-mektup/ http://forum.tabut.net/topic/97839-sunepe-iv/
Ben, hafızamda yeterli boşluk mevcut bulunduğu ve bunca yıl kimse o boşluğu doldurmak için en ufak bir gayret sarf etmediği için, yaşadığım çoğu olayı çıkarmadım aklımdan. (Bunun için özel bir çaba gösterdiğimden değil, ama unutmamak bir eylem olarak kabul görecekse eğer, sebebi söylediğim şekildedir). Yeri geldiğinde, karşımdakine içerisinde onun da yer aldığı bir anımızı hatırlatmakta hiçbir beis de görmedim. Çünkü tarihi manipüle etmek çok kolaydır ve insan ikili ilişkilerinde bu açığı fark ettiği an bunu bir güzel kullanmakta oldukça başarılı bir yaratıktır. Ben de elimin armut toplamadığını göstermek, benim nasılsa yaşadıklarımı hatırlamayacağımı düşünerek muhatabımın olayları gerçeklikten uzaklaştırmaya ve geçmişi kendi işine yarayacak şekilde yeniden kurmaya çalışmasının büyük bir gaflet hali olduğunu belirtmek, biraz da, en azından hafıza konusunda iyi olduğumu kendisine kabullendirip hiç değilse bu alandaki eşitliğimi kaybettiğimi hissetmemek için, karşımdaki, olay örgüsünü değiştirmeye başlar başlamaz girdim araya. Bu beni kinci yaptı, hiçbir şeyi de unutmuyor yaptı; yapsın varsın. Hatırladığım güzel zamanlardan ötürü hiçbir takdir görmeyip kötü anılardan dolayı üzerime yapıştırılan bu etiketten dolayı insanlara uzun bir süre kırgın kaldım. (O zamanlar çevremde, kırılabileceğim insanlar vardı, hatırlayın, ne yiyeceklerine karar verdiklerinde onları orada bırakmıştım). Bu kırgınlığım da sonraları etiketler literatüründe alıngan karşılığını buldu. Kırgınlığıma kulp bulmaya üşenmeyen insan, yalandan da olsa iki çift güzel söz söyleyip gönlümü almaya üşendi; üşensin varsın.

Devrinde anlaşılamayan adam olma yolunda ilerlemeye devam etmemek adına, benden istenenler doğrultusunda kendimi yenilemeye, törpülemeye, düzenlemeye karar verdim. Madem her şeyi hatırlamam bu kadar rahatsız edici bir olguydu, o vakit her şeyi unutayımdı. Unuttum. Madem dört dörtlük dünyadaki tek problem benim böylesi alıngan olmamdı, olmayayımdı. Olmadım. Benden hatırlamam beklenen şeyleri, özellikle onları, yani doğum günlerini, yıldönümlerini unuttum. Bu, insanların karşısındakini kendi çıkarları doğrultusunda yontmaya çalışmasına karşı kendimce bir sitemdi. Bunu tabii ki anlamadılar. Ve ben böylece yeni bir etiket daha kazanmış oldum; düşüncesiz. Bazense sadece durdum, çünkü artık bir şey olmak istemiyordum ve eğer istiyorduysam da bunu bana birinin söylemesini değil kendimin keşfetmesini bekliyordum. Var olmaya benden daha gönüllü canım insanlarsa duruşumdan, bakışımdan bile karakter analizi yapacak kadar gözlerini karartmışlardı. Duruşum kamburdu, bakışım sinsiydi, gözlerim haindi, ellerim ürkekti, sesim tıknazdı, sokağım çıkmazdı falan filan. Liste böyle uzayıp gidiyordu. Kendimi tanıtlama hakkımı, sonunda onların elinden aldım. Onları orada bıraktım. Hayatımda verdiğim en doğru karardı.

Fikirlerimiz, onları taşıyacak kudrette olduğumuz nispette bizimdirler diyor Tanpınar. Buna yakın bir şeyler söyleyecektim burada, kendi cümlelerimle. Böylece düşüncelerimi taşıyacak kudrette olduğum su götürmez bir gerçek olacaktı. Böylece hayatımda verdiğim en doğru karardı derken kendimin arkasında olduğumu vurgulayacak, kendimden emin görünecektim. Ancak söylediklerimin bir başlarına yeterli görülmeyeceğini daha önceki tecrübelerimden de edinme fırsatını pek çok kez yakalamış olmam hasebiyle, çoğu zaman rüştünü ispatlamış insanlardan alıntılarla desteklemek zorunda hissediyorum bahislerimi. Bakın onlar da benim gibi düşünüyor diyebilmek için, bakın ben o kadar da yanlış bir insan değilim diyebilmek için. Ben, bir bütünü temsil edebileceğimi hiçbir zaman düşünmedim çünkü, düşünemem de; ben onun ancak bir parçası olabilirim. Tanpınar’ın Behçet Bey’i vardır, ana karakter olarak başlar romanda, kanlı canlı bir insan gibi resmedilir, okuyucunun gözünde canlanır varlığı, sonra başka karakterler dâhil olur hikâyeye, Behçet Bey silinir gider, esamisi okunmaz bir daha. Romanın sonunda yazar, kahramanına bir de mektup bırakarak kendi vicdan muhasebesini yapar, içini rahatlatıp bitirir kitabı. Behçet Bey mevzuu böylece kapanır. Biliyorum benim mevzuum da aşağı yukarı böyle kapanacak. Bir farkla; ardımda, adıma bir mektup bile kalmayacak.

