Günlük

Günlük İçimize attıklarımızın içerde ne yaptıkları, atılanlar bir gün gelip de hesap sorana kadar bizi ilgilendirmez. http://forum.tabut.net Tue, 10 Jan 2012 22:28:52 +0000 30 Kurabiye http://forum.tabut.net/topic/98274-kurabiye/ AŞK GİBİ OLMALI

Aşk klavyede yazılan bir duygu olmuş farkında mısınız?

Aşk bu değildi, böyle yaşanmamalıydı hiçbir zaman, parmakların hızına bakmamalıydı ama oldu! Sosyal 'ağ'ın içine düşen herkes kurtulamaz oldu, gönül sayfaları bir 'tık' ile karıştırılmaya başlandı... Sevgilinin kokusunu içine çekmektense doya doya, bir 'cam'a bakar oldu insan ya da yazılan amatör ruhlu kısa şiirlerle mest ederken aşkı, 'ctrl+c,ctrl+v' kadar kolay oldu yazılan mısralar. Aşk sayfalardaki 'ilişki durumu'na bakmaktansa gözgöze olmalıydı, sevdiğini iliklerine kadar hissetmeli ve herkese hissettirmeliydi... Kalp gözlerinin içinden akmalı sevdiğine sonra birleşmeli sıkıca, beraber atmalı her adımda, kalp 'küçüktür üç' değil sevgiliye verdiğin en muhteşem hediye olmalı... 'Seni seviyorum'u hissetmeli insan her bakışta, 'duvar'larda aramamalı sahipsiz kalan bu sözü, bugün, yarın kısacası hiçbir zaman...

Aşk hep; muhallebicide yaşamalı, kırlarda koşmalı, ağaçların arkasına saklanmalı, kalem kağıt üstüne mısralar akmalı, gözgöze gelince utanmalı, elini tutmaya çekinmeli,annem ve babam -onlar her ne kadar farkında olmasalar da- gibi olmalı...

Bu dünyada değişmeyen tek şey Aşk olmalı....

Onurörağ
Bartın2012
"Bugün çok başka bir 'Günaydın'"]]> Tue, 10 Jan 2012 22:28:52 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98274-kurabiye/ Kırıntı http://forum.tabut.net/topic/98182-kyrynty/ Hadi ama asma artık suratını. Eteklerinden çeke çeke getirdim seni buraya, doğrudur.
Belki güzel bir yerdir.Bak dünden beri neler okudun.
Senin de kemiklerine çizik atan cümleler kurulmuş. Şakaklarında kalem izi var herkesin.
Bana güven, seveceksin burayı.
Belki nefes bile alabilirsin derin derin…
Olmadı eve gidince sorarsın bunun hesabını bana. Şimdi lütfen kaş göz etmeyi bırak da etrafına bak.
Kavga var burada, aşk, şarap, deli…
Şiir var şiir!
Bak!]]> Thu, 29 Dec 2011 09:41:14 +0000 http://forum.tabut.net/topic/98182-kyrynty/ Eşek Arısı ve İz http://forum.tabut.net/topic/97020-ethek-arysy-ve-yz/ Eşek Arısı ve İz

eşek arısına şaşırdım. pencere ve perdenin arasından odama girdi kitapların üzerine kondu sonra kalkar kalkmaz aynı ufak aralıktan dışarı çıktı. tek çıkış yolu bu olduğu için mi bu kadar çabuk? bazen bu da olmaz. girdiğiniz yoldan geri dönemezsiniz. o yolun tek çıkışı da kapanmışsa...

pazarda bir çocuk kaybolurdu ve ağlamaya başlardı. sonra belediyeden anons edilirdi, bilmem kaç yaşlarında şöyle bi çocuk kayboldu diye. bütün gün o çocuğu düşünürdüm. nasıl korktuğunu, ağladığını.. belki annesi ona kızmıştı, onu bir daha pazara götürmeyecekti, belki çok büyüse bile kalabalık pazarlarda kaybolmuş çocuklar arayacaktı.

bir izi kaybetmek de böyle bir şey. sapsarı bir saç teli. bir koku. bir şarkı... hayatından bi şey çaldırırsın. bi daha asla geri gelmeyecek bi şey... insan takip ettiği izleri kaybetmemeli. yağmur yağınca ortaya çıkan solucanlar gibidir izler. çocukken evimizin önünde büyük bi kavak ağacı vardı. onun dibini kazıp içine şiirler saklardım. belki derdim bin yıl sonra... bugün gülüyorum. ama iz böyle bir şey. anladın mı?!

odaya eşek arısı girmeden pencereyi kapatmalıyım. içeri girdiğinde tek çıkış yolu da kapalı olmasın diye.

Kıyıdaki Adam]]> Tue, 16 Aug 2011 21:41:55 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97020-ethek-arysy-ve-yz/ Galatasaray ve Annem http://forum.tabut.net/topic/97019-galatasaray-ve-annem/ Galatasaray ve Annem

Annem öleli 20 gün olmuş. 15 mart 1989'da Monaco'yla 1-1 berabere kalan Galatasaray Avrupa Şampiyon kulüpler kupasında yarı finale çıkıyor. Prekazi'nin 30 küsür metreden attığı o muhteşem gol. Teyzemlerde kalıyorum o sıra. Evde buruk bir sevinç. 20 gündür kimseyle konuşmuyorum. Babamla bile...

Eskiden maç spikerlerinin sesi telefondan gelir gibiydi öyle bir bağırış, sonra sokaklarda yüzlerce araba, Galatasaray bayrakları. Re re re ra ra ra gassarayy gassarayyy cimbombommmm. İçimde tarif edilmeyecek bi acı. Sabahları pencerelerden bakıyorum. Bir ön taraf balkonundayım, bir yan taraf camında. Belki gelirdi. Belki ölmemiştir. Daha küçüğüm (anlıyor musun?!) Galatasaray tarih yazıyor. Evdekiler sevinmek için benden izin ister gibi suratıma bakıyor. Diğer odaya koşuyorum. Ağlıyorum.

Beni yalnız bırakıyorlar bir süre. Camdan bakıyorum. Elinde galatasaray bayraklarıyla bir sürü insan caddede. Sonra bi çocuk dikkatimi çekiyor. Bir sene önce annesi ölen yan binadaki çocuk - Hasan-. Üzülmemem için bana onu anlatmışlardı. bi teselli işte...

Hasan elinde Galatasaray bayrağıyla koşuyor. Bağırıyor. Nasıl mutlu. Camı açıyorum. Cimbombommmm diye bağırıyorum. En büyük cimbommbommm. Evdekiler ağlıyor.

Kıyıdaki Adam]]> Tue, 16 Aug 2011 21:38:00 +0000 http://forum.tabut.net/topic/97019-galatasaray-ve-annem/ Beyaz Elma http://forum.tabut.net/topic/96504-beyaz-elma/
Zamanı tüketmek için ne de çok şey üretmişiz, biz. Ne çok dert, ne çok görev, ne çok koşturmaca. Sanki çocukluk bize sadece büyüyelim diye verilmiş, gençlik iyi bir kariyer ve evlilik için, yaşlılıksa emeklilik ve Türkiye şartlarında daha çok sıkıntı için. Durup nefes almak, literatürdeki anlamına dönüşmüş ve sadece yaşam için şart olan eylem haline gelmiş.

Çok yorgunum. Günlerdir uykusuz. Finallerin gölgesinde elimden kayıp giden bu bir haftada sadece ders çalışmak için okudum, yazdım, anlattım. Bu sadece fiziksel yorgunluk ve tatlı da geliyor çoğu zaman. Elde edilen sonuç tatmin ediciyse yorulmaya değiyor. Fakat gönlüm de yorgun benim. Ruhum, tıpkı filmlerdeki gibi bedenimle aynı şekildeymiş gibi geliyor. Benim flu kopyam olarak canlanıyor gözlerimde ve gözlerinin altı morarmış, nereden baksanız yüz yıl kocamış. Bunun sebebi de bu bir haftalık koşturmaca değil, tüm zamanın hareket etme zorunluluğu.