İnsanları bu kadar sevmezken, onlarla tüm ilişkilerimi böylesi kesmişken, kendimi yaşamın ortak alanından izole edip tamamen içime yönelmişken, neden halen yazıyorum, yazdım ve yazmaya da devam edeceğim konularında netleşmiş hiçbir fikrim yok; edineceğimi de zannetmiyorum. Okuyacak birilerinin olup olmaması konusunda kendime karşı dürüst davrandığımda bunun hiçbir önemi olmadığını fark ediyor olmama rağmen, düşüncelerimin kâğıda geçirilmesiyle geçirilmemesi arasında nasıl bir fark olacağını düşünüp de buna bu kadar zaman harcıyorum, onu da bilmiyorum. Sanırım bu sorunun cevabını hatırlamak için Yeraltından Notlar’ın ilk bölümünü baştan okumam gerekecek.

Evet, doğru, ben hasta bir adamım.]]> Fri, 11 Nov 2011 18:36:41 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97839-sunepe-iv/ http://forum.tabut.net/topic/97838-sunepe-iii/
Yaşama dair istekli olduğum, koşup terleyip soluklanmaktan keyif aldığım, beşi beş liradan beş yumurta kaç lira eder gibi soruları doğru cevaplamakla övündüğüm yıllardı. Bir ilkokul öğretmenim vardı; herkesin bir ilkokul öğretmeni olduğu için yerini yadırgamadığım. Duruşu duruş değil, biçimsiz; yüreği yürek değil, vicdansız. Soruyu tutuşturup elime, tahtaya kaldırdı beni, tahta o zamanlar çok uzun kelime; ben kısayım. Ben sonsuzlukta küçücük bir nokta bile değilim o zaman. Derslerde tuvalete gitmek için parmak kaldırıp izin de almasam, kimse orada olduğumun ayırdına varmayacak. Varlığımı kanıtlamanın derdine yaşımı başımı almışken de nasıl düştüğümü daha önce anlatmıştım, otobüste; aynı ispatlama dürtüsüyle hareket ediyorum işte, çocukken bile. Hoca derslere ilgisizliğimden ötürü ders verecek ya, uykumun en tatlı yerinden kaldırıp beni, tebeşiri gösteriyor; kalk yavrum sen çöz şu soruyu. Orada yavrum demediğinden, bana adımla hitap ettiğinden eminim, ama adıma süreç içerisinde neler olduğu konusunda hemfikiriz sanıyorum.

Doğrulup yerimden çekingen, tahtaya çıktım. Evet, çıktım burada doğru kelime çünkü tahtanın bulunduğu yer, öğretmenin bizden her anlamda güçlü olduğunu daha fazla hissettirebilmesi, görmüş geçirmişlik yönünden oldukça üstümüzde olduğu gerçeğini fiziksel olarak da gözümüzün içine kadar sokması, onun bize tepeden bakmasına bizlerin muhtaç ve mahkûm olduğunu kabullenmemiz gerektiğini algılamamız açısından, normal zeminden bir basamak yukarıdaydı. Bu yapılanmaya geçmişten çok güzel bir örneğim var, Triumph des Willens. Hani Hitler’in kendi propagandasını yaptığı, sinematografi yönüyle günümüz filmlerine bile taş çıkarabilecek düzeyde olan, Naziliğe övgü belgesel film. Orada da Hitler, stadyumda ulusa sesleniş konuşmasını gerçekleştirirken, kendisini tam kadraj alttan çektirmiş, böylece filmi izleyenlerin kendilerini ondan küçük hissetmesini sağlamayı amaçlamıştır. Okullarımızı Adolf’u örnek alarak inşa eden büyüklerimize selam ederim.