Kaçmak istiyorum. Bir şeylerden kaçmak istediğimde boğulurmuş gibi hissetmiyorum. Boğulmak can yakıcı bir son olurdu. Etrafımda dönüp duran, yanan sönen gök kubbenin daraldığını, yaşam alanımın küçüldüğünü, içinde bulunduğum odanın bir kibrit kutusu büyüklüğüne indiğini hissediyorum. Sıkıştırılıyorum. Kendi içime sıkışıyorum. Bu anları bir yandan da seviyorum aslında. Çünkü bu alan daralmasının içinde dibe vurma o kadar şiddetli gerçekleşiyor ki, yukarı çıkış ve kibrit kutusunu deliş o kadar kesin ve çabuk oluyor.

Hiç kaçmak istediniz mi? Ben her gün kaçmak istiyorum. Koşmak. Nefesimi sözlük anlamına göre değil dilediğim gibi tanımlamak. Varlığımı toplumca yararlı olarak kabul edilmiş işlerde değil, kendi istediğim yönde kullanmak. Benliğim sandığım içine küflü şartlanmalar doldurulmuş yalandan olabildiğince uzaklaşmak. Sanki tüm bedenim bir kıyafet. Hani çizgi filmlerde olur ya, Coyote kılık değiştirir mesela, onu bir ördek gibi falan görürüz, sonra boğazının altında göremediğimiz bir fermuar peyda olur ve çıkarır kostümünü. Bana dair dıştan görünen ne varsa öyleymiş gibi geliyor.

Bir kulüp olsa mesela; Kaçmak İsteyenler Kulübü. O şartlarda da o kulüpteki insanlar birbirinden kaçacaktır. Kaçmak bir ritüel. Bir kez tattı mı vazgeçemiyor insan. Yalnız kalmaktan korkmadığımız nadir anlar o kadar geniş bir zamanın algısını taşıyor ki aslında, birkez yalnızlığa koştu mu geri dönüş olmayacak gibi geliyor.

İnsanlara “sosyal varlıklar” oldukları yalanını kim uydursuysa Libyalıların mezarda çektikleri sıkıntıların aynını çekiyor olmalılar. İnsanın sosyalliğini daraltan ve kendiyle baş başa kalmanın sosyal yanını görmemize engel olan düzenin mimarlarınınsa gözlerinden öpüyorum.

Gerçekten tek bir bütün olduğuna mı inanıyorsun insanoğlu? Sen birçoksun. Bu yüzdendir başka insanlarla bir araya gelip kendi içindeki binlerce senin farklı bir mizacını ortaya çıkarma ihtiyacı.

Vazgeçtim. Kaçmak İsteyenler Kulübü olmasın. İnsan da sosyal değil, kaçan bir varlık olsun. Atalarımızdan geliyor, iç güdü bu, yabana atmamak lazım. İnsan doğası hakkında söyledikleri dolayısıyla da Hobbes’a katılıyorum. Onu o kadar ilgilendirmese de.]]> Sat, 04 Jun 2011 22:30:39 +0000 http://forum.tabut.net/topic/96504-beyaz-elma/ Bugün günlerden sıkıntı http://forum.tabut.net/topic/96154-bugun-gunlerden-sykynty/ saat tam da bunaltıcı bir havanın kesiştiği o ince akrebin zehri
zehirlenmemeliyim
uzak dur benden zehir
dedimse de zehir ne yapıp edip yine geldi
şakaklarımın içine sızmayı başardı
günlerden ne zaman sıkıntı olsa hep aynı şey olur
aynı şakağın aynı gözeneğinden sızar içeri
şimdi tüm evreni dolaşmam gerekli panzehir için yine
her sene dünya turuna çıkarım bu yüzden
panzehiri bulamassam eğer, bu günce devam eder durur
değişmeyen şey sadece sıkıntı olur.

Şimdi müsadenizle ben bir turlayıp geleyim
belki fark ettirmeden bir söğüdün gölgesine gizlenmiştir panzehiri taşıyan karınca
nerden başlamalı bilmem ki...]]> Wed, 20 Apr 2011 17:20:12 +0000 http://forum.tabut.net/topic/96154-bugun-gunlerden-sykynty/ Gece* http://forum.tabut.net/topic/95873-gece/

Seninle yeniden tanışıyor ve buna alışmaya çalışıyorum. Bu yabancı his, bu kimliksizlik bundan sanırım. Beni mazur gör, yeniden tanı ve aldatma.

Biz tanışalı çok oldu aslında. Evet sen bazen beni tanımıyor olabilirsin, ama tanışmak eylemi benim için her zaman karşılıklı yapılan bir eylem değil. Gitmek eylemi gibi. İlk gidişinden beri bu böyle. En azından bunu biliyorum.
Neyse.
İnsanlar çok güzel oynuyorlar. Çok güzel ağlıyor, çok güzel seviyor ve çok güzel nefret ediyorlar. Birbirlerinden bir şeyler öğrenerek, bir şeyler çalarak -veya artık ne diyorlarsa buna- yeni hayatlar kazanıyorlar kendilerince. Böyle olduğun için, onlardan olduğun için, sana kızamıyorum.

Çünkü senin de bana öğrettiklerin var.
Çünkü biz birbirimizden bu kadar nefret etmeyi ve yine aynı şiddetle birbirimize sarılmayı, birbirimizden öğreniyoruz.

Not:
Sonra tanışırız, olur mu?

Efsane.]]> Tue, 22 Mar 2011 19:24:56 +0000 http://forum.tabut.net/topic/95873-gece/ Tek nefeslik Hikaye http://forum.tabut.net/topic/95484-tek-nefeslik-hikaye/ Tek nefeslik bir hikaye yazmıştım senin için.
Sonu belliydi aslında, ta ki bugun son anda yeniden seni görene kadar.Anlamsızca kalbim sıkıştı,atmadığı kadar hızlı çarptı.
Hayatıma yorumsuz kaldık ben ve ben.İçinde hiç bir zaman olmayan sen ile beraber.Anlaşılmayan cümleler kurmuştuk hep birbirimize,
ama yine de anlardık düğümlenmiş kelimelerin bir ucundan tutup.

Vericektim aslında,son olmaya yakışan en güzel nefesimi.Çemberinden döndüm işte yapamadım.

Başka bir güne,başka bir hikayeye kaldı şimdi..
Ama hep sensiz,hep seninle..

Şimdi son'a hazır ol sen!

CgL'
]]> Thu, 10 Feb 2011 17:49:08 +0000 http://forum.tabut.net/topic/95484-tek-nefeslik-hikaye/ Günlükler http://forum.tabut.net/topic/95483-gunlukler/ Renkli bir Eskişehir yolculuğu…
Günün sonunda büyük bir karanlık çöreklendi üzerime.

5 Mart /
S.’nin okumam için verdiği Elif Şafak’ın “Siyah Süt” isimli kitabını bitirdim.
Niçin okudum bu kitabı diye kendi kendime soruyorum. Bana ne kattı bu kitap?
Tek ilgimi çeken S.’nin kitabın ilk sayfasına yazdığı şu cümleydi: “saniyeler gözümde bir can ve her saniye bir can kaybediyorum”
Sadece bu cümle nedeniyle kitabı, bitirene kadar, elimden bırakamadım.

8 Mart /
Dünya Emekçi Kadınlar Günü…
G. ve arkadaşlarının Kadınlar Günü için yazıp oynadıkları “El ele” isimli oyunu seyrettim.
Uzun zaman olmuş tiyatroya gitmeyeli. Amatör bir oyun da olsa çok keyif aldım.

“Olasılıksızlık” başlıklı bir şiirsel karalamam vardı. İlk yazdığım şekliyle bir köşede duruyor olmalı. Ne diyordu; aşk bir olasılıksızlık hesabıymış, çok geç fark ettim.
Sanırım artık tamamlayabilirim bu şiiri.