Bunu daha fazla uzatmayacağım. Tebeşiri aldım. Tahtadaki soruyu çözdüm. Doğru çözdüğüme emin olmanın haklı gururuyla, kalkmamı fırsat bilip yerime oturmuş hocaya döndüm, bitti dedim. Sorun çözüldü, dünya artık daha güzel bir yer. Bu biraz, yaşça daha da küçük olduğum vakitler, tuvaletimi yaptıktan sonra oturma odasındaki anneme bittiii diye seslenmeme benzedi; gelsin pisliğimi temizlesin. Öğretmenimden annemle aynı inceliği beklemenin sekizde sekiz benim hatam olduğunu fark etmeme henüz on sene var. Hoca yerinden kıpırdamadan, tok sesiyle geri döndü çağrıma, biraz daha küçük yazsaydın hiçbir şey okunmuyor. Ben daha sekiz yaşındayım, hocanın neden okuyamadığı bir yazıyı daha küçük yazmamı isteyeceğiyle ilgilenmeyecek kadar sırama geri dönüp uyumaya kaldığım yerden devam etmek istiyorum. Siliyorum çözümümü. Daha küçük puntolarla yeniden başlıyorum çözmeye. Hoca dört işlemimin yarısında araya giriyor, oğlum dalga mı geçiyorsun sen benle. O sırada yerinden, esasen benim yerimden kalkıyor. Ellerini kuyruk sokumunda kavuşturmuş, tahtaya doğru kendinden emin adımlarla ilerliyor. Daha küçük yaz daha küçük diye söyleniyor, yüzünde pis bir sırıtma. Ben ne yapacağımı şaşırıyorum, siliyorum yazdığımı tekrar, silgiyi ters çevirip tahtaya tutturuyorum. Bu benim o ana kadarki gördüğüm en büyük teknolojik gelişme. Tahtanın silgiyi kolları arasına alıyor oluşuna etkilenecek durumdayım ve öğretmen inatla daha küçük yazmamı tembihliyor. İlk işlemi daha da küçük bir puntoyla yazmaya başlamamla kocaman, insafsız, insansız bir elin tüm şiddetini yanağımda hissetmem bir oluyor. Soytarı! Geç otur yerine. Neye uğradığımı şaşırıyorum, eli yanağımdayken hiçbir şey hissetmemişim, geri çekip diğer eliyle kuyruk sokumunda tekrar buluşturmasıyla acıdan bağırır halde buluyorum kendimi; yanağımda dört parmaklık iz. Suratım o kadar küçük, elleri o kadar kocaman, bir karışı fazla geliyor yüzüme. Elimdeki tebeşiri düşürüp ağlamaya başlıyorum, tebeşir kırılıyor, benim içimde bir şeyler, hayır, çok şeyler kırılıyor, silgi tahtadan düşüyor, o tokada tahta bile dayanamıyor.

Hayatımın yaşamaktan en utandığım öyküsü böyle yaşandı. Sonraları çok dayak yedim, evimize misafirliğe gelen yaşça büyük bir amcaya (benim için tanımı sadece bu kadardı, annem babam ona hısım akraba diyordu) evin en küçüğü ben olduğum için çay servisi yaparken, bardağı ellerimin arasında kontrol edemeyip pantolonuna düşürüşümün, bacaklarında hissettiği sıcaklığı aynen yüzüme iade edişinin ve bunu yaparken dikkat etsene eşek sıpası diye kükreyişinin ardından çok uzun yıllar geçti. Yalnızca çocukça bir sevdaya tutulup, ne yapacağım hakkında en ufak bir fikrim olmadığı için saçını çektiğim kızın, ertesi gün babasının gelip kulaklarımı çekişinin, bununla da yetinmeyip kulaklarımın en az üç bölü dördünü kendi ekseni etrafında üç yüz altmış derece döndürmeye çalışmasının, hızını alamayıp bir daha seni kızımın yakınlarında görürsem kulaklarını koparır eline veririm diyerek beni tehdit edişinin üzerinden daha da uzun yıllar geçti. Yakın bir arkadaşımla evlerinde oyun oynarken birden gülmeye başlamamızın, gülmemizi kontrol edemeyip giderek şiddetlendirmemizin, girdiğimiz bu gülme krizine arkadaşımın annesinin bir noktadan sonra sinirlenip bizi susturmaya çalışmasının, bizim o sinirlendikçe çocukça bir cesaretle daha fazla gülüşümüzün, sonunda sadece kahkahalarla güldüğüm için hem zılgıtı hem sopayı yiyişimin ardından da çok sular aktı. Ama hiçbirinde o ilk acıyı duyumsamadım, hissetmedim. Zaten gerekli koşullar sağlandığı takdirde, insan her şeye alışıyor. Buna da alıştım. Çoktan dayağın arsızı olmam gerekirdi; ben insanları sevmemeyi, onlardan korkmayı, kendimi sakınmayı tercih ettim. Bir daha çay servis etmedim, bir daha tebessüm bile etmedim, hiç sevmedim. Yaşadıklarım bana arsızlığı öğretmek istedi. Ben onu bile öğrenmedim.

Adım sünepe, onu bile öğrenmedim.]]> Fri, 11 Nov 2011 14:56:04 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97838-sunepe-iii/ http://forum.tabut.net/topic/97811-biensen-nerdesin-3/
Derin bir nefes alıp, “Biensen'i bulma vakti.” dedi. Sania'yı kendine çekip sarıldı. Ağlamayı daha da sesli hale getiren Sania, Chao'ya sarılmak yerine kollarını göğüslerinin üzerinde tampon gibi kullandı.

“Öteki tarafa geçme Chao.” dedi.

Ağlarken, Biensen kayıpken bile güvenliği her şeyden önde tutuyordu Sania. Hayatında tek bir kez maceraya atılmış, gerçekten kopmuş Chao'nun yardımı olmadan geri dönememişti ama macerayı zaten o istememişti... Chao zaman zaman diğer tarafa geçse de dönmeyi her defasında başarabiliyordu.

“Tamam...” dedi. Chao.Söylediğine kendisi gibi Sania da inanmıyordu ama Sania'nın rahatlaması için yalan gerekiyordu. Her ikisi de Biensen'in diğer tarafta olma ihtimalinin çok daha yüksek olduğunu biliyordu.