9 Mart /
Bütün gün Attilâ İlhan şiirleri okudum durdum. Özellikle “Üçüncü Şahsın Şiiri” ve bu şiirin yarattığı karşılıksız aşk düşüncesi beni rahat bırakmadı.
Bir ara “Karşılıksız Aşk Üzerine Çeşitlemeler” başlıklı bir deneme yazmıştım. Ona son halini verip yayınlama vakti gelmiş olmalı.
R.’nin bir sözü de aklımdan çıkmadı hiç: “Acaba Attila İlhan’a bu şiirleri yazdıran kişiler, bu şiirlerin yazılmış olmasından ve bu kadar kişiyi böyle derinden etkilemiş olmasından memnun muydular?”
acaba??

12 Mart /
Bir çikolatanın nelere sebep olabileceğini çok iyi biliyorum. Bir çikolata tanesinin üzerinden bir melek hayatıma girerken, onun farkına varmadan yıllar geçirebileceğimi ve çok sonra hiç ummadığım bir zamanda o meleğin hayatıma kattığı güzellikleri görünce neler kaçırmış olduğumun pişmanlığını yaşayacağımı asla tahmin etmezdim. Ama oluyormuş, hiçbir zaman ummadığımız güzellikler de başımıza geliyormuş. Ne mutlu ki bana böylesi bir mutluluğu yaşadım.

14 Mart /
Tıp Bayramı…
AKÜ Tıp Fakültesi I. Öğrenci sempozyumu sonucunda bizim hazırladığımız postere Başhekimlik Özel Ödülünü verdiler. Ödülümüz de biri dolma, biri de tükenmez olmak üzere iki kalem oldu. Diğerlerini bilmem de bana verilecek en güzel hediyelerden biri bu olsa gerek?
Ne zaman birilerine kalem hediye etme fikri gözümde canlansa, aklıma hemen “Akıl Oyunları” filmi gelir. Yıllar sonra eğitim verdiği fakülteye şizofren olduğunu kabul ederek gelen John Nash’in oturduğu masaya tüm öğretim üyelerinin kalem bırakması…

kalem saygıyı,
kalem karşındaki kişinin başarısını kabul etmeyi de temsil ediyor.

15 Mart /
Sigarasız 21. gün…
Bir alışkanlıktan vazgeçmek ya da bir alışkanlık edinmek için en az 21 gün gerekir derler. Acaba artık sigarayı bıraktığımı söyleyebilir miyim?

Güven Turan’ın aforizma kitabı “Bakır Çalığı”nı sonunda okuyabildim. Ne diyor Güven Turan: “Acı çekmekten mutlu olmalıyız. Bu, yaşıyoruz anlamına gelir çünkü.”

19 Mart /
Kum dergisinden Suna Dündar mail gönderdi. “Öleyazılan Aşk” başlıklı şiirimi yayınlayacaklarmış. Daha önce de bir yazımı yayınlamışlardı.
Evrensel Kültür yazdığım şiirleri beğenmemiş ve benden toplumcu şiirler yazmamı istemişti. Yoğun olarak Nâzım Hikmet, Ahmed Arif, Şükran Kurdakul, Enver Gökçe, Ataol Behramoğlu, Sennur Sezer, Gülsüm Cengiz, Şükrü Erbaş okuması sonrasında yazdığım “Çaresiz Şiir”i Evrensel Kültür’e gönderdim.

24 Mart /
Bir daha hiç kimseye “Canım benim!” demeyeceğim.

25 Mart /
Enis Batur’un “Gönderen: Enis Batur” isimli kitabını bitirdim.
Niyeyse birilerine mektup yazmak geldi içimden. Ya da kartpostal atmak. Maillere cevap vermek heyecanlandırmıyor beni. Keşke evime mektuplar gelse ve ben de büyük bir heyecanla cevaplasam.

Geçen sene “İlter Su’ya Mektuplar” diye bir projem vardı. Acaba o projeyi tekrar gündeme mi alsam?

26 Mart /
Yıllar önceki bir otobüs yolculuğu…
Özel tarihleri bir türlü unutamıyorum. Bir ara hayatıma giren ve bana güzel anlar yaşatan bir kişinin hayatımdan çıkmasından sonra, onunla ilgili olan her şeyi unuttuğumu düşünmüştüm ve şöyle bir not yazmıştım: Bana en unutulmaz mutlulukları yaşatan kişileri unutmanın verdiği mutluluğu yaşıyorum.
Ama ne yazık ki kısa bir süre sonra benim için bir zamanlar özel olan günleri de unutmamış olduğumu gördüm. Şu günlerde başka bir kişinin anlam kattığı tarihleri yaşarken, hâlâ yıllar önceki bir otobüs yolculuğunu hatırlamış olmak ilginç.

28 Mart /
Renkli bir İzmir yolculuğu…

Hayat Notları -X- tamamlandı. Daha önce Hayat Notları -VIII- ve -IX-‘u yayınlayan Taflan dergisine bunu da göndermeliyim.

30 Mart /
“Birazcık bilseydin ne kadar çok sevdiğimi dostumu, asla bırakmazdın dostunu!”
Bu sözü bana söyleyen kişi, şimdi beni bırakıp gidiyor...

Tuna BAŞAR

/martikibinsekiz
afyonkarahisar-izmir-eskişehir/

Ayın Kitapları

- Enis Batur “Gönderen: Enis Batur” Deneme Remzi Kitabevi Ekim 1991 240 syf
- Güven Turan “Bakır Çalığı” Deneme YKY Ağustos 2006 96 syf
- Attilâ İlhan “Yağmur Kaçağı” Şiir İş Bankası Kültür Yay. Ekim 2005 92 syf
- Oğuz Atay “Korkuyu Beklerken” Öykü İletişim Mart 2004 202 syf
- Franz Kafka “Aforizmalar” Deneme Bordo Siyah Yay. 2005 100 syf
- Ferit Edgü “Tüm Ders Notları” Deneme YKY 2003 217 syf
- küçük İskender “Bir Daha Bana Benzeme Angel” Şiir Varlık Yay. 2004 72 syf
- Betül Yazıcı “İçimde Kirli Kuşlar” Şiir Etki/Dize Yay. Ocak 2008 72 syf
- Sevim Burak “Mach 1’dan Mektuplar” Anı/Mektup Om Yay. 2004 280 syf
- Ece Ayhan “Aynalı Denemeler” Deneme YKY Nisan 2001 100 syf
- Elif Şafak “Siyah Süt” Otobiyografik Roman Doğan Kitap Kasım 2007 308 syf]]> Thu, 10 Feb 2011 14:44:23 +0000 http://forum.tabut.net/topic/95483-gunlukler/ Kurtuluş http://forum.tabut.net/topic/95044-kurtuluth/ Belkide aşk mazoşist olmaktır;acılarla nasırlaşır yüreğin ve bir gün kozasından kurtulmuş bir kelebek konar yüreğine,ölene denk kalbini ısıtır kanat çarpışlarıyla..... Sun, 19 Dec 2010 20:02:19 +0000 http://forum.tabut.net/topic/95044-kurtuluth/ Nesnelin Öznel Güncesi http://forum.tabut.net/topic/93958-nesnelin-oeznel-guncesi/ MASA

18.30 civarıydı geldiğimde.

Ilıktı hava.

Avlunun arka bahçeye kıvrılan taş duvarının kıyısındaki masaya doğru yürüyüp üzerinde çiçekli minderlerin olduğu sedire önce elimdeki çantayı, sonra kendimi bırakarak bir an, avuçlarımı masaya koydum ve yaslandım sırtımın duvarına.

Üzümler başımın tepesinde, kendi haline olgunlaşan taneleri ile henüz sarıya dönüşmekte olan yaprakarının yeşilinde gündüzün sıcağından az biraz da kavruklaşmış tozuyla, ama hafiften salınarak gölgelerinden gün ışığının eğilen huzmelerini düşürdü, ılık sarı sıcak.

Bakındım bir an.

-Kalk Zeynep, şu bahçeyi , taşlığı önce bir yıka, sonra da şu masayı hazırla!

Düşüncenin insanın kimi zaman içine bir keyif olarak nüfuz ettiği anlar vardır, kimi zamansa düşünce katlandıkça büyüyen bir zarfa dönüşür, katlandıkça büyüyüp içini daraltan. Açmak gerektir o anlarda zarfı ki, düşünce özgür kılınsın içte. Gündelik hayatın rutini içinde yapılması gerekenler listesi arttıkça düşündürmeyen bir çember çekmekte iken yakasını insanın boynundan, yakasına yapışmalı bazen –--

-hey dur bakalım! Burada inecek var!

Evet burada inecek var sanırım. Gülümsüyorum bunları geçirmekteyken içimden.

Çantadan ve şu bileklerimi boğan ayakkabılardan kurtulmalı önce.

19.04.

Avlunun ıslak taşları üzerinde sık adımlarla gidip geldiğim dikdörtgen masaya, beyaz bir masa örtüsü serdim. Masanın dikdörgen oluşundan o denli hoşnudum ki, oldum olası sevmedim dairesel olanları. Biçimde ki asimetri devingen bir açı sağlıyor sanki ya da bana öyle geliyor. Bir masanın ne önemi var ki denilebilir haliyle. Bu masayı hangi açıdan değerlendirdiğinize bağlı tabi. Her insan kendince yükünü kor masasına, kendince bakar durduğu noktadan. Kendine kılacağın bir vakti ağırlıyorsa zaman masanda, örtünün beyaz olması elzem. Zira en acı olan şey masanın sohbeti ertesinde hiçbir lekesi, tozu, artığı olmayan bir örtünün katlanıp yerine kaldırılması olsa gerek. Masayı sofra kılan, üzerine koyduğun şeyin bıraktığı izlerle anlamlı, kah su lekesi, kah savrulan tuz zerrecikleri, kah böldüğün ekmeğin kırıntıları, kah sigarandan düşen külün açtığı yanık. İzleriyle anlamlı.

Sedirin kıyısında terliklerimi çıkarıp yaslanıyorum mindere, dikdörgenin uzun kenarı duvara paralelken avlu içini izlemek dingin. Çoktan gölgeler renklerini saklamaya meğil vermiş.

Kapının hemen üzerindeki lambanın kısık ışığı az sonra büyütür gölgelerini gecenin.

Cam Sürahinin içerisindeki buz parçaları ışığı kırıp örtüyü nereden geldiği belirsiz kıpırtılı renklere bürüyor.

Elimdeki rokaları kemiriyorum, özündeki bahar burnumu yaktıkça, yaksın. Olsun. Buruk soğukluğu biranın siliyor tadını bahar acısının. Ekmeğimi bölüyorum.

Tütün vaktine bir şarkı yetişmeli.

İçim bir şarkıya çekiyor dumanını, nefes alıyorum; sanki ilk kez bu avluyu görüyormuşum gibi oluyor, saksıdaki çiçeklerimden tanıdığım.

21.15

Başımın yaklaşık yirmi dakikadır belki aynı hizada olduğunu duyumsadım bir an. İnsan yirmi dakikada kaç ömür doğar, ölür…

22.05

Masaya ölümü koyuyorum, Ağustos can çekişiyor Eylüle.

23.30

Avlu kapısının hızla birkaç kez vurulduğunu duyduğumda içimden hayırdır inşallah diye geçirdim. Gecenin bu vaktinde kim gelir ki?

Ben kapıya ulaşana kadar birkaç kez daha vurulduğunda iyice endişelenmekdeydim ki, kilidi açarken dışarıdan birbiri ile konuşmakta olan seslerini duydum. Ah bu sesler, bildiğim.

12.00

Kısa kenarına oturdu masanın Hayat Hanım ve az ötesine ilişti Hüzün.

Hüzün gölgelenmiş bir gülümseyiş çıkardı cebinden, masaya bıraktı.

-Son görüştüğümüzden bu yana hep aklımızdaydı ,bizde kalmıştı hani, senindi bu, dedi. Uzattı cam sürahinin köşesinden. Işık cam içinden yansıyıp ellerindeki gölgeli gülümseyişi bir anlığına sanki ebruli boyadı. Tam bana doğru uzanınca yeniden, o gölgeli gülümseyişti. Gülümsedim.

İzledi Hayat Hanım iskemlesine yaslanıp olanca güzelliği ile, baktım gözlerine, sevincim oldu.

-Sağolasınız, dedim.

O an hemen başladı konuşmaya Hayat Hanım. Hızlı hızlı bir sürü hikaye içinden. Dinlemek bazen söylemek kadar elzem, bazen değil konuşan Hayat’ken dinlemek susmak da değil.

Masada dolandı durdu bardaklar, çatallar, tuzu tadın. Neşeye dair anılar, planlar, yapılanlar, bozulanlar. Kıpırtısına böceklerimin Ağustosunu katarak gecenin Hüzne dolanan cümlelerinde kimi zaman suskuyu paylaşırken,o her öykünün kendince dehşeti içinde çürümeyi barındıran bir doğum neşesiydi , oysa anlık çınlayan kahkahalarında Hayat Hanımın bir çığlığa dönüşecek olma ihtimali sesinin, o kadar da müphem. Parıldayan göz bebeklerini gördüm. Yetti. Yeni doğanın kanı ile de yüzünü açan sabahlardan bahsettiğinde masanın açılarından her bir köşesine uzanan uzamda çivilerini zorladı bina olmak. Yapıyı inkar ile yıkım dolu tozdu dökülen, masa tarımar.

Cebinden umudu koydu masaya.

-sende kalsın bu, benimdi, dedi.

Derin bir sessizlik oldu bir an kadar kısa kadar bir ömür.

Sarıldı sonra Hüznüne Hayat Hanım, ve çıkıp gittiler avludan.

02. 45.

Yalnız şiir vardı masada.

28ağustos2010/istanbul]]> Fri, 27 Aug 2010 23:54:50 +0000 http://forum.tabut.net/topic/93958-nesnelin-oeznel-guncesi/ <![CDATA[Frans'ın Petite'i]]> http://forum.tabut.net/topic/93683-fransyn-petitei/ Nerden başlasam, nasıl anlatsam ....

Çok ara verdim ve günlük tutmayı çok özledim. Yeniden başlamak için sayfayı çok açtım, bişeyler yaz(a)madan çok kapattım. Hatırlayan çıkar belki ya da kimsecikler okumaz bu defa beni. Hani ilk yazı diye bir girizgah yapmalıydım belki ama öyle özel bişey olmayacak ilk başlık.
Önemli birşey bir şey yazayım diye strese girdim niyeyse, ondan yazamadım uzun süre belki de:))

Neyse ben Petite, namı diğer Lui, iki yıldan fazla süredir ülke sınırları dışındayım. Bu sürede yaşadığım ülkeye alıştım, o kadar çok şey oldu bitti ki, kısaca özetlemek imkansız, sadece buraya alıştım ve çok seviyorum diyebilirim, evim barkım oturdu, çevrem gelişti , yaşadığım yerin dilini öğrenme çabalarım ise ağır aksak devam etmekte.

Bu ay yarım gün çalışıyorum, o nedenle yazmaya, elimi tekrar alıştırmaya vaktim bol olacak gibi, şu an cidden zorlanıyorum. Mesela ne anlatsam diye düşünmeden başladım yazmaya, böyle tutuk tutuk kelimeleri zor yerleştiriyorum, evet zaman lazım bana.