Evden çıkarken Sania'nın alnına küçük bir öpücük bırakan Chao, kapıyı sertçe çekerek evden çıktı fakat çarpma sesi duyulmadı. Ayağını kuma bastığında uzun süredir diğer tarafa geçmemiş olduğundan tedirgindi. Boynundaki gözlükleri takıp Yansıma Tepesi'ne doğru, sırtındaki ağır çanta ile yürümeye başladı.

yedi yıl önce:

Tuz tabletleri yüklü kervan tek sıra halinde yürüyordu. Chao avcı bir hayvan gibi kervanın peşine düştü. Tuareg kadınları yer değiştirmek zorunda kalmadıkları sürece kervanla tuz taşımaya çıkmazlardı. Çölün tekin olmaması nedeniyle tek başına yola çıkamayıp kervana dahil olan bir kadının, emzirdiği bebeğiyle kervanın gerisine düşmesini fırsat bilen Chao, belinden çıkarttığı kasaturasıyla çöl tilkisi gibi sessiz ve hızlıca kadına yaklaştı. Nefesini tuttu. Adımlarını kadının adımlarıyla denkleştirdi. Kadın, yumuşak sesiyle bebeğine şarkı söylüyordu. Şarkının büyüsüne kapılan Chao bir anlığına dahi olsai düşündüğünden vazgeçmeyi aklından geçirdi fakat artık çok geçti. Kadına arkadan iyice sokulan Chao kadının alnını sol eliyle tutup, kadının başının arkasını hızlıca göğsüne bastırırken eş zamanlı olarak kasaturasını kadının ince boynuna dikine sapladı. Kadının baharat kokusuna sıcak kan kokusu hakim oldu. Kasaturanın ucu kadının ense kökünden çıkıp Chao'nun da kalbinin üzerindeki ete saplandı. Kadının ses telleri ve soluk borusu kesilirken sesi hiç çıkmadı. İri kahverengi gözlerindeki dehşet, ayışığına son kez bakıyordu. Kasaturayı çevirdi. Kadının kolları gevşedi. Bebek kadına bez parçalarıyla neredeyse bağlanmıştı. Kervandakileri göz ucuyla takip eden Chao, seğirmeye başlayan cansız bedeni usulca kuma yatırdı. Bebeği kadının kucağından söküp aldı. Sahra'nın sonsuz sarılığında hızla kayboldu. Kısa süre sonra Chao'nun kulaklarını kadın ve adamların çığlıkları ile bağrışmaları doldurdu. Onca çığlığın arasından sıyrılan bir haykırış sitemle aya ulaştı.

“Biensen neredesin?!!!”

“Demek adın Biensen... artık Sania'nın bebeği olacaksın...” diye fısıldadı Chao. Omzuyla yanağındaki yaşı sildi.

* * *

Chao altı yıl önce öldürdüğü kadının sıcak kanını yeniden ellerinde hissetti. Biensen'i yıllar içinde kendi kızı gibi sevmiş olmasına rağmen, annesini öldürmüş olmanın acısıyla kendini hep cezalandırmış, Biensen'e yaklaşamamıştı.

Saklambaç oyunları sırasında sıklıkla yansıma dünyasından gerçek dünyaya geçiyordu. Çocuğun babası olduğunu sandığı bir adam her kervanla çölü katediyor, Biensen'i ağıtlarla aramayı sürdürüyordu. Birkaç kez adamı da öldürmeyi düşündüyse de bu vicdanındaki yarayı sadece genişletecek ve derinleştirecekti.

Biensen zaman girdabına kapılmıştı. Dünyanın gerçek yakasına düşecek olursa orada hangi zamana düşeceği dahi belirsizdi. Yansıma bölgesinde ise herhangi bir yerde olabilirdi. Chao'nun yıllar öncesinde Biensen'in babasına çizdiği kader, gelip kendisini bulmuştu.

Biensen'i ailesinden ayırmadan yıllar öncesinde Sania da zaman girdabına yakalanmış ve Berberiler'in eline düşmüştü. Bu olay Biensen'in kendilerine gelişini hazırlayan olayların da başlangıcıydı. Berberilerin elinde on bir ay boyunca Chao'nun gelmesini beklerken çalıştırılmış ve sık sık tecavüze uğramıştı. Sania'yı aynada bulan Chao'nun bir grup Bedevi'den yardım alarak bastığı köyde bir çok kişi öldürüldü. Sania köyden çıkartıldı. Chao, Bedeviler'e yüklü bir bedel ödeyerek onlardan ayrıldı ve Sania'yı yeniden yansıma dünyasına geçirdi. Sania'nın orada yaşadıklarına dair yıllarca hiçbir şey konuşmadılar.

Sania kurtulduktan sonra büyük bir çöküntü içine girdi. Bir kızı olursa onunla iyi zaman geçireceğine dair bir hayalinden bahsetti. Chao bir gece evden çıktı, bir başka gece ise Biensen'le döndü. Sania bebeği hemen sahiplendi. Nereden geldiğini bile sormadı.