Madem günlük diye başladım, bugünden bahsedeyim diyorum ama öğleden sonra, sırf banyomun dekoruna uyduğu için sadece orada bulabildiğim renk tuvalet kağıtlarını almak uğruna Almanya'ya (Fransa Almanya sınırında yaşıyorum da) gittiğimi yazmak saçma olacak sanırım. Uzun süredir geçirdiğim en avare günler belki de, ben hiç bitmesin istiyorum, seneye işsiz olabilirim, kariyerimi bırakmıyorum ama o beni bırakabilir aramızdaki ilişki epey karışışk şu sıra, neyse eğer kariyerim beni bırakırsa hayatımda bir parantez açmaya karar verdim, işsiz olursam ne yapacağımı denemek için bu dönem iyi olabilir ama görünen o ki, sonu fena , çünkü şu uygun renkli kağıtlardan başka hayatımda hiç sürmeyeceğim rengarenk ojeler alıp, bütün öğleden sonra üşenmeden hepsini denedim, bunlarla sokağa çıkar mıyım bilmiyorum, sonuncusu böyle yavru ağzının turuncuya bakan tonu, sürdüm elime ve ayağıma oturuyorum:))) Bir de Banu Alkan ve Kadir İnanır'ın oynadığı bir Türk filmi izledim, malum burada bulabildiğim Türk kanalları sınırlı, artık ne çıkarsa bahtıma diyip izliyorum.

Sabah dokuz akşam ucu açık mesai ile çalışan insanları biraz boş bıraktınmı eksende hafif kaymalar a sebep oluyormuş, tecrübe ettim, demedi demeyin.
Belki seneye işsiz olurum dedim ya sonra uzun uzun anlatırım ama hayatımı baştan sona değiştirecek bir karar verdim gerisi Allah kerim...

Frans'ın Petite'i, lafım sana; ilk yazın saçma, kısa ve anlamsız oldu ama sonra çok eğleneceksin benimle burda:)

A bien tot]]> Fri, 13 Aug 2010 17:49:16 +0000 http://forum.tabut.net/topic/93683-fransyn-petitei/ Tarihi Aydınlatan 100 Adım http://forum.tabut.net/topic/93386-tarihi-aydynlatan-100-adym/ Yayınlanmış resim

Prometheus:

*“İleri görüşlü” anlamına gelir Prometheus. Helen mitolojisinin Titan adlı soyundan gelen İapethos’un oğludur. Prometheus tüm titanların aksine çok akıllı, duygulu ve özverili bir Helen mitolojisi tanrısıdır. Fakat eline yıldırım ve şimşeğin gücünü geçiren Zeus, evrenin başına tam bir despot kesilmiştir. Olimpos’ta bulunan tanrılar çıkarları için Zeus’un tüm despotluklarına, bencilliklerine ses çıkarmayıp ona göz yummaktadırlar. Prometheus tüm bu olanlara karşı sinirlenir ve Zeus’ un bu yaptıklarına karşı ona göz yuman Olimpos’taki tüm tanrılara kızgınlık duyar. Ona göre bir gün Olimpos’taki tanrıların egemenliği sona erecek ve yerine insanoğlunun egemenliği gelecektir

İnsanlar için bunları düşünen ve onlar için yeni bir düzenin hazırlayıcısı olan Prometheus, Olimpos tanrılarına karşı direniş başlatır ve Zeus’u insanlar önünde mahkum eder. Düşündüğü düzen tanrıları küçük düşürücüdür. Prometheus’a kızan Zeus, insanları cezalandırmak için onların en önemli gereksinimleri olan ateşi vermemektedir.

Promheteus bir fırsatını bulur ve tanrıların evi Olimpos’tan ateşi alıp yeryüzüne indirir. Ateş ile birlikte insanlara aklı ve bilimle birlikte yaratıcılığıda verir. Akıl verdiği insanoğlu, artık gerçeği sorgulamaya başlayacak ve gerçek yaratıcının kendisi olduğunu görerek düzeni değiştirmeye çalışacaktır. Fakat buna kızan despot Zeus çok sinirlenerek Prometheus’u Kafkas Dağlarında bir kayaya zincirler ve bununla da yetinmeyerek görevlendirdiği bir kartal ile, hergün Prometheus’un ciğerlerini yemesini sağlar. Zeus geceleri ciğerlerin yerine yenilerini koyarak bu işkencenin sürmesini yıllarca sağlar. Akıldan yana üstün olan Prometheus’un çektiği işkencenin sonu birgün biter ve en zor koşullarda bile despot tanrılara karşı çıkan Prometheus kurtulur…

''İki şeye hakkım olduğuna karar verdim; Özgürlük ve ölüm. Birine sahip olamazsam ötekini isterim, çünkü hiç kimse beni canlı tutsak edemez...'' demişti insanların özgürleşmesine adanmış bir hayatın sahibi Harriet Tubman. Yerküre üzerinde her zaman özgürlük uğruna savaşan insanlar oldu. Köle doğup özgür ölmek kimi zaman huzur içinde yatabilmenin tek yoluydu. Coğrafyalar her daim kölelere ve onların efendilerine şahitlik etti. İnsanlar özgür olabilmenin yollarını ararken bazıları pes etti. Kimileri de özgürlüğü başka yerlerde aradı, umudun tükendiği yerde. Umutların tükendiği her an yeni kahramanlar tarihin akışını bir başka şekilde değiştirerek yerküre üzerinde yaşayan diğer uygarlıklar için isimleriyle bellleklerimizde yer ettiler.

İşte Prometheus, insanoğluna aklın gücünün her zaman kaba gücü yeneceğini gösteren mitolojik bir simge olsa da bu olay bize yeryüzü tanrılarına karşı çıkabileceğimizi ve onlara boyun eğmememiz gerektiğini göstermektedir. Onun hikayesi mitolojik bir öyküden daha çok insanoğlunun var olduğu, egemenliklerin kurulduğu, savaşların yok ettiği dünya üzerindeki bütün uygarlıkların dilinde özgürlüğün ve devrimin bir sembolü olarak durmaktadır. Kendi korkuları üzerine tanrılar yaratan insanoğlunun korkularını yenmesini sağlayan, ateşin gücünü insanoğlunun eline veren bir sembol olarak görülmektedir. Hikaye onunla başladı, mitolojik bir öyküden yola çıkarak, Dünya üzerinde yaşayan tüm ulusların kendi tarihlerinde yeni kahramanlar yaratmasındaki gücü insanoğlunun eline ulaştırdı. Ve insanoğlu yüzyıllardır, ateşi kendilerine getiren bu titanı şu sözlerle anımsıyor. Zincirlerinden kurtulan Prometheus’un adıyla…

Bir gün gelecek, bir gün gelecek hepimiz birer Prometheus gibi başkaldırabileceğiz, o aykırı ve sorgulayıcı yanı bütün insanlık için geçerli olacak ve hala umudun var olduğunu ortaya koyacağız…

*- Tarih Günlüğü: ]]> Thu, 29 Jul 2010 11:12:05 +0000 http://forum.tabut.net/topic/93386-tarihi-aydynlatan-100-adym/ Gece Notları http://forum.tabut.net/topic/93111-gece-notlary/ Dışarıda yağmur yağıyor; her bir damla hatalarını yüzlerine vuruyor insanların. Kimisinin de benim ki gibi kahvesinin dumanına eşlik ediyor sesiyle ve hatırlatıyor anılarını.

Bir an geliyor bütün sesleri unutup sadece damlaların sesini duyuyorum. Sanki birer birer kalbime düşüyorlar. Rüzgârın sesini anlıyorum sanki. Kalk gidelim her şey güzel olacak diyor. Bazen ona inanacak gibi oluyorum.

Kalkıp hesabı ödüyorum. Acelem varmış gibi hızlı hızlı yürüyorum. Islandığımdan ve şemsiyemi masada unuttuğumdan değil benim acelem. Bilet almaya gidiyorum. Aldığım bilet elimde öylece durakta bekliyorum ve geri dönüp iptal ettiriyorum. Sonra bir daha… o biletçi kız neden bu kadar kararsızsın der gibi bakıyor gözlerime. Hiç bir söylemeyişinden beni anlıyor biliyorum.

Bir bakıyorum yola çıkmışım. Elimde bir dergi ve bir kitap. Hiç şiir kitabı okumasam da bir şiir kitabı. Alıyorum elime ama okumadan tekrar dergime dönüyorum hep. Yol ve yolculuk devam ediyor. Ancak ulaşabildiğimde ona anlayabileceğim; oraya gittim mi? gitmeyi hayal mi ediyorum?