Chao Sania için verilecek kurban sayısının artacağını biliyordu. Sıkıntıyla kasaturasını kontrol etti. Kapının bulunduğu yere yaklaştığında seraplar da yoğunlaşmaya başladı. Uçsuz bucaksız, susuz bir denizin içinde kapıya doğru yürümeye başladığında kalbi de sanki ilk kez geçecekmiş gibi hızla çarpıyordu.]]> Tue, 01 Nov 2011 14:41:20 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97811-biensen-nerdesin-3/ http://forum.tabut.net/topic/97795-sunepe-ii/ Ee anlat bakalım neler yaptın bugünler yitiriyor manasını. Görüşmeyeli nasılsınların bir kıymeti kalmıyor. Çünkü bütün gün işemek ve karnımı doyurmak ve su içmek ve tekrar işemek ve tekrar karnımı doyurmak dışında bir sebepten yatağımdan çıkmadım. Çünkü görüşmediğimiz anlar boyunca kayda değer hiçbir şey yapmadım, iki uyku arasında geçen zamana insanların dinlerken dikkat kesilebileceği herhangi bir olay sığdıramadım. Yemin olsun ki, rüyalarımda bile tek bir kıpırtı olmuyor (dinleyen birileri kaldıysa, geçmişteki ve şimdiki ve gelecekteki yersiz zaman geçişlerim için topluca özür dilerim, konuşacak bir şey bulmak güçleştikçe, nasıl konuştuğumdan ziyade, ne konuştuğum önemleniyor). Bir ağaç gibi, bir ova gibi duruyorum yerimde. Sorulduğunda anlatacak tek bir hikâyem yok, susuyorum. Ve hiçbir şey yapmadığım yetmiyor, hiçbir şey yapmadığıma ikna etmem gerekiyor insanları. Bu durum biraz da, Uyar’ın kadınlarla yatmasının yetmeyip, bir de kadınlarla yattığına inanması gerektiğinden söz açtığı şiirine benziyor. Ama buralarda kimse Turgut bilmiyor. Referansım anlaşılmıyor.

Kendime örnek alabileceğim ya da kendimi tanımlamamda bana yardım edebilecek ya da ola ki kendimi önceden kazara tanımladıysam nasıl tanımladığımı bana açıklayıp kendimi anlamamı sağlayabilecek yaşayan bir kimse bulamadığımdan, ölmüşlerin ruhuna değdim. Kitaplarla haşır neşirliğim böyle başladı. Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti ya da hayatımın en mutlu anıymış bilmiyordumlarla örülü pamuk edebiyatlardan sonra kendimi nasıl kütlece aynı nicelikte olmasına rağmen pamuktan her anlamda daha ağır olmayı becerebilen demir edebiyatların içinde buldum bilmem, çünkü daha önce de söylediğim gibi, insanın hayatında hiç unutamadığı fakat buna rağmen anımsamakta güçlük çektiği olaylar oluyor. Sartre’ın Roquentin’i, Atay’ın Selim Işık’ı, Hikmet Benol’ü, Camus’nün Meursault’u, Atılgan’ın C.’si, Zebercet’i derken pek çok rol model edindim kendime bu süre zarfında, onlarla kendimi özdeşleştirmekle de kalmadım, bu özdeşliği hak etmek için onlar gibi yaşamaları denedim. Chuck yazmıştı hani, İsa olsaydı ne yapmazdı; ben de başıma gelen her olayda bunu sormayı görev bildim. Zebercet olsa ne yapardı, Roquentin de böyle mi düşünürdü, peki ya Selim? (Burası devam ettiğim takdirde bireyci ve toplum karşıtı düşüncelerle dolmaya müsait olduğu için çabuk geçiyorum. İnsanlar! Sizi sevmiyorum.)

Şunu çok iyi hatırlıyorum. Liseye giderken, ilkokul arkadaşlarımdan biriyle, içerisinde ortak arkadaşlarımızın bulunduğu bir buluşma ayarlamaya karar vermiştik. Kimleri çağıracağımızı konuşmuş, davetli listesini iki eşit parçaya bölerek birbirimizi onları çağırmakla ödevlendirmiştik. İkimiz de gerekli aramaları yapmış, telefonda bu gibi durumlarda sorulması elzem olan başka kimler geliyor sorusuna (benim geliyor oluşum hiçbir zaman, hiç kimse için buluşmaya yeterli bir neden olarak görülmemiştir) herkesin orada olacağını, telefondaki kişi -artık o esnada her kimse- yanımızda olmadan bir parçamızın eksik olacağını vurgulamış ve böylece gururu okşanan herkesten tamam o zaman gelirim dönüşünü almıştık. Buluşma günü gelene kadar bu konu nasılsa herkes geliyor diye kimseyle konuşulmadı ve vakit geldiğinde ben gelecek olanlarla bir kez daha haberleşme gereği duymadan buluşma yerine gittim. Gelen ilk insan tabii ki de ben olmuştum (sonradan kendimi uzun bir süre ilk insan olarak nitelendirdim). Kararlaştırdığımız saatten yarım saat sonra insanlar yavaş yavaş gelmeye başladı ve bir saatin sonunda arkadaşımın çağırdığı herkes ortamda bulunuyordu. Bir şeyler yapmaya başlayabilmek için hep beraber, utana sıkıla (bu tamlamadaki utanma kısmından ben, sıkılma kısmından diğerleri sorumluyduk) benim çağırdığım insanların gelmesini bekliyorduk. Nerede olduklarını, gelip gelmeyeceklerini öğrenmek için aradıklarımdan duyduklarım; ‘o buluşma bugün müydü ya unutmuşum’, ‘evdeyim ders çalışmam gerekiyor gelemeyeceğim’, ‘ben şu an dışarıda liseden arkadaşlarlayım da, akşam belki gelirim, kimler var’, ‘sonra tekrardan konuşmayınca iptal oldu sandım’ cümlelerinden öteye gitmiyordu. Buluşmaya benim davet ettiğim kimse gelmiyordu. O an yanımdakiler bu durumu çok da önemsememiş, hatta artık kimseyi beklemek zorunda olmayacakları için sevinmişseler de, ben bu buluşmayı günler ve haftalar ve aylar ve hatta yıllar geçmesine rağmen hiç unutmadım, hafızamın en incelikli yerine özenle kazıdım. Uzunca bir müddet; insanların verdikleri sözün başkası tarafından hatırlatılmasına, yinelenmesine duyduğu ihtiyacı anlamadım, aynı anda birden fazla yerde olamayacağını bile bile aynı gün aynı saate planlar yapan ve bunu zerre önemsemeyen ve sözüne sadık kalmayıp buluşmaya katılım göstermemesine rağmen bir de pişkin pişkin kimler var diye soran insanları anlamadım, insanların benimle konuşmalarına ve buluşmaya geleceklerini belirtmiş olmalarına rağmen sanki o konuşmalar hiç yaşanmamış gibi nasıl hayatlarına devam edebildiklerini anlamadım, ders çalışması gerektiği halde geleceğini söylemekte beis görmeyen ve sonradan da olsa gelemeyeceği bilgisini vermeyi karşısındakine çok görenleri anlamadım. Şu an anlıyorum.

İnsanlar sizi sevmiyorum.]]> Sun, 30 Oct 2011 23:12:53 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97795-sunepe-ii/ http://forum.tabut.net/topic/97777-sanrylar-koleksiyonu/ Bakışlarından üşümüştüm. Soğuktan her yanım biz tutmuştu. Hissetmiştim ne diyeceğini. Yakınımızdakini anlamak için uzaklara gitmek gerekir dedin, UZAKLARA! Beş saniye sürdü sözcüklerin. Ve ben altıncı saniyede öldüm.





Bir meleğin kıyısında bir kasaba dolusu ağaç gölgesiydik. Göklerden sarkıtılan ipe tutunurduk yeryüzünün gazabından. Şiir henüz yoktu. Sonra bir gün çıkageldi büyümek. Elinde bayrağıyla kötümserliğin formülü. Kendi çocuklarını yutan his peygamberi. Tenezzül etti berbat bir hücre; hoş geldin kirlenmek.





-çünkü oturup anlaşmalar imzaladığın o kâğıt tanrıların ağzında hep aynı slogan vardı; en iyi melek ölü melektir ,-ama yine de avucumun içinde bir çivi olmayı en iyi sen hak ediyordun. Sanrılarım ve ben, okunmuş bir kitap kadar ölüyken, sen dudaklarını çoğaltıp azgın bir koro kadar sustun. Uzaklarda bir çöl yönünü çevirdi ve bir kuyudan ses geldi; hoş geldin şiir!







Uluyan gerçekliğin dalgaları basit şeylerin güzelliğine çarptı. Dünyayı tanıdın, kötülüğün kalbini icat ettin. Törenle yerleştiniz oraya, en iyi sınır ihlali ödülüyle onaylandık paralel evrenler boyutunda. Bir şehri başka bir yere taşımayı öğrendim. Yaralarıma kuş kokusundan pencere yapmayı. Sana git demeyi öğrendim. Git şimdi –iklim sür yüzüne, bir bulut saçlarını tarasın, bir ayna övsün seni, bir şiir, bir şiir daha marihuana gibi karışsın kanıma, şölene hazırlasın evini kendine uygun bir uçurum arayan sicili bozuk sözcükler.







Artık gece çökerken dönecek olan bir balıkçı teknesindeydim. Ama dönemedim ve kulağımda çınlayan o varoluşsal sesi ilk duyduğumda;

-Dibe vuruş için her şey tamam kaptannn!

Anlamıştım artık açık denizlerde bir yutulma ustası olduğumu. Bu maddeleşmiş sonsuz yenilgi hali, bu yanılgı evreni ve absürt tabakanın dibinde seni kendimde öldürmek için ay ışığının uyumasını beklemiyorum artık.