Elimde iki bilet var sadece farklı tarihlere yazılmış…
]]> Thu, 15 Jul 2010 10:31:19 +0000 http://forum.tabut.net/topic/93111-gece-notlary/ Sükun/et http://forum.tabut.net/topic/92989-sukunet/ * Kalbe ayrılan kısım:

Günaydın.
Günün aydın olsun sevgili.
Tan yeri manzarasına karşı, günümüz aydın olsun.

Yine macera gibi bir güne seninle ' Merhaba! ' diyorum. Macera gibisine takılma sevgili, sana uzak olmanın vermiş olduğu karmaşa, telefonu ararkenki heyecan, şaka amaçlı beni oyalayan insanlara verilen ani çıkışlar düşünülünce macera filmlerinde aranan birkaç özelliği de yanına katık etmiş oluyor yeni gelen gün.( Keşke seni de yanına katıp getirse ... Biliyorum, sadece yirmi.)

Cehennem gibi bir yüreğe bir şeyler yazmaya başlayınca takıldı yine plak, bak görüyor musun donup kalıyorum inceden inceden. Her yazdığım kelime sanki kuş olup sana uçuyor, sanki şimdi burda gel desem ... ( Boşver be sevgili, cümle eksik kalsın; öyle gel demekle olsaydı ...)

Çok sitem ettim biliyorum, görsen dökersen hemen o incilerini şimdi. O yüzden daha haberin yok ya buradan, belki birgün olur da sen de bana yazarsın -sevginin kimliği belirsiz nasılsa, değil mi ? -. Her neyse bugünlük böyle bir şeyler işte, aslında mutluydum konu sen olunca sanırım sümüklü kız olasım geldi. Cadıyım ben cadıyım, cadıyım gibi gibi ..
Şimdi içimde bir cümle tuttum, bak bakalım bilecek misin? Sen içinde yakalamadan bırakmayacağım içimde/ki o cümleyi, kolay gelsin. (:

* Göğe ayrılan kısım:

Günaydın millet, iyisiniz ee ben de iyiyim. Kötü bir şey yok değil mi, tamam bende de yok. Herkes iyi, evet evet fazlasıyla.
Tamamdır işte günün bütün özetini kaçırdım içinize, görüşmek üzere.
Güle gülee!

Eklenen görüntü: monthly_07_2010/post-17422-061648900 1278300739.jpg

Eklenen görüntü: monthly_07_2010/post-17422-061648900 1278300739.jpg

]]> Mon, 05 Jul 2010 03:34:22 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92989-sukunet/ Eksik kutsallığın yazıtları http://forum.tabut.net/topic/92937-eksik-kutsallydhyn-yazytlary/ Şimdi çok sesli bir buharlı tren geçiyor ve götürüyor bütün herşeyimi. Arkasından bakıyorum sadece. çok önceleri öğrettiler gidenler kalanların hiç bir şeyidir. Geri dönenler artık başkalarının kokusunu taşır üstünde. Güle güle Thu, 01 Jul 2010 11:30:51 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92937-eksik-kutsallydhyn-yazytlary/ Olanları Yazıp da mı Saklasak http://forum.tabut.net/topic/92904-olanlary-yazyp-da-my-saklasak/ Tanrım, haziran sonunda sonbaharı yaşattın bize.
Öyle bir yağmur böyle bir soğuk...

Suçu sana atmak ne kolay, öyle ya sen her şey kadirsin. Bütün suçlamalardan tek kalemde beraat edersin.

Oysa bugün aynaya baktım, tam da gözlerime denk geldi bakışım, nasıl oldu da yakaladım bilmem, kendimden korkar olmuştum ne zamandır, gözüm en fazla kırışıklıklarıma takılıp ah'ıma ah ekler olmuştu. Üstümde bir hırka, ayaklarımda çoraplar... Hem de yaz günü!

İnsan gerçekten kendine bakınca anlıyor, üşümem havadan değil. Elimi tutup yağmurda ıslanmak isteyen oldu da ben korktum bu kadar özgür olmaktan. Nasıl emanet ederim kendimi o çok sevdiğim adama? Gözleri gözlerime değip de ısınırsa kalbim ne olur ya sonra? Nasıl tek başıma kalırım ayakta? Öyle ya kalbim buz tutmuş, bakışlarım donuk. Olur da tutarsam elini, olur da ıslanırsam yağmurda, olur da karışırsa nefesin nefesime, tutamam kendimi, bırakırım uçurumdan aşağıya. Oysa ben oldum olası korkarım yüksekten ve düşmekten. Gidişini izlemek düşer bana yine, yalnızlıklardan yalnızlık beğendim kendime, hiç de zorlanmadım, bu kadar körken gidene ağlayamam. İçim acırdı eskiden, artık yaralarım kabuk bağlamaz oldu, zırhlara büründü.

Gittiğin yer neresiyse sevgilim bil ki ben tam tersi istikametteyim, senli özgürlüklerden ve mutluluklardan uzak, öyle mağrur, öyle yalnız, öyle sevdalı...]]> Mon, 28 Jun 2010 13:14:31 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92904-olanlary-yazyp-da-my-saklasak/ Nizam http://forum.tabut.net/topic/92879-nizam/ Sükûtun feryadından sağır kulaklara düşmüştük. Güçsüz bir beygirin kişnemesinden, kısrağın tepkisizliği ve eşeğe meyletmesi elbette olağandı. Katırın doğacağı varmış ki, soylu bir tayın soyuna düşmüştü leke. Ve bu hengâmenin mızıkacıları, oynuyorlardı tiyatrosunda ilk perdeyi. Figüranları, orman kaçkını bir Tarzan ve pantomim yapan yarenleriydi. Tarih hiçbir zaman, affetmekte bu kadar cimri davranamayacaktı ve yazıtlarını bu kadar kızarık yazmamış, yazmayacaktı…

Erenlerin sofrasından mâniler dilenmek! Ne garip ki o mânilerden sebep bin katliamı mubah görmek. Asıl suç erenlerde olsa gerek. Her mâni her yerde söylenmemeliydi. Realizmin felsefesinden türemiş, kokuşmuş kadavra düşüncesi beyinlerin etçilleşmesiydi, vejetaryenlere karşı egemenliği. Egemenlik, kayıtsız şartsız halkaymış meğer. Rap rapların çizmesinden, dipçiğinden; saflarda dizilmiş koçlara aslan olmuştu, koçların kuzuları. Tüm ölümler insanlık içinmiş. Ya öldürülenler? İnsanlıktan aforoz edilmiş sırtlan sürüsü! Ne hazin ki aforoza mail olmuş; o, sırtlanlardır yıllar sonra kahramanlaştırdıklarımız.

Şovenizmin dogmasından, kafatasçıların tasından sarhoş olmadık mı? Eşiğinden geçmekte olan beşiklerimize ilk ezanın sedası dokunmadı mı? Tüm insanlığı sevmek değil miydi? ‘’Bir insanı öldürmek tüm insanlığı; bir can kurtarmak tüm insanlığı kurtarmak gibidir’’. Çalıntı organlarla katliamın üstüne can kurtardım diyen insanlar! İnsanlığa gül suyu serpiyorlar ki, en büyük kralcılar. (Bu arada, Hipokrat yeminini azıcık açar mısınız?)