Sen gittiğinden beri kalbimi kitap raflarına astım. Her kitabın bir rafta kalma süresi en az bir ay. Böylece başlarda dağılıveriyor olsam da hep bir başkası olarak uyanıyordum rüyalarımdan. Haftada en az üç gün seni unutmaya gidiyoruz bütün mahalle. Ruhuma yapışmış uzlaşmayı reddeden kelimelerle egzersiz yapıyorum. Komşularım bir torba dolusu ağrı kesici bırakıyor kapıma acıdıklarından. Kuantum fiziği öğrenmeye çalışan köpeğime içiriyorum onları, bilseler çok gücenirler.

Kafka’nın böcekleri dolaşıyor içine ayakkabıyla girilebilen oturma odamda. Onlarla saklambaç oynuyorum, beni bulamıyorlar hiç. Keşke ünlü bir yazar olup göğsümdeki adayı gösterebilseydim herkese. Edebiyatın fermuarını açıp Nobel’e anlatabilseydim bir elmanın bizi nasıl kullandığını. Sonra dönüp Toz’a soruyorum*, bir dua düşüyor balkona;


“Bir dua. Neden olmasın, tek bir dua: duygusal nedenlerden ötürü. Tanrım artık bir ateist olduğum için beni bağışla, ama Nietzsche’yi okudun mu? Ne kitap! Ulu Tanrım, sana karşı dürüst olacağım. Bir teklifte bulunacağım sana. Benden büyük bir yazar yarat kiliseye döneyim. Ve lütfen tanrım, bir ricam daha olacak: annemi mutlu kıl. İhtiyar o kadar önemli değil onun şarabı var ve sıhhati yerinde, ama annem her şeye kaygılanır. Âmin.”



Seni görmeyeli din ve dünya işlerini bile birbirinden ayırdım. Çok kızdılar. Politikacılarla düşman oldum. Kendimi hayır işlerine verdim, onlar bile bana şüpheyle bakıp kimlik sordular. Senin resmini gösterip “O” dedim O geçerken caddelerinden pul pul dökülen bir şehirim. Düşlerini çektirip gel uygun bir iş veririz dediler sonra, yüzüme şefkatle baktılar.


Seni hayattan fazla sevdiğim için, hayat hep yoluma bir muz kabuğu koyar, şiir dengesini kaybedip kayardı benim yerime, ben ayakta kalırdım. Sonra bir gün çıkıp geldin elinde anılara kıçını dönmüş bir bayrakla. Dedin ki orda hiçbir şey bulamadım, çıktığımız mezara dönelim mi? Dedim ki kurt kadınları sevmeyi öğrendim. Çünkü bir kasaba dolusu şiir gölgesiydim artık insanın kıyısında.










Metin Akdeniz

*John Fante]]> Sat, 29 Oct 2011 16:12:09 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97777-sanrylar-koleksiyonu/ http://forum.tabut.net/topic/97741-coekuth/

...


Kız durmadan ağlıyordu, belli ki biri üzmüştü onu. Taksi şoförü arka koltukta ağlayan kıza bir ağıt bir mendil uzattı. Kız teşekkür etti. Şoför dikiz aynasından şefkat marketi gibi baktı. Sormadı kıza ne derdin var diye. Şoför umursamıyordu zaten. Şoför taksimetre ve aynalar arasında bir dünyanın imparatoruydu. Kız ağlamaya devam ediyordu, şoför yolu uzattıkça yüzü gülüyordu, gece akıyordu, trafik ışıkları yanıp sönüyordu, kız hala ağlıyordu, kız camı açıyor, camdan içeri gürültü, hiçlik ve tanrı giriyordu. Şoför gaz ve debriyaj arası bir boyutta yüzüyordu, kız yüzme bilmiyordu. Kız sigara içiyor, şoför “yasak ama iç hadi bakalım bu sefer” bile demiyordu. Burada inebilir miyim uykudan?




Kız iner taksiden. Şoför önemsiz bir ayrıntı olarak devam eder yoluna. Şoförün karısı ve 5 çocuğu vardır. Ama şimdi bunun ne alakası var diyenler de çıkacak. Şoförün öyküsü kendine ancak, şoför olmasaydı, yani hem olmasa hem de kıza ağıt mendil uzatmasaydı kız debriyaj ve gaz pedalında sıkışmış ruhunun farkına varır mıydı? Kız hala ağlıyor. Kaldırımlara bıraktığı parfüm kokusu, kerhane pembesi ışıklar, neonlar, caddeler, insanlar, maymunlar, ibneler, travestiler, transseksüeller, sarhoşlar, çöplük, çöplük edebiyatı, alışveriş yapanlar, alıp da vermeyenler... (Uzadıkça uzayan bu kapkara sözcükleri sıraladıkça Mr.Word yazdığım her kelimenin altını ya kırmızı veya yeşil renkle işaretleyip bana öpücükler yolluyor. Biz onunla hep sevişiriz) Kimse kimseye bakmıyor, herkes bu sonsuz akışın işçileri gibi görevlerini yapmak üzere programlanmış minimalist topluluk ve ensemizdeki minyatür canavar. Bu esnada ücret karşılığı tutulmuş olan anlatıcı araya girer ve oldukça kaba bir şekilde; hayat, beni dansa kaldırır mısın lan?