Adalet! Ne nizamın terazisi, ne de nizam adaletin terazisi. Kaval kimin elindeyse oymuş koyunların efendisi.

hll]]> Sat, 26 Jun 2010 23:06:32 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92879-nizam/ Özgür müsvedde mürekkebinin samani çapraz koşuları http://forum.tabut.net/topic/92806-oezgur-musvedde-murekkebinin-samani-capraz-kothulary/ Kim bilebilirdi ki; kumdan yaptığımız masum evlerin, betonlaşıp bizi içlerine hapsedeceklerini ve adına yaşam denileceğini... Yastık altına sakladığımız kırık küreklerimizle, hayallerimizi büyüteceğimiz çukurlar kazarak, 3 tekerli kamyonlarımıza tahtadan tekerler uyduran insanlarız biz. Zamanın bir diliminde var olma çabası, telden direksiyonlarla yürüttüğümüz varlıklarımız ve 10 kuruşluk hayallerini, 3 kuruşluk hayatlara sığdırmaya gömülenlerin öyküsüdür bu. Yazabilene aşk olsun... Mon, 21 Jun 2010 09:23:15 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92806-oezgur-musvedde-murekkebinin-samani-capraz-kothulary/ <![CDATA[Rabbime sordum "düm tek tek" dedi]]> http://forum.tabut.net/topic/92802-rabbime-sordum-dum-tek-tek-dedi/
-Meleba abi!
+Buyur yiğenim
-Abi ben, Ali Osman Sönmez Kampüsü'nde ineceğim ama nerde bilmiyorum. Beni indirir misin orda?
+Tabi sen merak etme. Otur arka koltuğa hemen ben sana söyleyeceğim.
-Sağol abi!

Neyse... Git git bitmiyor yol. Gittikçe ayar oluyoruz. "Lan bu kadar yolu şehirlerarası yol diye gidiyorduk biz" diye içimizden geçirirken, yanımdaki amca dürttü bizi birden.

-Alis Osman Sönmez Kampüsü'nü geçtik.

Tabi bizim şarteller atıyor. "Şaka mısın lan sen" edasıyla şöföre bakarak:

-Abi hani beni indirecektin kampüste.
+Kardeşim düğmeye basmadın ki!
-Abi senin düğmene mi basmak lazım anlaman için.

Şöför otobüsü durdurmasıyla levyeyi kapması bir oldu.

-Ya abi sen beni yanlış anladın! Dilim sürçtü dilim!
+Parçalarım ulan senin o dilini. (...) Efendim parantez içindeki üç noktalar küfrün içeriğini tam olarak size de yansıtmak istemememden dolayı. Malumunuz çocuk çoluk var. Aile var. Ha! Meraklısı varsa bir mesaj atsın ben birebir ne söylediğini yazarım kendisine.

Her neyse otobüstekilerin yoğun ısrarları sonucu (Garibandır yapma birader, öğrenci!) otobüs şöförü amca beni azad etti.

Neyse ilk gün ders yapmazlar diye kitap, kalem, defter almadık. İlk derse girdik. Ders Osmanlıca. Hoca tahtının başına geçti. Tahtaya bir adet çizik attı. Dedim "noluyo lan", hoca dedi "elif". Meğer bir gün kalbime atılacakmış o çizik de benim haberim yokmuş.

Akşam oldu tabi, çıktık dersten, yine otobüs bekliyoruz. Otobüsler de öyle bir külüstür ki anlatamam. Bizim Malkara Belediyesi'nin emektar M.A.N.'ını aratır yani. O derece... Bindim otobüse. Otobüse iki durak sonra biri bindi. Biri dediğim benim için o zamanlar tanımlanamayan bir cisim yani. Dayının biri giyimiş üstüne transparan bir bulüz altınada pembe renkli bir pantalon... "Bu ne lan" dedim tabi. Hayatımda böyle bir şey görmemişim. Bakıp güldüm tabi adama, dedim "modaya ayak uyduruyor herhalde". O derece saftık yani. Üçüncü seçeneğin varlığını biliyorduk ama bize denk geleceğini hiç düşünmemiştik. Neyse bu adam bana bakıp güldükten sonra geldi yanıma oturdu.

Efendim aile terbiyemizinde üzerimizdeki baskısından dolayı, yanımızdaki varlığın sorularına haliyle cevap verdik. Adam nerede oturduğumdan tutun, muhterem pederimin ne iş yaptığını bile sordu. Ben de tabi saflık. cevap verdim. Otobüs mesafenin yarısına gelmiştiki yanımdaki birader bana yaklaşmaya başladı daha fısıltılı konuşmaya başladı.

+Seks hayatın nasıl Bursa'da?
-Abi yok daha yeni geldik yaaa...
+Aaaaaa! Olur mu öyle şey? Allah cezalarını versin o kızların! Senin gibi cilli gibi bir adam kaçırılır mı hiç?
-Abi sağol...
+Bak bu akşam benimle gel istersen çok güzel eğleniriz. Ev arkadaşımda dağa gitti hem.
-Abi enişteye ayıp olmasın...
+Yok bişey olmaaazz!
-Abi elimle mutluyum ben sağol...

dedikten sonra bi kahkahadır kopru, efendim. "..... ...uğu, çık lan iniyom ben" deyip adamın kafasına vurmamla inmem bir oldu. Bu olaydan sonra bir hafta "ben nereye geldim böyle" diye bir bunalım geçirdim tabi.

Efendim arkası yarın.]]> Mon, 21 Jun 2010 03:50:32 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92802-rabbime-sordum-dum-tek-tek-dedi/ AkılSatanDeli http://forum.tabut.net/topic/92797-akylsatandeli/

Sırtlanlar fırsat kollarken,
büyük beyaz köpek balığının, köpek dişleri arasına sıkışır bekâreti.
Okyanusu bitiremez yüzerek,
boğulur belki, ciğerlerine çeke çeke suyu. Patlar fışkırır, bir damladır kanı balıklara.
Günahsız kızıl saçlı bâkirenin iç aynasına kustuğu şiirleri bir kitap altında toplarım kendimce.

okyanusun cahilleri,

duyun,

belki çoktan ırzına geçmiştir yedi ceddine küfrettiğimin
...köpek dişleri!
]]> Sun, 20 Jun 2010 20:42:00 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92797-akylsatandeli/ <![CDATA[Tanrı'ya Mailler]]> http://forum.tabut.net/topic/92747-tanryya-mailler/ Bu eğreti hava, anlamsız boşluk.

Her kederin giyindiği bir kostüm vardır, yakışmasından ziyade açıkta kalmamasıdır kaygı.
Yalnızlığa despottur bir nevi, ayıbı kapatmak, günahın ağzına çaput tıkmak.
Tanrı’m! İnsan kuru kalabalıkları susturabilir, kaçabilir, gizlenebilir, mülteci koyun gibi atabilir kendini ahırına,
Kilitleye bilir kapılarını kasabının suratına.
Ya içten gelen o gürültü? Düğün alayından firar etmiş davul ve zurnanın, acının sevincini körüklediği
Tokmağını kalbime indirdiği, çılgın anlar.
Tatmadığım ahlaksızlık kalmadı; Mutluluğun ilkel, basit, sıradan ve umut veren iğrençliğinden,
Hayalden evlerin kuytusunda bedevicilik oynayıp kukla gibi sallandığım o günler, anımsaması güç olsa da, lekesi çıkmıyor.
-Geleyim- Dedim. Yorgun bir akşam gibi uzanabilirdim, sessiz sedasız cehennem konaklarına,
Oturabilirdi zebaniler, sedir sayıp cesedimin
Dizlerlerine, koynuna.
‘’Bekle’’ Dedin.
İnandım.
Kollarım böğürtlen ağacı
Köklerine abanan şeffaf borular, kana giden yolla dargın,
Kızgın
Üvey,
Küs.
‘’Bekle’’ Dedin.
İnandım.

O ahmak! O budala! O kutsal ruhu özledim. Şiirlerini eroin gibi gözlerimden çekip
Dirençsiz yaşama kafa tutarcasına, anlayışlı, zamana sadık köpek gibi tasmamla tavana asılmayı.
Özledim Charles’i, Kefen izli sözlerinin kıyısında, vurulmayı her defa.
Bazı dostlarım sevmez, cehennem arzusunu,
‘’İnsanlar lağımda türeyen biçare sefil piçlerdir’’ Diyen, bölük pörçük cümlelerini.
Anlamazlar, günahın fikre giden baba olduğunu vurgulayan lanetli dizelerini.
Ne çıkar, bazı dostlarım zaten orospu çocuğu.
Kederimin kıçına çöp sokup kahkahayı bastıkları zamanları hatırladıkça
Açıyorum ağzımın musluğunu, biraz kan boşalıyor, biraz değersizlik, çokça unutkanlık, her neyse...