Derdin ne olabilir ki, sevgilin seni en yakın arkadaşınla mı aldatmış? Veya bu sene Paris’e gidemeyecek misiniz? Yoksa önce ruhunu sonra bedenini sunduğun insanlar tarafından kullanıldığını mı anladın? En ağırı da bu olsa gerek. Anlamak, en ağır yıkım. Zira böcek olduğunu anlamadığı sürece bir böcek gibi yaşayabilir insan. Küçük oyunlar ve oyunun kuralları. Devasa ihanetler. Ah bu çağ yanlışları, bu içi doldurulamayan ağlamalar, bu insanoğlunun geldiği nokta… Bak orda kısa bir öykü var masanın üstünde, al hadi;



Bir burjuva sınıfında burslu okuyan bir öğrenci şımarık zengin çocukları tarafından sürekli alay edilir giyimi ve yaşam tarzıyla. Ama burslu öğrenci dudağında hep zenci bir gülümsemeyle karşılar onları. Bir gün sınıfın ortasında hayatın dersini verir ve onları yerin dibine sokar, der ki, siz sistemin zenginleri babalarınız, arabalarınız, boşluklarınız ve saplantılarınızla bu çağın asıl mağluplarısınız. Bir süre kimseden çıt dahi çıkmaz. Sonra, içlerinden biri cevap verir;
“Sizin evinizin bahçesinde havuzunuz var mı lan sefil”




O gözyaşlarıyla ne vadiler sulanabilirdi ne kuraklıklar… Kime ağlıyorsun? Dünyaya mı kendine mi? Elle tutulabilir bir hikâyenin olmadığına mı?

Kız koşmaya başladı. Kendini önemsiz hissediyordu. Ağlamaya devam ediyordu. Şoför hayatın başka semtlerinde hala çalışıyordu. Kız terliyordu, ama yine de koşuyordu. Şoför son müşterisini de bırakmak üzereydi İstanbul’un rahmine. Şoför eve geldi nihayet. Çocuklar uyumuştu. Karısı uyumuştu. Büyük oğlan balkondan hayallerini kuşlara atıyordu. Baba sordu; neyin var oğlum? Anlatacak öykülerim var baba. Kime? Herkese. Sorun ne? Bugün okulda üstüme çok geldiler baba. Ben çıkıp biraz hava alacağım, eksik bir şeyler var. Tamam, oğlum çok gecikme, İstanbul bu saatlerde rahmini açık tutar, çukurlarını gizler.





Büyük oğlan sokakta yürüyordu. Kız koşuyordu. Şoför uyumuştu. Kız koştukça izbe sokaklara dalıyordu. Büyük oğlan sigara kullanmıyordu, sadece yürüyordu. Kız yorulmuştu, biraz da üşüyordu. Sokak izbeydi, karanlıktı, kız korkuyordu. Üç beş hapçı it oradan geçiyordu. Kızı görünce ağızlarından dikildikleri yüzyılın salyaları akıyordu. Büyük oğlan sigara içmiyordu, sadece kuşlara kalbini atıyordu. Şoför ve ailesi büyük oğlan hariç uyuyordu. Ülke uyuyordu, toplum uyuyordu, yazar uyuyordu, şair uyuyordu, pazarcılar uyuyordu, yedi uyuyanlar bile hala uyuyordu.




Büyük oğlan çığlığı duydu. Çığlığa doğru koştu. Çığlık yakındaydı. Onları gördü. Çığlık da ordaydı. Korkudan kızın dudakları titriyordu. Kurtar beni nolur diye bakıyordu. Anlamlı bir bakıştı. Büyük oğlan “bırakın kızı” dedi, “bırakın.” Hapçı itler dönüp baktılar “git lan işine sen de kim oluyorsun” diye efelendiler. Kafaları güzeldi. Kız çığlığını yavaşça çantasına koydu, ruhunu toplamaya başladı yerden. “Sen kimsin” dedi tekrar hapçı itler. “Ben öykü topluyorum” dedi büyük oğlan. O sırada kız ruhunu toplamaya devam ediyordu yerden, hapçı itler ağızlarını topluyordu çamurdan, büyük oğlan öykü topluyordu hayattan, “pardon abi tanıyamadık” dediler. Uzaklaşıp gittiler oradan. Toplama işi bitmişti. Kız artık ağlamıyordu, çığlık da atmıyordu. Teşekkür etti. Kız hayatı fark etti. Anlamı fark etti. Bunca zaman kahramansız yaşadığını fark etti. Kız mutluydu. Şoför mutluydu. Ailesi mutluydu. Büyük oğlan mutluydu. Eve doğru gittiler. Sabaha kadar konuştular. Şoför baba uyanınca kızı gördü. Tanımıştı. Bu kez taksimetre yoktu. Epey yol aldılar. Bu öykü de burada bitmek zorundaydı. İstanbul’un tahammülü yoktu.




(Anlatıcı: Aramızda kalsın o hapçı itleri ben tuttum, parayla. Yoksa kız durmadan koşacaktı, hem koşup hem ağlayacaktı, büyük oğlan da yürüyecekti yıllarca, üstelik sigara kullanmıyordu.)





Metin Akdeniz]]> Tue, 25 Oct 2011 19:15:36 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97741-coekuth/