Biri vardı,
Camında savaş büyüten
Duvarları karaçalılık süslü,
Otistik yalnızlıkları beşiğinde çocuğu gibi uyutan.
Yüceliği sen,
Şefkati kazan
Öldürdü kendini.
Tanıyamadım, ağlayamadım,
Kahretsin! O anı hatırlayamadım.
Geleyim, dedim sana… Rüzgâr dindi, koskoca bir tarih kalıntısı çöpte kedi yemi.
Bilincim yarı komada,
Aklım ereksiyon halinde çok az saatlerde
Tek tip verilen şekerler, iliklerimde bomba etkisi yaratıyor,
Kollarım böğürtlen ağacı.
‘’Bekle’’ Dedin.
İnandım.

Künyemde bir katilin sırnaşık el izleri, mütemadiyen yokluyor yüreğimi
Avuçluyor, kasıklarımda bohçasını bırakılmış yılan zehrini.
Böyle anlarda kesekâğıdından fırlayan ucuz bir hediye gibi,
La Seine’nin yumuşak, eşcinsel dalgalarının kabarcıklarını izlerken buluyorum ruhumu.
Bütün sokaklar iyi yürekli orospularla,
Bütün sokaklar ateş tüküren ejderhalarla,
Sürgülü kapılar cinayetlerle dolu. Hoş görünü sevdim.
Duyarsızlığını sevdim, başıboş koyunlarının ottan anlam çıkarmaya çalışırken, onları sabırla izleyişini.
İsyanı tilki zikriyle yan bahçene sokup, kuzuların gerdeğinde et tadanlara ‘’Dur!’’ Demeyişini sevdim.

Üsküdar’ı sevdim, oradan kalkan altı kırk beş vapurlarını, sokağına adını verirken rengini esirgeyen gülü.
Dedim, kollarım böğürtlen ağacı
Kökleri morarıyor ufaktan.
‘’Bekle’’ Dedin,
Kandım.

]]> Tue, 15 Jun 2010 23:51:35 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92747-tanryya-mailler/ Yanar/sokak Patlamaları http://forum.tabut.net/topic/92462-yanarsokak-patlamalary/ Suskunun affedilmez günahını dudaklarıma çırptığımdan beri,
çocukluğum kaynar su gibi boca edildi kafatasımın masumiyetimi reddeden bölmesine.]]> Wed, 26 May 2010 22:46:13 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92462-yanarsokak-patlamalary/ Güne Siyah Beyaz Yazılar http://forum.tabut.net/topic/92374-gune-siyah-beyaz-yazylar/ Soytarısı bizdik sanırım yarının, kucağına çırılçıplak düşerken.

Sandık sarısı kokan umutlarla ödüllendirdik geceyi, bilmem kaçıncı güneydi ağıtlarım. Yaşımdan çok evvel ölmüştüm.

Yeni yetme çocukların elinde vardım daha çok, bir pamuk şekere teslim olan. Sonra o balonların içine doya, doya sarılan.

Bizden geriye kalan ne varsa her şey bendim biraz. Daha çok kirpiğime sokulan yağmurları sevdim sis çöken şehrin kucağında.

Böyle bir hayat, öyle bir cana dolandı ki yalınayak dinlediğim ninniler bile tutuştu dudaklarımdan, sızan mutsuzluğun içine. Esasen hiçbir şey bendim, hiçliğim, ait olamamam bu yüzden.

Sevgilim, yalnızlığım.

Boynuma kokun düşmüş, üşüşmüş umut dudaklarıma. Öpsen gece küser, sevişmeleri yasak bir kente düşer sancımız.

Bilirim…

Sevgilim, yalnızlığım.

Sarı yapraklara siyah beyaz yazılar düşünce anlarım, en çok kitap ayraçlarında aramıştım seni.

Ve seni en çok, siyah beyaz fotoğraflarda kaybetmiştim bensiz.

]]> Fri, 21 May 2010 19:11:57 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92374-gune-siyah-beyaz-yazylar/ İçimin Gölgesi http://forum.tabut.net/topic/92201-ycimin-goelgesi/ İlk kez "içimin gölgesi" olacak kelimeler.

Bu yüzden ilk doğum günü fotoğrafım ve ilk anım süslesin istedim güncemi.

SİZ BENİM ANNEM Mİ, BABAM MISINIZ?
Yan komşumuzun oğlu ile okula gidebileceğimi söylemişti annem. Ben o "şişko" ile gitmem deyip basmıştım yaygarayı. Bu yüzden annem götürmüştü 2.günde beni okula. okul, sınıf derken annemi sırama oturtmuştum yanımdan ayrılmayacağını düşünerek. Annemin sınıftan ayrılması gerektiğini gülümseyip, saçımı okşayarak söylemişti öğretmenim. Ama tutmuştu çocuk inadım, annemin yanımdan ayrılması için bir türlü ikna olmuyordum. Öğretmenim, annemle koridora çıkıp döneceklerini sınıf kapısını da açık bırakacağını söyleyip annemi gönderdikten sonra sınıfa dönmüştü. Annemin gittiğini anladığımda, sınıftan kaçarcasına çıkarak okulun bahçesine koşmuştum ağlaya ağlaya… Öğretmenimin beni sınıfa götürmek için verdiği mücadele sonuç vermeyince, devreye okul müdürümüz, müdür yardımcımız girmişti... Hepsi beni kollarımdan tutarak etrafımda halka oluşturmuşlardı. "Bırakın beni! Siz benim annen mi, babam mısınız?" diye bağırmıştım yaş dolu gözlerle… Annem eve giden yolda gözden kayboluncaya dek, bahçedeki mücadelem devam etmişti. Pes etmek zorundaydım çünkü annem gitmişti. Bütün gün ağlamıştım sınıfta ve öğretmenim dayanamayıp annemi aramıştı, gelip beni alması için. Ertesi gün okula annem ile gitmeme sözünü verdikten sonra öğretmenime, eve dönmüştük annem ile. Sonrasında da pek farklı değildi okul günlerim. Annemsiz gitmiyordum okula.( Hatta yan komşumuz Selahattin amca anneme "sana da okul çantası alayım mı? " diye takılmaya başlamıştı.)
Çözüm gecikmemişti, okula ısınmamı sağlamak için 29 Ekim cumhuriyet bayramında okumam için bir şiir vermişlerdi bana. Annemin yokluğu, şiirin varlığı ile son bulmuştu. Öyle çok sevinmiştim ki, 2 gün sürmemişti şiiri ezberlemem... 29 Ekim yaklaştıkça heyecanım ikiye katlanmaya başlamış, okula gitmek için ise can atar olmuştum... 29 Ekim cumhuriyet bayramı, 10 Kasım Atatürk'ü anma töreni derken, bütün bayramlarda, kutlama ve törenlerde, aklınıza ne kadar etkinlik geliyor ise artık hepsinde görevlendiriliyordum. Öğretmenimiz ise her hafta okuma yarışması yaparak kitap ve kırmızı kurdele ile ödüllendiriyordu bizi. Eve gelir gelmez, anneme saat tutturup saatlerce kitap okuyordum. O yıl bizim sınıfta okuma birincisi hep ben oldum. Hatırlıyorum da bir keresinde gıcık öksürük tutunca boğazımı ikinci olduğumda çok yalvarmıştım öğretmenime bu sayılmasın öğretmenimin çünkü ben ikinci oldum, ben birinci olmalıyım öksürsem de demiştim. demek hak etmediğin bir birincilik istiyorsun , asıl bu haksızlık değil midir müge demişti gözümün içine bakarak. ben o hafta birinci olan Mustafa’ya düşman kesilmeyi geçirirken aklımdan, bir tokat gibi çarpmıştı öğretmenimin sözü.
İşte böyle benim annemsiz okula gitmemi sağlayan hikâyem.

Eklenen görüntü(s)

]]> Sun, 09 May 2010 10:44:13 +0000 http://forum.tabut.net/topic/92201-ycimin-goelgesi/